Silvio Berlusconi – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Silvio Berlusconi | |
.jpg&filetimestamp=20100620110243.html)  |
|
| Data i miejsce urodzenia | 29 września 1936 Mediolan |
| Premier Włoch | |
| Przynależność polityczna | Dom Wolności (Forza Italia) |
| Okres urzędowania | od 10 maja 1994 do 17 stycznia 1995 |
| Poprzednik | Carlo Azeglio Ciampi |
| Następca | Lamberto Dini |
| Premier Włoch | |
| Przynależność polityczna | Dom Wolności (Forza Italia) |
| Okres urzędowania | od 11 czerwca 2001 do 16 maja 2006 |
| Poprzednik | Giuliano Amato |
| Następca | Romano Prodi |
| Premier Włoch | |
| Przynależność polityczna | Lud Wolności |
| Okres urzędowania | od 8 maja 2008 do 16 listopada 2011 |
| Poprzednik | Romano Prodi |
| Następca | Mario Monti |
| Odznaczenia | |
          |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Silvio Berlusconi (wym. [ˈsilvjo berluˈskoːni]; ur. 29 września 1936 w Mediolanie) – włoski polityk i lider partii Forza Italia, którą sam utworzył, aby wejść do polityki. Premier Włoch w latach 1994–1995, 2001–2006 i 2008–2011.
Berlusconi jest właścicielem imperium medialnego we Włoszech. Stał się sławny w latach 80. XX wieku, kiedy utworzył prywatną sieć Finivest (teraz Mediaset), mającą znaczenie ogólnokrajowe. Obecnie jest również właścicielem grupy bankowej Mediolanum Banca Mediolanum, akcjonariuszem hipermarketów Standa oraz właścicielem krajowej sieci księgarni multimedialnych Mondadori. Magazyn Forbes w 2008 oszacował jego majątek na 9,4 mld USD, jest na 3. miejscu wśród najbogatszych osób we Włoszech, choć kwota określona w jego podatku jest dużo niższa.
Jest też prezesem klubu piłkarskiego A.C. Milan (obecnie wiceprezesem klubu jest jego brat Paolo).
Spis treści |
[edytuj] Kariera polityczna
Silvio Berlusconi został premierem w 1994, lecz został dość szybko usunięty z tego stanowiska, po rozpadzie koalicji Ligi Północnej i centroprawicy. W 1996, po nowych wyborach, ekskoalicja została zastąpiona przez centrolewicowy rząd, na którego czele stał Romano Prodi.
W 2001 Silvio Berlusconi znów został premierem wygrywając wybory jako lider centroprawicowej partii Casa delle Liberta (Dom Wolności), tworząc koalicję z Sojuszem Narodowym, Ligą Północną i kilkoma innymi mniejszymi partiami. W 2003 roku Casa della Liberta wygrała wybory lokalne we Włoszech. Premier podał się do dymisji 20 kwietnia 2005 roku po tym, jak z koalicji wycofała się Centrowa Unia Chrześcijańskich Demokratów (UDC), jednak 22 kwietnia 2005 prezydent Carlo Ciampi ponownie powierzył mu kierowanie rządem. 11 kwietnia 2006 utracił stanowisko premiera, ponieważ wygrała centrolewica pod wodzą Romano Prodiego, Berlusconi jednak domagał się przeliczenia głosów. 22 kwietnia Berlusconi oficjalnie przyznał się do porażki i wycofał protest. Był najdłużej rządzącym premierem Włoch po II wojnie światowej. 2 maja podał swój rząd do dymisji. Po wyborach parlamentarnych w 2008 ponownie został premierem Włoch. 12 listopada 2011 podał się do dymisji[1].
[edytuj] Rodzina i życie prywatne
Berlusconi urodził się w Mediolanie w rodzinie zaliczającej się do klasy średniej. Rodzicami Berlusconiego są Luigi (pracował w małym banku) i Rosella. Silvio ma dwoje młodszego rodzeństwa: Marię Antoniettę (ur. 1943) i Paolo (ur. 1949).
W 1965 r. Berlusconi poślubił Carlę Dall'Oglio. Para ma dwoje dzieci: Marię Elvirę, urodzoną w 1966, znaną jako Marina, i syna Pier Silvio, urodzonego w 1968. Oprócz małżeństwa z Carlą i dzieci "z prawego łoża", Silvio miał również kochankę, aktorkę Veronicę Lario (właśc. Miriam Bartolini, ur. 1956), z którą doczekał się trojga dzieci: córek Barbary (ur. 1984) i Eleonory (ur. 1986) oraz syna Luigi (ur. 1988). Berlusconi rozwiódł się z pierwszą żoną Carlą w 1985 r. i poślubił Veronicę Lario w dniu 15 grudnia 1990 roku. W 2009 Veronica Lario złożyła pozew o rozwód po wyjściu na jaw informacji o kontaktach i przyjmowaniu przez jej męża młodych kobiet w swojej rezydencji[2].
[edytuj] Ważniejsze działania
Berlusconi po raz trzeci sprawuje już funkcję premiera. Jest zwolennikiem liberalizmu gospodarczego. Jego rząd doprowadził do utworzenia armii zawodowej i obniżenia podatków.
Od 2001–2006 parlamentarna większość Berlusconiego przeprowadziła m.in. te reformy:
- roboty publiczne; projekt "autostrady morza", superszybkie pociągi na linii Turyn-Mediolan-Florencja-Rzym-Neapol i Turyn-Werona-Wenecja; projekt MOSE – ratujący renesansową Wenecję, most między Sycylią a włoskim stałym lądem, metro w Rzymie, Parmie, Neapolu, Turynie i Mediolanie, modernizacja autostrad
- reforma prawa pracy; zw. "legge 30" lub "legge Biagi", (od prof. prawa pracy Biagiego, zamordowanego przez lewacką bojówkę) – ustawa promująca większą elastyczność; doprowadziła do zmniejszenia bezrobocia
- prawo emerytalne (lipiec 2004) zwiększająca minimalny wiek emerytalny do 60 lat (tzw. "reforma Maroniego" zanim weszła w życie na początku 2008 została zmodyfikowana przez rząd lewicowy Prodiego – 58 lat
- reforma szkolnictwa ("riforma Moratti")
- reforma zasad wydawania prawa jazdy, zmniejszyła ilość wypadków
- wobec zatrzymanych szefów mafii co dwa lata należy potwierdzać ich przetrzymywanie w areszcie domowym
- zniesienie podatku spadkowego i od darowizny, przywrócenie przez lewicowy rząd Prodiego, ale już o niższej wysokości
- zniesienie przymusowej służby wojskowej
- zakaz palenia w miejscach publicznych (od stycznia 2005 r.)
- dekret Urbaniego – kara 1,500 € za piractwo komputerowe, konfiskata instrumentów i materiału
- prawo regulujące sztuczne zapłodnienie, z uznaniem praw człowieka wobec embrionu (wywołała protesty lewicy i referendum w 2005 r.)
- reforma prawa wyborczego: ordynacja większościowa zastąpiona reprezentacją proporcjonalną, dającą dodatkowe mandaty zwycięskiej koalicji
[edytuj] Odznaczenia
- 1977 Order Zasług w Pracy (Włochy)[3]
- 2001 Krzyż Wielki Norweskiego Orderu Zasługi
- 2002 Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP (Polska)[4]
- 2009 Order Abd al-Aziza ibn Sauda I klasy (Arabia Saudyjska)
-
- Order „Stara Płanina” I klasy (Bułgaria)
- Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia)
- Krzyż Wielki Konstantyńskiego Orderu Wojskowego św. Jerzego
[edytuj] Krytyka i kontrowersje
Berlusconi jest oskarżany o korupcję. W najważniejszej z toczących się spraw, prokuratura zarzuca mu, że w 1985 r. przekupił komplet sędziowski, uniemożliwiając przejęcie przez konkurencję państwowej sieci supermarketów SME (pośrednik, który w imieniu Berlusconiego wręczył łapówki sędziom, został już skazany na 5 lat). Krytycy zarzucają mu także konflikt interesów: jest on bowiem właścicielem firmy Mediaset, kontrolującej trzy z siedmiu najważniejszych włoskich stacji telewizyjnych.
Podczas wyborów parlamentarnych w 2006 r. zwolenników Romano Prodiego i jego partii nazwał "fiutami" (wł. coglioni), twierdząc, że "ma za dużo zaufania do inteligencji Włochów, by uwierzyć, że znajdzie się wśród nich tylu «fiutów», głosujących wbrew własnym interesom". Kilka dni po tym na ulicach miast pojawiły się tysiące osób w koszulkach z napisem "jestem fiutem" (wł. sono un coglione), manifestując w ten sposób swoje poparcie dla Romano Prodiego. Lewica zaś ochrzciła Berlusconiego mianem "aligatora" (wł. il caimano), mając na myśli jego agresywny sposób prowadzenia kampanii, Berlusconiemu jednak spodobał się ten przydomek i wchodząc na mównicę podczas jednego ze zjazdów krzyknął: "panie i panowie, nadchodzi aligator!" (wł. Signore e signori, il caimano arriva).
13 grudnia 2009 Silvio Berlusconi został uderzony w twarz miniaturką mediolańskiej katedry przez 42-letniego Massimo Tartaglię, którego natychmiast zatrzymała policja. Napastnik nigdy nie był karany, ale od kilku lat leczył się psychiatrycznie. Premier Włoch przewrócił się i został przewieziony do szpitala. Uderzenie spowodowało pęknięcie kości nosowej, uszkodzenie zębów oraz ogólne potłuczenia. Do incydentu doszło po południu w Mediolanie na Piazza Duomo po wiecu partii Berlusconiego, Ludu Wolności[5].
[edytuj] Kariera muzyczna
29 września 2006 ukazała się płyta z balladami autorstwa Silvio Berlusconiego w wykonaniu Mariano Apicelli.
[edytuj] Kariera filmowa
[edytuj] Producent
- 2002 Pinokio (Pinocchio)
- 1994 Milczenie Baranów (The Silence of the Hams)
- 1992 Micaela
- 1992 Due vite, un destino
- 1991 Śródziemnomorska sielanka (Mediterraneo)
- 1991 Volere volare
[edytuj] Producent wykonawczy
- 1992 Szalona rodzinka (Folks!)
Przypisy
- ↑ mm, rik, PAP, IAR: Berlusconi ustąpił z fotela premiera. Tłumy wiwatują [ZOBACZ] (pol.). wiadomosci.gazeta.pl, 2011-11-12. [dostęp 2011-11-12].
- ↑ Silvio Berlusconi's wife 'demands £3m a month' (ang.). Telegraph.co.uk, 26 listopada 2009. [dostęp 2010-04-28].
- ↑ Cavaliere del Lavoro (wł.). quirinale.it, 1977. [dostęp 2011-01-03].
- ↑ M.P. z 2002 r. Nr 18, poz. 320 – pkt 1
- ↑ Berlusconi nose broken by protest attacker (ang.). BBC News, 14 grudnia 2009. [dostęp 2009-12-14].
[edytuj] Linki zewnętrzne
| poprzednik: (vacat) |
Prezes A.C. Milan od roku 2006 |
następca: (urzęduje) |
| poprzednik: Rosario Lo Verde |
Prezes A.C. Milan w latach 1986–2004 |
następca: (vacat) |
| Poprzednik Carlo Azeglio Ciampi |
 |
Premier Włoch 1994–1995 |
|
Następca Lamberto Dini |
| Poprzednik Giuliano Amato |
|
Premier Włoch 2001–2006 |
|
Następca Romano Prodi |
| Poprzednik Romano Prodi |
|
Premier Włoch 2008–2011 |
|
Następca Mario Monti |
|
||||||||||
|
||||||||||||||