Zbigniew Wassermann
Data i miejsce urodzenia	17 września 1949 Kraków
Data i miejsce śmierci	10 kwietnia 2010 Smoleńsk
Minister – Członek Rady Ministrów
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 31 października 2005 do 7 września 2007 i ponownie od 11 września 2007 od 16 listopada 2007
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007 do 10 kwietnia 2010
Odznaczenia
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Zbigniew Franciszek Wassermann (ur. 17 września 1949 w Krakowie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski polityk, prawnik, prokurator, w latach 2005–2007 minister-członek Rady Ministrów w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, poseł na Sejm IV, V i VI kadencji.

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Okres PRL

W 1972 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Razem z nim na roku studiowali m.in. Zbigniew Ćwiąkalski oraz brat Andrzeja Kremera^[1].

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w prokuraturze. W 1972 został prokuratorem Prokuratury Powiatowej w Chrzanowie, a w 1975 na krótko prokuratorem Prokuratury Powiatowej w Jaworznie. W latach 1975–1984 pracował w Prokuraturze Rejonowej w Brzesku. Od 1984 zatrudniony w Krakowie, do 1989 jako prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza. W latach 80. uczestniczył w krakowskim duszpasterstwie prawników.

[edytuj] Lata 90.

W latach 1989–1991 był zastępcą szefa Prokuratury Wojewódzkiej w Krakowie. W tym samym czasie zasiadał w Komisji ds. Weryfikacji Pracowników Służby Bezpieczeństwa w Krakowie. W 1991 został odwołany.

Do pracy powrócił w 1993 po objęciu funkcji ministra sprawiedliwości przez Zbigniewa Dykę, który w latach 80. również uczestniczył w duszpasterstwie prawników. Otrzymał stanowisko prokuratora krakowskiej Prokuratury Apelacyjnej i jej rzecznika prasowego.

Od 1992 był członkiem krakowskich władz Stowarzyszenia Polskich Prawników Katolickich, w latach 1995–2000 wchodził w skład rady naczelnej tej organizacji.

W 2000 otrzymał od nowego ministra sprawiedliwości Lecha Kaczyńskiego propozycję objęcia funkcji szefa Prokuratury Krajowej. Jego nominacji miał sprzeciwiać się Urząd Ochrony Państwa. Zbigniew Wassermann zaprzeczał jednak, jakoby nie uzyskał od UOP certyfikatu dostępu do informacji niejawnych, co miało być przeszkodzą w nominacji. Mimo to, premier Jerzy Buzek nie mianował go na to stanowisko, w związku z czym był jedynie pełniącym obowiązki prokuratora krajowego.

[edytuj] Działalność publiczna w latach 2001–2010

Po dymisji Lecha Kaczyńskiego ze stanowiska ministra sprawiedliwości zaangażował się w działalność Prawa i Sprawiedliwości. 23 września 2001 został wybrany posłem na Sejm IV kadencji z listy PiS w okręgu krakowskim. W Sejmie IV kadencji zasiadał w Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka (jako zastępca przewodniczącego) oraz Komisji do spraw Służb Specjalnych (był jej przewodniczącym). Od 2 lipca 2004 był wiceprzewodniczącym Komisji Śledczej w sprawie PKN Orlen.

W 2003 wszedł w spór z firmą budującą jego willę w Krakowie w sprawie błędnego podłączenia wanny. Złożył zawiadomienie o nieprawidłowym zainstalowaniu przez wykonawcę wanny z jacuzzi, czym miał on narazić jej użytkowników na niebezpieczeństwo utraty życia. Śledztwo w tej sprawie zostało umorzone w 2007 wobec braku znamion przestępstwa^[2]. Powództwo wykonawcy o zapłatę wynagrodzenia zostało prawomocnie oddalone w 2009^[3]. Zbigniew Wassermann wytoczył też proces karny teściowej wykonawcy o zniesławienie go w listach do mediów. Sąd warunkowo umorzył postępowanie w tej sprawie, nakazując oskarżonej przeproszenie ministra, co ta uczyniła^[2].

25 września 2005 w wyborach parlamentarnych został ponownie wybrany posłem na Sejm w okręgu krakowskim. 31 października tego roku powołano go na ministra-członka Rady Ministrów, koordynatora służb specjalnych w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. 14 lipca 2006 został ponownie powołany na to stanowisko w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Ze stanowiska został odwołany 7 września 2007 z jednoczesnym powołaniem na sekretarza stanu w KPRM ds. służb specjalnych, a 11 września powrócił na uprzednio zajmowany urząd.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci uzyskał mandat poselski, otrzymując 6478 głosów. W 2008 prokurator umorzył postępowanie w sprawie rzekomego ujawnienia informacji niejawnych z doniesienia Marka Dukaczewskiego, po tym jak Zbigniew Wassermann ujawnił informacje o szkoleniach, jakie w Moskwie przechodził Marek Dukaczewski^[4].

Od listopada 2009 zasiadał w Komisji śledczej ds. tzw. afery hazardowej. W grudniu został wyłączony z prac tej komisji w związku z planowanym przesłuchaniem go w charakterze świadka^[5]. Po odebraniu zeznań^[6] w styczniu 2010 decyzją Sejmu został przywrócony do składu komisji.

Był również publicystą Radia Maryja^[7].

10 kwietnia 2010 zginął w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku^[8]. 16 kwietnia 2010 pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski^[9]. 20 kwietnia 2010 został pochowany na cmentarzu na krakowskich Bielanach^[10].

10 grudnia 2010 przy ul. Brackiej w Krakowie odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową^[11].

29 sierpnia 2011 jego ciało zostało ekshumowane w ramach śledztwa prowadzonego w związku z katastrofą^[12] z powodu wątpliwości Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie dotyczących stwierdzeń zawartych w dokumentacji sądowo-lekarskiej badania zwłok zmarłego otrzymanej z Federacji Rosyjskiej^[13] oraz na wniosek przedstawicieli rodziny złożony w 2010^[14]. Po przebadaniu ciała w Zakładzie Medycyny Sądowej we Wrocławiu, 1 września 2011 ponownie pochowano je na cmentarzu na krakowskich Bielanach^[15].

[edytuj] Odniesienia w kulturze masowej

Utwór pt. "Wanna Wassermanna" polskiej grupy muzycznej L-Dópa, zawarty na albumie Gra? (2007), stanowi odniesienie do osoby Zbigniewa Wassermanna – w szczególności sprawy z 2003, dotyczącej błędnego podłączenia wanny przez firmę budowlaną.

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 19 stycznia 2010].
• Zbigniew Wassermann w serwisie "Ludzie Wprost". [dostęp 19 stycznia 2010].

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Zbigniew Wasserman – strona prywatna. [dostęp 19 stycznia 2010].

p • d • e Rząd Jarosława Kaczyńskiego W dniu zaprzysiężenia Ludwik Dorn (PiS) • Anna Fotyga (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Roman Giertych (LPR) • Przemysław Gosiewski (PiS) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (SRP) • Jarosław Kaczyński (PiS) • Anna Kalata (SRP) • Stanisław Kluza (bezp.) • Andrzej Lepper (SRP) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (PC) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Rafał Wiechecki (LPR) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS) Późniejsi członkowie rządu Zyta Gilowska (bezp.) • Andrzej Aumiller (SRP) • Aleksander Szczygło (PiS) • Janusz Kaczmarek (bezp.) • Mariusz Błaszczak (PiS) • Elżbieta Jakubiak (bezp.) • Wojciech Mojzesowicz (PiS) • Władysław Stasiak (bezp.) • Mirosław Barszcz (bezp.) • Marek Gróbarczyk (bezp.) • Ryszard Legutko (PiS) • Joanna Kluzik-Rostkowska (PiS)

p • d • e Rząd Kazimierza Marcinkiewicza W dniu zaprzysiężenia Ludwik Dorn (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Krzysztof Jurgiel (PiS) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Teresa Lubińska (bezp.) • Kazimierz Marcinkiewicz (PiS) • Stefan Meller (bezp.) • Krzysztof Michałkiewicz (PiS) • Andrzej Mikosz (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (bezp.) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS) Późniejsi członkowie rządu Anna Fotyga (PiS) • Roman Giertych (LPR) • Zyta Gilowska (bezp.) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (SRP) • Anna Kalata (SRP) • Andrzej Lepper (SRP) • Rafał Wiechecki (LPR) • Paweł Wojciechowski (bezp.)