Skarbnik (samorząd) – Wikipedia, wolna encyklopedia
W Polsce główny księgowy budżetu województwa, powiatu (skarbnik powiatu), miasta (skarbnik miasta), gminy (skarbnik gminy). Kieruje finansami, jest zastępcą odpowiednio marszałka województwa, starosty, prezydenta miasta, burmistrza lub wójta - głównie w zakresie spraw finansowych.
Powoływany przez sejmik województwa lub radę (odpowiednio: powiatu lub gminy) na wniosek marszałka województwa, starosty (w powiecie), prezydenta miasta lub burmistrza (w gminach miejskich) lub wójta (w gminach wiejskich).
Skarbnik i sekretarz mają najsilniejszą pozycję w hierarchii zastępców (odpowiednio: starosty, prezydenta miasta, burmistrza czy wójta), gdyż jako jedyni nie odchodzą ze stanowisk na skutek upływu ich kadencji. Nie mogą być w przeciwieństwie do pozostałych zastępców prezydenta miasta, burmistrza czy wójta odwołani bez zgody rady miasta lub gminy. Są funkcjonariuszami publicznymi.