Szarlotta (wielka księżna Luksemburga) – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Charlotte de Luxembourg |
|
 |
|
| wielka księżna Luksemburga | |
| Okres panowania | od 1919 do 1964 |
| Poprzednik | Maria Adelajda |
| Następca | Jan |
| Dane biograficzne | |
| Urodzony | 23 stycznia 1896, Zamek Berg |
| Zmarł | 9 lipca 1985 |
| Ojciec | Wilhelm IV |
| Matka | Maria Anna Portugalska (1861-1942) |
Szarlotta[1] , właściwie: Charlotte Aldegonde Élise Marie Wilhelmine (ur. 23 stycznia 1896, w Zamku Berg, zm. 9 lipca 1985) – wielka księżna Luksemburga, ostatnia monarchini tego kraju z dynastii Nassau.
Szarlotta została wielką księżną w wieku 23 lat, 14 stycznia 1919, kiedy abdykowała jej starsza siostra - Maria Adelajda. Wkrótce po tym, 22 września 1919, ponad 77,8% głosujących w referendum poparło dalsze istnienie monarchii.
6 listopada 1919 księżna poślubiła swego kuzyna księcia Feliksa Burbon-Parmeńskiego (28 października 1883 – 8 kwietnia 1970). Ich matki były rodzonymi siostrami, córkami Michała I Uzurpatora, króla Portugalii, i księżniczki Adelajdy Löwenstein-Wertheim-Rosenberg.
Ich dziećmi byli:
- Jan, wielki książę Luksemburga w latach 1964–2000,
- Elżbieta Hilda Zyta Maria Anna Antonina Fryderyka Wilhelmina Ludwika (1922–2011), żona księcia Hohenberg, Franciszka (1927–1977),
- Maria Adelajda Luiza Teresa Wilhelmina (ur. 21 maja 1924 na zamku Berg – zm. 28 lutego 2007), żona śląskiego arystokraty, hrabiego Karola Józefa Henckel von Donnersmarcka, syna hrabiego Łazarza V, ostatniego pana na zamku w Nakle Śląskim,
- Maria Gabriela (ur. 1925), żona Knuda hrabiego Holstein-Ledreborg (1919–2001),
- Karol (1927–1977), drugi mąż Joan Dillon, córki C. Douglasa Dillona, amerykańskiego sekretarza skarbu,
- Alix Maria Anna Antonina Charlotta Gabriela (ur. 1929), żona Antoniego Marii Joachima Lamoral, 14. księcia de Ligne (1925–2005).
Po zajęciu terytorium kraju przez wojska hitlerowskie 10 maja 1940 księżna wraz z rodziną udała się do Londynu, potwierdzając tym samym wolę dalszej walki u boku aliantów. Rychło stała się wielkim autorytetem w okupowanym kraju, w którym działał jeden z najprężniejszych ruchów oporu w ówczesnej Europie. Powróciła do ojczyzny w 1944.
12 listopada 1964 abdykowała na rzecz swego syna Jana (który w czasie wojny służył w armii brytyjskiej). Zmarła na raka.
W 1932 odznaczona Orderem Orła Białego[2].
Przypisy
- ↑ Prawidłowym polskim odpowiednikiem imienia Charlotte jest Karolina; zob. W. Janowowa i inni [oprac.], Słownik imion, Wrocław 1991, ISBN 83-04-03123-X
- ↑ Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 303.
| Poprzednik Maria Adelajda |
 |
Wielka księżna Luksemburga od 1919 do 1964 |
|
Następca Jan |