Zenon Nowak (ur. 27 stycznia 1905, zm. 21 sierpnia 1980) – polityk Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, wicepremier, poseł na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, działacz środowisk robotniczych i inteligenckich w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
W 1924 Zenon Nowak został członkiem Komunistycznej Partii Polski, w latach 1945–1948 członek Polskiej Partii Robotniczej, a następnie działacz PZPR. W okresie od 27 lutego 1951 do 24 czerwca 1965 oraz od 25 czerwca 1968 do 22 grudnia 1968 wiceprezes rady ministrów w rządach Bolesława Bieruta i Józefa Cyrankiewicza. W latach 1968–1971 przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. W latach 1969–1971 prezes Najwyższej Izby Kontroli. Od 1971 do 1978 ambasador PRL w Moskwie. W okresach 1953–1956 i 1961–1972 poseł na Sejm PRL. W latach 1978-1980 członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Zenon Nowak na VII Plenum KC PZPR wystąpił z zarzutem, że we władzach krajowych za dużo jest osób pochodzenia żydowskiego, był jawnym antysemitą.
Od jego nazwiska wzięło się popularne powiedzenie: "Tak czy owak – Zenon Nowak", nawiązujące do wyjątkowo skutecznego opierania się roszadom personalnym w kierownictwie partii i państwa. Kiedy na VIII Plenum frakcja "puławian" rozprawiała się z "natolińczykami", Nowak został wprawdzie usunięty z Biura Politycznego i utracił stanowisko I wicepremiera, ale rangę wicepremiera zachował.
Pochowany 27 sierpnia 1980 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W imieniu władz PZPR Zenona Nowaka pożegnał członek Biura Politycznego KC PZPR Władysław Kruczek.
