Trybunał Skarbowy Radomski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Trybunał Skarbowy Radomski – najwyższa izba obrachunkowa Korony I Rzeczypospolitej, mająca uprawnienia sądu skarbowego. Pełnił też funkcję współczesnej Prokuratorii Generalnej.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Powołany został przez sejm w 1613 jako komisja sejmowa tzw. komisja radomska. Na jego czele stał marszałek, którym zostawał wybierany przez sędziów alternatą senator świecki i prezydent, którym był biskup katolicki. Od 1677 w jego obradach uczestniczyli deputaci szlacheccy, wybierani przez sejmiki gospodarcze. Od 1717 komisja została przekształcona w stały organ trybunalski. W 1764 jego funkcje przejęły komisje skarbowe.
[edytuj] Kompetencje
Zajmował się kontrolą wydatków i przychodów skarbu publicznego. Przeprowadzał audyt rachunków państwa. Kontrolował podskarbich i urzędników skarbowych.
[edytuj] Niektórzy deputaci
- 1629: Zachariasz Jełowicki
- 1749: Franciszek Czacki
- 1760: Stanisław Kostka Gadomski
[edytuj] Literatura
- Sebastian Piątkowski, "Radom - zarys dziejów miasta", Radom 2000, ISBN 83-914912-0-X.