Zygmunt Przyjemski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Zygmunt Przyjemski (ur.? - zm. 3 czerwca 1652 po bitwie pod Batohem), pisarz polny koronny, generał artylerii, dowódca piechoty.
Służbę wojskową rozpoczął w trakcie wojny trzydziestoletniej, najpierw walcząc w wojskach francuskich, a później w szwedzkich. Po zakończeniu tej wojny powrócił do Polski, gdzie uzyskał mianowanie na pisarza polnego koronnego w 1649 roku, a w 1650 został mianowany generałem artylerii na miejsce Krzysztofa Arciszewskiego. Odznaczył się umiejętnym kierowaniem artylerią w bitwie pod Beresteczkiem.
W bitwie pod Batohem w 1652 roku był chyba jedynym starszym oficerem który cieszył się szacunkiem wojska. Być może to dlatego hetman polny koronny Marcin Kalinowski nie darzył go całkowitą sympatią i odrzucił jego propozycje podczas narady w trakcie owej bitwy, co w konsekwencji mogło przesądzić o klęsce wojsk koronnych. Zygmunt Przyjemski został zamordowany wraz z innymi jeńcami po bitwie 3 czerwca 1652 roku przez Tatarów, opłaconych przez Kozaków.
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Lepszy (red.): Słownik biograficzny historii powszechnej do XVII stulecia. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1968.