Trybunał Skarbowy Radomski – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Trybunał Skarbowy Radomski – najwyższa izba obrachunkowa Korony I Rzeczypospolitej, mająca uprawnienia sądu skarbowego. Pełnił też funkcję współczesnej Prokuratorii Generalnej.

Spis treści

[edytuj] Historia

Powołany został przez sejm w 1613 jako komisja sejmowa tzw. komisja radomska. Na jego czele stał marszałek, którym zostawał wybierany przez sędziów alternatą senator świecki i prezydent, którym był biskup katolicki. Od 1677 w jego obradach uczestniczyli deputaci szlacheccy, wybierani przez sejmiki gospodarcze. Od 1717 komisja została przekształcona w stały organ trybunalski. W 1764 jego funkcje przejęły komisje skarbowe.

[edytuj] Kompetencje

Zajmował się kontrolą wydatków i przychodów skarbu publicznego. Przeprowadzał audyt rachunków państwa. Kontrolował podskarbich i urzędników skarbowych.

[edytuj] Niektórzy deputaci

[edytuj] Literatura