Rozdrobnienie feudalne – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Rozbicie dzielnicowe)
Skocz do: nawigacji, szukaj

Rozdrobnienie feudalne (inaczej rozbicie dzielnicowe) – etap rozwojowy większości państw feudalnych, polegający na podziale względnie jednolitej monarchii wczesnośredniowiecznej na szereg (bardziej lub mniej samodzielnych) księstw dzielnicowych. Samir Amin uważa, że to zjawisko jest typowo europejskie, ponieważ w wersji właściwej nie miało miejsca w krajach muzułmańskich czy dalekowschodnich.

Spis treści

[edytuj] Przyczyny rozdrobnienia feudalnego

  • traktowanie państwa jako własności panującego (zasada patrymonialna)
  • dążenia odśrodkowe możnych oraz wyższego duchowieństwa, zainteresowanych ograniczeniem jedynowładztwa monarchy naczelnego
  • spadek autorytetu naczelnej rodziny panującej lub tytułu monarszego
  • egoizmy regionalne, dynastyczne etc.
  • brak świadomości narodowej
  • brak powiązań gospodarczych w skali całego kraju, funkcjonowanie małych rynków lokalnych

[edytuj] Rozdrobnienie feudalne w państwach europejskich

[edytuj] Rozdrobnienie feudalne w państwach pozaeuropejskich

  • W Japonii w różnych okresach działy się rozdrobnienia państwa, lecz okres szczytowy jest przypisywany Sengoku. W zależności od historyka za początek uważa się albo zamach stanu Meiō, lub początek wojny Ōnin.
  • W sprawach Chin jest kilka podglądów. Jednym z nich jest to, że Chiny nigdy nie zostały rozdrobnione a tylko niektórym ludom udało się wybić chwilowo na niepodległość. Inny wskazuje na Okres Wiosen i Jesieni oraz Okres Walczących Królestw jako czasy rozdrobnienia. Epoka Trzech Królestw też niekiedy jest zaliczana do powyższego.

[edytuj] Zobacz też