Stanisław Leopold – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Stanisław Leopold Rafał, Leon

Podporucznik^[1]
Data i miejsce urodzenia	9 stycznia 1918 Dziektarzew
Data i miejsce śmierci	25 sierpnia 1944 Warszawa
Przebieg służby
Stanowiska	dowódca 1. kompanii w batalionie "Parasol"
Główne wojny i bitwy	powstanie warszawskie, II wojna światowa
Odznaczenia

Stanisław Leopold ps. "Rafał", "Leon" (ur. 9 stycznia 1918 w Dziektarzewie, zm. 25 sierpnia 1944 w Warszawie) – harcmistrz, pośmiertnie mianowany podporucznikiem, w powstaniu warszawskim dowódca 1. kompanii w baonie "Parasol", jeden z instruktorów harcerskich w Szarych Szeregach – członek Rady Programowej Szarych Szeregów.

W 1935 zdał maturę. Studiował w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej. Działał w Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. W konspiracji od początku 1940. Założyciel "Petu", redaktor czasopisma "Przyszłość". Działał w "Pasiece". Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty Rezerwy "Agricola".

Stanisław Leopold poległ 25 dnia powstania warszawskiego w obronie Starego Miasta (rejon Reduty Banku Polskiego – ul. Bielańska 12). 21 sierpnia odznaczony Krzyżem Walecznych i pośmiertnie, 31 sierpnia – Orderem Virtuti Militari. Pochowany na Wojskowych Powązkach.

Był bratem ciotecznym Andrzeja Romockiego ps. "Morro". Łączniczką "Rafała" była Krystyna Wańkowicz, córka pisarza Melchiora Wańkowicza. Józef Szczepański ps. "Ziutek" zadedykował Leopoldowi wiersz "Do Rafała".

[edytuj] Zobacz też