Województwo gnieźnieńskie
Herb
Województwo gnieźnieńskie na mapie I Rzeczypospolitej
Nazwa łacińska	Palatinatus Gnesnensis
Istniało	1768–1793
Prowincja	Wielkopolska
Stolica	Gniezno
Sejmik	Koło
Wojewoda	zobacz: wojewodowie gnieźnieńscy
Powierzchnia	7 660 km²
Liczba powiatów	3

Województwo gnieźnieńskie, (łac. Palatinatus Gnesnensis) zostało utworzone w 1768 r.^[1] poprzez wydzielenie z województwa kaliskiego trzech powiatów. Istniało do II rozbioru Polski w 1793 r.

Stolicą województwa było Gniezno. Powierzchnia wynosiła ok. 7 660 km²^[2]. Sejmik generalny zbierał się w Kole.

Powiaty:

• gnieźnieński, Gniezno
• kcyński, Kcynia
• nakielski, Nakło

Sąsiednie województwa:

• pomorskie
• inowrocławskie
• brzesko-kujawskie
• kaliskie
• poznańskie

Wojewodą gnieźnieńskim był m.in. Antoni Sułkowski w latach 1775 - 1786

Przypisy

p • d • e Podział administracyjny I Rzeczypospolitej prowincja wielkopolska brzeskokujawskie • chełmińskie • gnieźnieńskie • inowrocławskie • kaliskie • łęczyckie • malborskie • mazowieckie • płockie • pomorskie • poznańskie • rawskie • sieradzkie • Księstwo Warmińskie prowincja małopolska bełskie • bracławskie • czernihowskie • kijowskie • krakowskie • lubelskie • podlaskie • podolskie • ruskie • sandomierskie • wołyńskie prowincja litewska brzeskolitewskie • mińskie • mścisławskie • nowogródzkie • połockie • smoleńskie • trockie • wileńskie • witebskie • księstwo żmudzkie Inflanty inflanckie (wcześniej: dorpackie • parnawskie • wendeńskie)