Sicz Zadunajska – Wikipedia, wolna encyklopedia
 |
Ten artykuł od 2010-08 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Kozacy |
 |
Sicz Zadunajska – osadnictwo kozackie na terenach pod administracją turecką w XVIII wieku.
Po likwidacji przez wojska rosyjskie Nowej Siczy i likwidacji Zaporoskiego Wojska Kozackiego w czerwcu 1775, część Kozaków przeniosła się i osiedliła na terenach państwa tureckiego w dolnym biegu Dunaju - początkowo na lewym brzegu, a później zostali przesiedleni na prawy brzeg. Utworzyli tam nową wojskową organizację Kozaków zaporoskich, przenosząc ich zwyczaje i ustrój siczowy.
Kozacy zobowiązani byli prowadzić służbę pograniczną oraz brać udział w karnych wyprawach wojsk tureckich przeciw Bułgarom, Serbom i Grekom. Nie zgadzając się z tym, część Kozaków przeniosła się na Kubań, i rozpoczęła służbę wojskową w szeregach Czarnomorskiego Wojska Kozackiego.
Po rozpoczęciu VIII wojny rosyjsko-tureckiej, kiedy Turcy rozkazali Kozakom zaatakować terytorium rosyjskie, 18 maja 1500 Kozaków na czele z atamanem koszowym Josypem Hładkym przeszło na stronę rosyjską. W odpowiedzi na to Turcy zniszczyli Sicz Zadunajską, i wymordowali wszystkich złapanych mieszkańców.
Po zakończeniu wojny rząd rosyjski osiedlił ocalałych Kozaków na wybrzeżu Morza Azowskiego, tworząc z nich Azowskie Wojsko Kozackie. Część Kozaków jednak, nie chcąc wracać pod jarzmo rosyjskie, osiedliła się w Banacie i Wojwodinie, jak również przy ujściu Dunaju, zasiedlając miasta Gałacz, Izmaił, Wyłkowe, Kilia i Tulcza.