Stanisław Chodecki z Chodcza – Wikipedia, wolna encyklopedia
Stanisław Chodecki z Chodcza herbu Ogończyk, (?-1529) – hetman polny koronny w latach 1492-1499 i 1501-1505[1], marszałek wielki koronny.
Był dowódcą wojsk ziemskich na Rusi w 1492 i na Podolu w 1494. Był dowódcą obrony potocznej[2].
Po 1493 został kasztelanem lwowskim. Brał udział w wyprawie mołdawskiej króla Jana Olbrachta. W 1498 bronił linii Sanu przed Tatarami. 13 kwietnia 1501 mianowany został starostą lwowskim i starostą generalnym Rusi.
W 1506 rozgromił Mołdawian pod Chocimiem. W tymże roku został marszałkiem wielkim koronnym, organizując obrady sejmu elekcyjnego. W 1509 bronił Kamieńca Podolskiego i Halicza przed wojskami mołdawskimi. Brał udział w rokowaniach o pokój z Mołdawią w Kamieńcu w 1510. W 1512 odniósł świetne zwycięstwo nad Tatarami w bitwie pod Wiśniowcem. Od czasu zjazdu wiedeńskiego 1515 stał się stronnikiem Habsburgów. W 1518 kierował uroczystą koronacją królowej Bony. W tym roku poniósł druzgocącą klęskę w bitwie pod Sokalem. W czasie wojny pruskiej w 1520 przyprowadził do Wielkopolski posiłki ruskie.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Andrzej Grabski, Zdzisław Spieralski i inni, Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864 T. 1. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1966.
[edytuj] Literatura dodatkowa
- Władysław Pociecha: Chodecki Stanisław. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 3: Brożek Jan – Chwalczewski Franciszek. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1937, s. 352–354. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 8304032910
|
|||||||