Stanisław Bronisław Kuniczak (ur. 15 października 1900 we Lwowie, zm. 14 maja 1974 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego.

[edytuj] Życiorys

W okresie od lipca 1916 do lutego 1918 w Legionach Polskich, w artylerii II Brygady i Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie pod Rarańczą internowany w Huszt, wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, i wysłany na front włoski.

W listopadzie 1918 wziął udział w obronie Lwowa po czym pełnił służbę w Szkole Podchorążych Artylerii i 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów (do grudnia 1920). W latach 1920-1924 pełnił służbę w 29 Pułku Artylerii Polowej w Grodnie, a w latach 1924-1933 w 5 Pułku Artylerii Lekkiej we Lwowie. W latach 1933-1935 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu studiów do 1938 kierował Ekspozyturą Nr IV Oddziału II Sztabu Głównego WP w Katowicach. W 1938 kierował placówką wywiadowczą "Boruta" w Wiedniu. Po Anschlussie Austrii aresztowany przez Gestapo. Uwolniony na prośbę rządu polskiego, oficjalnie na prośbę władz niemieckich. W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił służbę w Oddziale II w Sztabu Armii "Kraków".

Po kampanii wrześniowej przedostał się przez Rumunię do Francji i przyjęty został do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Luty - czerwiec 1940 staż w armii francuskiej. Lipiec 1940 - grudzień 1943 Oddział II, potem Oddział VI Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie. Od grudnia 1943 do maja 1944 był wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej w Szkocji, a od maja 1944 do lutego 1945 szefem Oddziału III Operacyjnego Sztabu I Korpusu Polskiego. W lutym 1945 mianowany został zastępcą dowódcy 14 Pułku Artylerii Lekkiej 4 Dywizji Piechoty.

Po demobilizacji osiadł w Londynie. Przez wiele lat prezes koła Lwowian w Londynie.

3 czerwca 1971 Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski mianował go Ministrem Spraw Społecznych w rządzie Zygmunta Muchniewskiego^[1].

4 maja 1972 Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski awansował na generała brygady.

18 lipca 1972 roku Prezydent RP na Uchodźstwie, Stanisław Ostrowski mianował go Ministrem Spraw Społecznych w rządzie Alfreda Urbańskiego^[2]. 30 stycznia 1974 Prezydent RP na Uchodźstwie, Stanisław Ostrowski mianował go Prezesem Najwyższej Izby Kontroli^[3]. Zmarł 14 maja 1974 w Londynie.

[edytuj] Awanse

• porucznik - 1 grudnia 1920
• kapitan - ze starszeństwem z 1 stycznia 1931
• major - ze starszeństwem 3 maja 1940
• podpułkownik - 1 marca 1944
• pułkownik - 15 sierpnia 1964
• generał brygady - 4 maja 1972

[edytuj] Ordery i odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złoty Krzyż Zasługi

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 118.
• H. P Kosk Generalicja polska t. 1 wyd.: Oficna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998.