Termin (prawo) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Termin – zawarte w treści czynności prawnej zastrzeżenie terminu, które wiąże powstanie albo ustanie skutków prawnych ze zdarzeniem przyszłym i pewnym. Zastrzeżenie terminu jest możliwe w zasadzie w każdej czynności prawnej (z wyjątkami zastrzeżonymi w ustawie lub wynikającymi z właściwości czynności prawnej).
Spis treści |
[edytuj] Rodzaje terminów
- termin początkowy – z nadejściem którego nastąpić ma skutek czynności prawnej skuteczność czynności prawnej zostaje odsunięta w czasie;
- termin końcowy – zaistnienie zdarzenia prawnego pewnego kończy skuteczność prawną czynności prawnej
[edytuj] Sposoby zastrzegania terminów
Zastrzeżenie terminu może wskazywać:
- konkretną datę,
- określony upływ czasu,
- moment ten można ustalić nie znając jego daty w chwili czynności prawnej, lecz data ta jest pewna, że nastąpi (np. data przyszłej śmierci).
[edytuj] Oznaczanie terminów
Termin oznaczony w:
- dniach – kończy się z upływem (o północy) ostatniego dnia, przy czym nie wlicza się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie prawne
- tygodniach, miesiącach, latach – kończy się z upływem dnia, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego nie było w danym roku (29 lutego) – w ostatnim dniu tego miesiąca (wyjątek: przy obliczaniu wieku osoby fizycznej bierze się pod uwagę początek ostatniego dnia).
- początek, środek, koniec miesiąca – rozumie się przez to: pierwszy, piętnasty lub ostatni dzień miesiąca.
- miesiącach lub latach, gdy ciągłość terminu nie jest wymagana – miesiąc liczy się za 30 dni, rok za 365 dni
- termin półmiesięczny – oznacza zawsze 15 dni
Jeśli koniec terminu wykonania czynności prawnej przypada na dzień uznany za wolny od pracy – termin upływa dnia następnego.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Radwański Z., Prawo cywilne - część ogólna, Warszawa 2007.
