Tadeusz Iwiński – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Tadeusz Iwiński | |
![]() |
|
| Data i miejsce urodzenia | 28 października 1944 Piastów |
| Poseł VII kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej |
| Okres urzędowania | od 8 listopada 2011 |
| Odznaczenia | |
Tadeusz Iwiński (ur. 28 października 1944 w Piastowie) – polski polityk, od 1991 poseł na Sejm I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, wykładowca akademicki, poliglota.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Syn Bolesława i Zofii Iwińskich. W 1968 został magistrem inżynierem chemii, kończąc studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. W 1973 uzyskał stopień doktora nauk politycznych na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR przyznała mu stopień doktora habilitowanego w zakresie nauk politycznych. Posiada tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. Pracuje w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Stypendysta Fulbrighta na Uniwersytecie Harvarda (1977–1978) i IREX-u na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley (1988).
Od 1967 do 1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Następnie działał w SdRP (był jednym z założycieli tej partii), od 1999 zasiada we władzach Sojuszu Lewicy Demokratycznej.
W 1991, 1993, 1997, 2001 i 2005 uzyskiwał mandat poselski z ramienia SLD. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz szósty został wybrany posłem, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując 18 408 głosów w okręgu olsztyńskim. W kwietniu 2008 zasiadł w klubie Lewica (we wrześniu 2010 przemianowanym na klub SLD). W wyborach w 2011 ponownie z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 11 205 głosów[1].
Od 1991 wchodzi w skład delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w Strasburgu. W latach 1994–1998 oraz od 2003 pełni funkcję wiceprzewodniczącego tego zgromadzenia. Od 2003 do 2004 był obserwatorem w Parlamencie Europejskim, a od maja do lipca 2004 polskim deputowanym do PE. W latach 2001–2004 sprawował funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w rządach Leszka Millera i Marka Belki. W 2009 bez powodzenia kandydował z listy KKW SLD-UP w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym Olsztyn[2].
Deklaruje znajomość ponad 10 języków obcych, m.in. portugalskiego, hiszpańskiego, włoskiego, niemieckiego, angielskiego, francuskiego, rumuńskiego, arabskiego, japońskiego, rosyjskiego, esperanta i łaciny. Laureat nagrody Osobowość Roku Warmii i Mazur 2001.
[edytuj] Ordery i odznaczenia
- Order Krzyża Ziemi Maryjnej II klasy (Estonia, 2002)[3]
[edytuj] Wybrane publikacje
- FRELIMO /Frente de Libertaçâo de Moçambique/ (1971)
- Problemy polityczno-gospodarcze Makau po drugiej wojnie światowej (1972)
- Antyimperialistyczna strategia umacniania niezależności politycznej Indii (1974)
- Kompradorskie reżimy polityczne Ameryki Łacińskiej na przykładzie Paragwaju (1974)
- System władzy politycznej w imperium kolonialnym na przykładzie dominium brytyjskiego (1974)
- Portugalia na zakręcie historii (1975)
- Współczesne fronty narodowowyzwoleńcze w Afryce, Azji i Ameryce Łacińskiej (1975)
- Strategie polityczne współczesnego kapitalizmu – współautorstwo (1977)
- Instytucje polityczne współczesnego kapitalizmu – współautorstwo (1978)
- Organizacje narodowowyzwoleńcze w Angoli (1979)
- Współczesny neokolonializm (wyd. 1 – 1979, wyd. 2 – 1986)
- Ruch rewolucyjny w Afryce, Azji i Ameryce Łacińskiej: problemy rozwoju i strategii w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych (1982)
- Lewica iberyjska – współautorstwo (1982)
- Instytucje polityczne współczesnego kapitalizmu (1987)
- Geneza, źródła i rola antykomunistycznej krucjaty w strategii i taktyce amerykańskiego imperializmu materiał pomocniczy na zebrania ideologiczne POP [podstawowych organizacji partyjnych] (1983)
- Współczesny antykomunizm (1984)
- Neokolonializm (materiały z sympozjum) – redaktor (1985)
- Burżuazyjne i emigracyjne próby deprecjacji roli i polityki PZPR (1980–1985) – redaktor (1986)
- Podstawowe problemy współczesnego świata (1986)
- Elementy wiedzy o społeczeństwie socjalistycznym – współautorstwo (1987)
Przypisy
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 3 listopada 2011].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 16 września 2011].
- ↑ Riiklike autasude andmine. Vastu võetud 13.03.2002 nr 121 (est.). riigiteataja.ee. [dostęp 16 września 2011].
[edytuj] Bibliografia
- Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 16 września 2011].
- Wykaz publikacji w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 16 września 2011].
- Tadeusz Iwiński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 16 września 2011].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Blog Tadeusza Iwińskiego. [dostęp 16 września 2011].
