Zbigniew Góralski (ur. 1928 r., zm. 1997 r.) – historyk, specjalizujący się w historii Polski i powszechnej XVII-XIX w.

[edytuj] Życiorys

Po zakończeniu II wojny światowej podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończył w 1956 r.^[1] Następnie został pracownikiem naukowym Archiwum Państwowego w Lublinie. Kilkanaście lat później zatrudnił się w Bibliotece Głównej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz wykładał na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. Specjalizował się w historii nowożytnej XVIII w. Polski i krajów niemieckojęzycznych. Był stypendystą austriackiego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego, czego owocem była książka pt. Austria a III rozbiór Polski oraz szeregu artykułów i recenzji zamieszonych w polskich i niemieckojęzycznych czasopismach naukowych. Był także stypendystą Fundacji im. Humboldta i wykładał za granicą w: Bonn i Monachium. W 1992 r. uzyskał stopień naukowy profesora zwyczajnego.

Do jego sukcesów zaliczyć można odnalezienie w Moskwie nieznanych dotąd tomów pamiętników króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

[edytuj] Publikacje (wybór)

• Maria Teresa, Wrocław 1995.
• Urzędy i godności w dawnej Polsce, Warszawa 1988.
• Salzburg, Warszawa 1994.
• Stanisław August w insurekcji kościuszkowskiej, Warszawa 1988.
• Szpitale na Lubelszczyźnie w okresie przedrozbiorowym, Warszawa-Łódź 1982.
• Pierwsza Rzesza Niemiecka, Warszawa 1975.
• Austria a trzeci rozbiór Polski, Warszawa 1979.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Zbigniew Góralski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)

Przypisy