Roger Federer
Państwo	Szwajcaria
Miejsce zamieszkania	Bottmingen
Data i miejsce urodzenia	8 sierpnia 1981 Bazylea
Wzrost	185 cm
Masa ciała	85 kg
Gra	praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny	1998
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	Paul Annacone
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	74
Najwyżej w rankingu	1 (4 lutego 2004)
Australian Open	W (2004, 2006, 2007, 2010)
Roland Garros	W (2009)
Wimbledon	W (2003-2007, 2009)
US Open	W (2004-2008)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	8
Najwyżej w rankingu	24 (9 czerwca 2003)
Australian Open	3R (2003)
Roland Garros	1R (2000)
Wimbledon	QF (2000)
US Open	3R (2002)
Strona internetowa

Tenis
złoto	Pekin 2008	debel

Roger Federer (ur. 8 sierpnia 1981 w Bazylei) – szwajcarski tenisista, najwyżej sklasyfikowany szwajcarski tenisista, zajmujący obecnie^[1] 2. miejsce w rankingu ATP.

Status profesjonalny Federer otrzymał w roku 1998. Pierwszy mecz w zawodowym Tourze Szwajcar rozegrał na początku lipca tego roku w Gstaad. Przeciwnikiem Federera był Argentyńczyk Lucas Arnold Ker, a spotkanie zakończyło się porażką Szwajcara 4:6, 4:6.

Federer uważany jest za najlepszego tenisistę w historii dyscypliny^[2][3]. Ma w swoim dorobku szesnaście zwycięstw w turniejach wielkoszlemowych. W Australian Open triumfował w latach 2004, 2006, 2007 i 2010, we francuskim Roland Garros zwyciężył w 2009 roku, na kortach Wimbledonu wygrywał w latach 2003-2007, 2009, a w US Open w sezonach 2004-2008. Dodatkowo Szwajcar sześciokrotnie został mistrzem kończącego sezon turnieju ATP World Tour Finals (lata 2003, 2004, 2006, 2007, 2010, 2011). Ponadto siedmiokrotnie dochodził do finałów rozgrywek wielkoszlemowych i raz do finału ATP World Tour Finals. Federer w przeciągu swojej kariery wygrał 74 turniejów rangi ATP Tour w grze pojedynczej oraz osiągnął 30 finałów.

W grze podwójnej Federer jest złotym medalistą igrzysk olimpijskich w Pekinie z roku 2008. Wspólnie ze Stanislasem Wawrinką pokonali w finałowym meczu Szwedów Simona Aspelina i Thomasa Johanssona^[4]. W deblu Szwajcar ma na koncie 8 turniejowych zwycięstw i 5 finałów.

Po wygraniu Australian Open z 2004, dnia 2 lutego awansował na 1. pozycję w światowym rankingu. Przez kolejne 237 tygodni był na szczycie listy (do 11 sierpnia 2008 roku)^[5]. Dnia 6 lipca 2009 ponownie został liderem rankingu na okres 48 tygodni. Federer był nr 1. łącznie przez 285 tygodni, o tydzień krócej niż rekordzista Amerykanin Pete Sampras^[6].

[edytuj] Kariera tenisowa

[edytuj] Lata juniorskie

W tenisa Federer zaczął grać w wieku 8 lat^[7]. Pierwszy mecz w gronie juniorów Szwajcar rozegrał w połowie lipca 1996. Na przełomie lipca i sierpnia 1998 roku triumfował w juniorskim Wimbledonie, po zwycięstwie w finale nad Gruzinem Iraklim Labadze^[8]. W grudniu 1998 Federer odniósł kolejny sukces, wygrywając turniej Orange Bowl w kategorii do lat 18^[9]. Ponadto Szwajcar jest finalistą US Open z 1998, gdzie uległ Davidowi Nalbandianowi^[10]. Łącznie wygrał pięć juniorskich turniejów w grze pojedynczej. Najwyżej sklasyfikowany w klasyfikacji singlowej juniorów był na 1. miejscu (31 grudnia 1998).

W grze podwójnej Federer wygrał jeden turniej, na Wimbledonie w 1998. Partnerem Szwajcara był Olivier Rochus, a w finale pokonali Michaëla Llodrę i Andy'ego Rama^[11]. W zestawieniu deblistów najwyższej był na 7. pozycji (31 grudnia 1998).

[edytuj] 1998-2000

W wieku 17 lat Federer rozpoczął karierę profesjonalną^[7]. Na początku lipca 1998 zadebiutował w gronie zawodowców, podczas rozgrywek w Gstaad, lecz odpadł w I rundzie po porażce z Lucasem Arnoldem Kerem^[12].

Na początku sezonu 1999 Szwajcar w lutym doszedł do ćwierćfinału rozgrywek ATP Tour w Marsylii. Po drodze wyeliminował będącego wówczas na 5. miejscu w rankingu, Hiszpana Carlosa Moyę; przegrał z Arnaudem Clémentem. W tym samym miesiącu wystartował również w Rotterdamie, po wcześniejszym przejściu eliminacji. W drabince turnieju głównego przegrał ćwierćfinałowy pojedynek z Rosjaninem Jewgienijem Kafielnikowem. Pod koniec maja Federer po raz pierwszy wziął udział w turnieju wielkoszlemowym, na kortach Roland Garros, jednak odpadł w I rundzie z Patrickiem Rafterem. Miesiąc później, na trawiastych kortach Wimbledonu również został pokonany w I rundzie, przez Czecha Jiříego Nováka. W październiku Szwajcar doszedł do ćwierćfinału zawodów w Bazylei, oraz po raz pierwszy w karierze osiągnął półfinał imprezy z cyklu ATP Tour, w Wiedniu. Pod koniec tego miesiąca wygrał challenger w Brest, po pokonaniu w finale Maksa Mirnego. Dnia 20 września 1999 Federer po raz pierwszy awansował do czołowej setki rankingu (95. miejsce), a sezon ukończył na 65. pozycji^[5].

Na początku lutego 2000 roku Federer awansował do finału turnieju w Marsylii. Był to jego zarazem pierwszy finał z cyklu ATP Tour. Mecz o tytuł przegrał 6:2, 3:6, 6:7(5) ze swoim rodakiem Marcem Rossetem^[13]. W tym samym miesiącu Szwajcar osiągnął ćwierćfinał turnieju w Londynie i półfinał w Kopenhadze. Pod koniec maja uzyskał IV rundę Roland Garros, po wcześniejszym wyeliminowaniu Michela Kratochvila, przeciwko któremu zagrał pięciosetowy mecz. Spotkanie o ćwierćfinał zawodów przegrał z Hiszpanem Àlexem Corretją^[14]. W czerwcu Szwajcar uzyskał ćwierćfinał w Halle i I rundę Wimbledonu. Pod koniec sierpnia, na US Open doszedł do III rundy, w której przegrał z Juanem Carlosem Ferrero, a we wrześniu osiągnął półfinał igrzysk olimpijskich w Sydney. W meczu o finał uległ Niemcowi Tommy'emu Haasowi, natomiast w spotkaniu o brązowy medal nie sprostał Arnaudowi Di Pasquale^[15]. W październiku Federer tak jak przed rokiem awansował do półfinału w Wiedniu, a następnie uzyskał finał w Bazylei. Po drodze wyeliminował m.in. Tommy'ego Haasa i będącego wtedy w czołowej dziesiątce rankingu Lleytona Hewitta. Pojedynek finałowy zakończył się porażką Szwajcara z Thomasem Enqvistem^[16]. Ponadto w Bazylei wraz z Dominikiem Hrbatým awansowali do finału gry podwójnej, ale spotkanie o mistrzowski tytuł przegrali z Donaldem Johnsonem i Pietem Norvalem. Na koniec roku Federer zajmował 29. miejsce^[5] w klasyfikacji singlowej.

[edytuj] 2001

Sezon Federer zainaugurował startem w Sydney, gdzie odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale. Podczas Australian Open doszedł do III rundy po wcześniejszym pokonaniu m.in. Arnauda Di Pasquale'a; przegrał z Arnaudem Clémentem. Pod koniec stycznia Szwajcar wygrał pierwszy turniej rangi ATP Tour w grze pojedynczej, w halowych kortach w Mediolanie, eliminując m.in. Jewgienija Kafielnikowa, a w finale wynikiem 6:4, 6:7(7), 6:4 Francuza Juliena Bouttera^[17]. W połowie lutego, w Marsylii osiągnął półfinał, w którym tym razem przegrał z Kafielnikowem. Tydzień po tym starcie, na kortach w Rotterdamie, Federer uzyskał finał w singlu i deblu. W grze pojedynczej wyeliminował m.in. Àlexa Corretję (wówczas nr 7. w rankingu), jednak w finale nie sprostał Nicolasowi Escudé. W grze podwójnej w parze z Jonasem Björkmanem pokonali w decydującym spotkaniu czeski duet Petr Pála-Pavel Vízner. W marcu Szwajcar doszedł do ćwierćfinału rozgrywek Masters Series w Miami. W meczu o półfinał zmierzył się z Patrickem Rafterem, z którym jednak przegrał w dwóch setach.

Okres gry na kortach ziemnych rozpoczął od startu w Monte Carlo, gdzie poniósł porażkę w ćwierćfinałowym pojedynku z Sébastienem Grosjeanem. W Rzymie odpadł w III rundzie, po wcześniejszym wyeliminowaniu wicelidera rankingu światowego, Rosjanina Marata Safina^[18]. W I rundzie wielkoszlemowego Roland Garros Federer wygrał ze Stefano Galvanim. W następnej fazie po pięciosetowym meczu pokonał Sargisa Sargsiana, a w III i IV rundzie odpowiednio Davida Sáncheza i Wayne'a Arthursa. Pojedynek ćwierćfinałowy zakończył się porażką Federera z Àlexem Corretją. Był to zarazem pierwszy wielkoszlemowy ćwierćfinał Federera w jego karierze^[19].

Miesiąc gry na nawierzchni trawiastej Federer zaczął od turnieju w Halle, osiągając tam kolejny w sezonie ćwierćfinał. W meczu o dalszą fazę lepszym od Szwajcara był Patrick Rafter. Tuż przed Wimbledonem Federer wziął udział w zawodach w 's-Hertogenbosch awansując do półfinału, w którym uległ Lleytonowi Hewittowi. Na Wimbledonie Szwajcar uzyskał drugi wielkoszlemowy ćwierćfinał. Po drodze, w meczu III rundy pokonał Pete'a Samprasa, przerywając zarazem serię 31 zwycięstw z rzędu Amerykanina na londyńskich kortach^[20]. Rywalem Federera w spotkaniu o półfinał był Tim Henman, z którym przegrał w czterech setach^[21].

Na początku lipca Federer wygrał deblowe zmagania w Gstaad tworząc parę z Maratem Safinem, gdzie zwyciężyli nad parą Michael Hill-Jeff Tarango^[22]. Podczas US Open Szwajcar awansował do III rundy, gdzie musiał uznać wyższość Andre Agassiego. W pozostałej części sezonu doszedł do ćwierćfinału w Wiedniu (porażka ze Stefanem Koubkiem) oraz finału w Bazylei. Mecz o tytuł zakończył się przegraną Federera z Timem Henmanem.

Sezon 2001 Federer ukończył na 13. pozycji w rankingu ATP^[5].

[edytuj] 2002

Federer podczas US Open 2002

Rok 2002 Federer rozpoczął od turnieju w Sydney, gdzie wywalczył swój drugi singlowy tytuł, eliminując po drodze Andy'ego Roddicka, a w finale wynikiem 6:3, 6:3 Juana Ignacio Chelę^[23]. W Melbourne uzyskał IV rundę, w której nie sprostał Tommy'emu Haasowi. Pod koniec stycznia Federer osiągnął kolejny w sezonie finał, w Mediolanie, po wcześniejszym pokonaniu m.in. w półfinale Grega Rusedskiego^[24]. Pojedynek finałowy Szwajcar przegrał z Włochem Davidem Sanguinettim^[25]. W połowie lutego Federer wziął udział w turnieju rozgrywanym w hali Ahoy Rotterdam w Rotterdamie. W singlu dotarł do ćwierćfinału, w którym uległ Nicolasowi Escudé, natomiast w deblu z Maksem Mirnym wygrał cały turniej. W finale pokonali utytułowanych Marka Knowlesa i Daniela Nestora. W marcu, podczas turnieju Masters Series w Indian Wells Federer osiągnął z Mirnym finał gry podwójnej. Rywalami pary szwajcarsko-białoruskiej w finale byli Knowles z Nestorem, którzy tym razem wygrali pojedynek zdobywając tym samym mistrzowski tytuł. Tuż po zawodach w Indian Wells Federer awansował do finału singla w Miami. Szwajcar po drodze pokonał m.in. w IV rundzie Tima Henmana i w półfinale lidera światowego rankingu, Lleytona Hewitta^[26], jednak w rundzie finałowej nie sprostał Andre Agassiemu.

Na kortach ziemnych, w połowie maja Federer dotarł do finału imprezy w Hamburgu. W ćwierćfinale wygrał z Gustavo Kuertenem, dwukrotnym mistrzem Roland Garros^[27], a w półfinale ze swoim deblowym partnerem, Maksem Mirnym. Mecz finałowy rozegrał z byłym nr 1. klasyfikacji singlowej, Maratem Safinem, którego pokonał 6:1, 6:3, 6:4 zdobywając tym samym swój pierwszy tytuł rangi Masters Series^[28]. W wielkoszlemowym Roland Garros rozstawiony z nr 8. Szwajcar odpadł już w I rundzie z Marokańczykiem Hichamem Arazim.

Sezon gry na nawierzchni trawiastej Szwajcar zaczął od startu w Halle, gdzie uległ w półfinale Nicolasowi Kieferowi. W 's-Hertogenbosch odpadł w ćwierćfinale, po porażce ze Sjengiem Schalkenem, natomiast na Wimbledonie przegrał w I rundzie z Mario Ančiciem.

Ostatni w sezonie wielkoszlemowy turniej, US Open Federer zakończył na IV rundzie, gdzie został pokonany przez Maksa Mirnego. Pod koniec września, podczas zawodów w Moskwie w singlu doszedł do ćwierćfinału, przegrywając z Maratem Safinem, z kolei w deblu, wraz z Mirnym triumfowali w całej imprezie, po zwycięstwie w finale nad Australijczykami Joshuą Eaglem i Sandonem Stollem. Na początku października Federer wygrał trzeci w sezonie singlowy turniej, w Wiedniu, eliminując wcześniej m.in. Carlosa Moyę, a w finale Jiříego Nováka^[29]. Następnie wystartował w Madrycie, osiągając ćwierćfinał, w którym przegrał z Fabrice'em Santoro, a w Bazylei uzyskał półfinał (porażka z Davidem Nalbandianem). W Paryżu (hala Bercy) Federer awansował do ćwierćfinału, po wcześniejszym wyeliminowaniu Tommy'ego Haasa; przegrał z Lleytonem Hewittem.

Na koniec sezonu Szwajcar zakwalifikował się do turnieju Masters Cup, w którym gra corocznie ośmiu najlepszych tenisistów. W fazie grupowej rywalami Szwajcara byli Juan Carlos Ferrero, Jiří Novák i Thomas Johansson. Federer pokonał wszystkich swoich rywali i awansował do półfinału, w którym zmierzył się z Hewittem. Pojedynek zakończył się zwycięstwem Australijczyka 7:5, 5:7, 7:5^[30].

Rok 2002 Federer zakończył na 6. pozycji w zestawieniu ATP^[5].

[edytuj] 2003

Pierwszym turniejem w roku jaki rozegrał były rozgrywki w Ad-Dausze. Federer osiągnął tam ćwierćfinał, w którym przegrał z Janem-Michaelem Gambillem. W Melbourne Park, podczas Australian Open został wyeliminowany w IV rundzie przez Davida Nalbandiana. Pierwszy w sezonie tytuł Federer zdobył w lutym, w Marsylii, gdzie w finale pokonał Jonasa Björkmana^[31]. Tydzień po tym turnieju Szwajcar osiągnął finał gry podwójnej w Rotterdamie. Partnerem Federera był Maks Mirnyj, jednak w finale przegrali z Wayne'em Arthursem i Paulem Hanleyem. Następnie Federer zwyciężył w singlowych zmaganiach w Dubaju, po wygranej w finale nad Jiřím Novákiem^[32]. W połowie marca Szwajcar wystartował w Miami dochodząc do ćwierćfinału w grze pojedynczej, gdzie przegrał z Albertem Costą, natomiast w deblu wraz z Mirnym uzyskali finał, w którym pokonali Leandera Paesa oraz Davida Rikla.

Pod koniec kwietnia, na kortach ziemnych w Monachium Szwajcar odniósł kolejne turniejowe zwycięstwo po wygranej w finale z Jarkko Nieminenem^[33]. Na kortach Foro Italico w Rzymie osiągnął kolejny finał po wcześniejszej wygranej nad m.in. nr 3. w rankingu Juanem Carlosem Ferrero, który przed tym pojedynkiem wygrał 21 spośród 22 meczów na kortach ziemnych^[34]. Spotkanie finałowe Federer zagrał z Félixem Mantillą. Mecz zakończył się porażką Szwajcara, który spośród 17 break pointów wykorzystał 3^[35]. Na paryskich kortach im. Rolanda Garrosa Federer odpadł w I fazie po porażce z Luisem Horną.

W czerwcu, podczas rywalizacji w Halle Federer wygrał swój pierwszy turniej na nawierzchni trawiastej, pokonując w finale Nicolasa Kiefera^[36]. Do wielkoszlemowego Wimbledonu przystępował jako zawodnik rozstawiony z nr 4. W I i II rundzie bez straty seta pokonał Lee Hyung-Taika i Stefana Koubka, w III fazie po czterosetowym meczu wyeliminował Mardy'ego Fisha, a w kolejnej rundzie Feliciano Lópeza. Ćwierćfinałowy pojedynek Federer wygrał ze Sjengem Schalkenem, a półfinałowy z Andym Roddickiem^[37], osiągając pierwszy wielkoszlemowy finał w karierze. Rywalem Szwajcara w meczu o tytuł był Australijczyk Mark Philippoussis, jednak to Federer był faworytem tego pojedynku^[38]. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Szwajcara 7:6(5), 6:2, 7:6(3), który triumfował po raz pierwszy w wielkoszlemowej imprezie^[39][40]. W trakcie wręczania pucharu oświadczył:

"Marzenia się spełniają. Zawszę żartowałem jako chłopiec, że tutaj wygram. I stało się. Był to jeden z najlepszych meczów jaki zagrałem w swojej karierze."[41]

Po tym triumfie zaczęto się zastanawiać czy Federer nie zdominuje jak Pete Sampras światowego tenisa^[42].

Na początku lipca Szwajcar wystartował w Gstaad dochodząc do finału, wygrywając piętnasty mecz z rzędu^[43]. O tytuł zmierzył się z Jiřím Novákiem, z którym jednak poniósł porażkę w pięciu setach^[43].

US Open Series Federer zaczął od występu w Montrealu, awansując do półfinału, w którym przegrał z Andym Roddickiem. W Cincinnati odpadł w II fazie z Davidem Nalbandianem, a na kortach Flushing Meadows w US Open uzyskał IV rundę po raz kolejny przegrywając z Nalbandianem. Na początku października Szwajcar wygrał zawody w Wiedniu, zarówno w grze pojedynczej i podwójnej. W singlu pokonał w spotkaniu finałowym Carlosa Moyę, a w deblu w parze z Yves’em Allegro wygrali z Maheshem Bhupathim i Maksem Mirnym. Podczas rozgrywek Masters Series w Madrycie Szwajcar dotarł do półfinału, w którym wyeliminował go Juan Carlos Ferrero^[44], a w Paryżu uzyskał ćwierćfinał, gdzie przegrał z Timem Henmanem^[45].

Federer podczas igrzysk w Atenach, 2004

Podczas turnieju Masters Cup w Houston w fazie grupowej Szwajcar zagrał z Agassim, Nalbandianem i Ferrero, wygrywając wszystkie pojedynki. W półfinale zmierzył się z liderem rankingu ATP, Andym Roddickiem, którego pokonał 7:6(2), 6:2^[46], a w finale ponownie zmierzył się z Agassim, z którym zwyciężył 6:3, 6:0, 6:4^[47]. Triumf w turnieju Masters dał Federerowi awans na 2. miejsce na koniec sezonu^[5].

[edytuj] 2004

Przed sezonem Peter Lundgren, po trzech latach współpracy przestał być szkoleniowcem Federera^[48]. Do końca roku Szwajcar grał bez trenera. Pierwszym w sezonie turniejem rozegranym przez Federera były rozgrywki Australian Open. Rozstawiony z nr 2. Szwajcar osiągnął finał, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. w IV rundzie Lleytona Hewitta. W ćwierćfinale wygrał z Davidem Nalbandianem, z którym przed meczem miał bilans spotkań 1-5^[49], a w półfinale pokonał bez straty seta Juana Carlosa Ferrero. W finale zmierzył się z Maratem Safinem, zwyciężając 7:6(3), 6:4, 6:2^[50]. Po tym triumfie Szwajcar przesunął się na 1. pozycję w rankingu ATP^[50]. Po meczu powiedział:

"To znakomity początek sezonu. Wygranie Australian Open i awans na pierwsze miejsce w rankingu jest spełnieniem marzeń. To zwycięstwo naprawdę wiele dla mnie znaczy."[51]

W połowie lutego Federer zagrał w Rotterdamie, gdzie przegrał w ćwierćfinale z Timem Henmanem. Na początku marca zwyciężył w Dubaju, pokonując w decydującym meczu Feliciano Lópeza. Tydzień po tym sukcesie Szwajcar wystartował w rozgrywkach Masters Series w Indian Wells. Do półfinału awansował bez straty seta, a w meczu o awans do finału wyeliminował wynikiem 4:6, 6:3, 6:4 Andre Agassiego^[52]. W wielkim finale wygrał z Henmanem rewanżując się tym samym za porażkę z Rotterdamu^[53]. Po zawodach w Indian Wells rozpoczęły się zmagania w Miami. Federer doszedł do III rundy, w której po raz pierwszy spotkał się z Rafaelem Nadalem. Hiszpan wygrał mecz 6:3, 6:3.

Sezon gry na kortach ziemnych Federer rozpoczął od turnieju w Rzymie gdzie przegrał w III rundzie z Albertem Costą. W maju, na obiekcie Rothenbaum w Hamburgu Szwajcar odniósł kolejne zwycięstwo, eliminując po drodze m.in. Carlosa Moyę^[54], Lleytona Hewitta^[55], a w finale wynikiem 4:6, 6:4, 6:2, 6:3 Guillermo Corię, któremu przerwał serię 31 meczów bez porażki^[56]. W wielkoszlemowym Roland Garros Federer odpadł w III rundzie z Gustavo Kuertenem^[57].

Na kortach trawiastych bez straty seta Federer wygrał zawody w Halle, kontynuując serię 17 meczów bez porażki na kortach trawiastych^[58]. Na Wimbledonie Federer osiągnął finał tracąc po drodze jednego seta w meczu ćwierćfinałowym z Lleytonem Hewittem. W pojedynku o tytuł pokonał 4:6, 7:5, 7:6(3), 6:4 Andy'ego Roddicka^[59]. Eksperci tenisowi, tacy jak Boris Becker, lub John Lloyd jednoznacznie stwierdzili, że to był jeden z najlepszych finałów ostatnich lat^[60].

Na początku lipca Federer wygrał zawody w Gstaad, na nawierzchni ziemnej, pokonując w finałowym meczu Rosjanina Igora Andriejewa^[61].

Cykl turniejów wchodzących w skład US Open Series Federer rozpoczął od startu w Toronto, gdzie odniósł końcowy triumf. Pojedynek finałowy zakończył się zwycięstwem Szwajcara nad Roddickiem^[62]. Na US Open Federer uzyskał kolejny wielkoszlemowy finał. Po drodze wyeliminował w pięciu setach Andre Agassiego oraz Tima Henmana, a w spotkaniu finałowym okazał się być lepszym od Lleytona Hewitta, przeciwko któremu w dwóch setach nie stracił gema, zwyciężając 6:0, 7:6(3), 6:0^[63]. Federer wygrał na nowojorskich kortach trzeci z czterech wielkoszlemowych turniejów, jako pierwszy zawodnik od roku 1988 po Matsie Wilanderze, który również w jednym roku wygrał trzy wielkoszlemowe imprezy^[64]. Po meczu Szwajcar oświadczył:

"Nawet nie marzyłem o wygraniu US Open, jest mi w to ciężko uwierzyć, że tego dokonałem. Ostatni rok był w moim wykonaniu świetny, wygrałem pierwszy wielkoszlemowy turniej, ale teraz jestem tutaj z dziewięcioma tegorocznymi zwycięstwami. Na chwilę obecną cieszę się z tego triumfu i że jestem nr 1. w rankingu. Chciałbym pozostać na tym miejscu trochę dłużej."[65]

Pod koniec września Federer wygrał zawody w Bangkoku^[66]. Dzięki temu zwycięstwu stał się pierwszym tenisistą od roku 1995, który wygrał w sezonie dziesięć turniejów (poprzednio był to Thomas Muster)^[67]. Ponadto w Bangkoku Szwajcar osiągnął razem z Yves’em Allegro finał debla. Ostatni w sezonie turniej Federer rozegrał w Szanghaju, podczas Masters Cup. Szwajcar wygrał zawody bez straty seta, a w finale pokonał Lleytona Hewitta^[68].

W grudniu Szwajcar otrzymał tytuł International Tennis Federation World Champion, za wygranie trzech wielkoszlemowych turniejów, nie przegranie żadnego meczu z graczami z czołowej dziesiątki rankingu i wygranie każdego finału, do którego awansował^[69].

Sezon zakończył na pozycji lidera rankingu ATP^[5].

[edytuj] 2005

Federer podczas Wimbledonu, 2005

Tuż przed sezonem Szwajcar nawiązał współpracę z australijskim trenerem, Tonym Rochem^[70]. Pierwszy start w roku Federera miał miejsce w Ad-Dausze. Zawody zakończyły się zwycięstwem Szwajcara, który w finale pokonał Chorwata Ivana Ljubičicia. W wielkoszlemowym Australian Open Federer osiągnął półfinał, w którym przegrał z Maratem Safinem, nie wykorzystując w tie-breaku czwartego seta piłki meczowej. Pojedynek zakończył się wynikiem 5:7, 6:4, 5:7, 7:6(6), 9:7 dla Rosjanina^[71]. Tym samym Safin przerwał Federerowi serię 27 meczów bez porażki i passę 27 spotkań bez przegranej z graczami z czołowej dziesiątki rankingu, która trwała od listopada 2003 roku^[67]. W połowie lutego Federer triumfował w Rotterdamie, po zwycięstwie w finale nad Ivanem Ljubičiciem^[72]. Tydzień po tym sukcesie Szwajcar uzyskał finał rozgrywek w Dubaju. W finale po raz kolejny zmierzył się z Ljubičiciem, z którym ponownie wygrał zdobywając swój trzeci w sezonie tytuł^[73].

Podczas rozgrywek Masters Series w Indian Wells Federer obronił tytuł wywalczony w 2004 roku. Po drodze po raz kolejny pokonał Ljubičicia, a w finale Lleytona Hewitta^[74]. Triumfem Szwajcara zakończyły się również zawody w Miami, gdzie w finale zmierzył się z Rafaelem Nadalem. Federer zdołał wygrać spotkanie pomimo prowadzenia Hiszpana 2:0 w setach. Ostatecznie pojedynek zakończył się wynikiem 2:6, 6:7(4), 7:6(5), 6:3, 6:1 dla Federera^[75].

Na kortach ziemnych, w połowie kwietnia Federer wziął udział w turnieju w Monte Carlo. Szwajcar odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale po porażce z Richardem Gasquetem^[76]. Na początku maja dotarł do finału w Hamburgu, w którym zmierzył się ponownie z Gasquetem. Federer wygrał mecz rewanżując się tym samym za porażkę z Monte Carlo^[77]. W paryskim Roland Garros Szwajcar zakończył swój udział na półfinale, gdzie przegrał z późniejszym mistrzem, Rafaelem Nadalem^[78].

Federer po raz kolejny zdominował sezon na nawierzchni trawiastej^[79]. Najpierw wygrał rywalizację w Halle^[80], a potem po raz trzeci z rzędu awansował do finału Wimbledonu, tracąc po drodze jednego seta w pojedynku III rundy z Nicolasem Kieferem. W finale, tak jak w roku 2004 Federer pokonał Andy'ego Roddicka^[81], przeciwko któremu zagrał, jak sam przyznał "najlepszy mecz w swojej karierze"^[81]. Wygrywając po raz trzeci z rzędu na wimbledońskich kortach Szwajcar stał się trzecim tenisistą w erze open (obok Björna Borga i Pete'a Samprasa), który zwyciężył w trzech kolejnych londyńskich imprezach^[81].

W połowie sierpnia Federer odniósł triumf w rozgrywkach Masters Series w Cincinnati, gdzie w finale pokonał Roddicka^[82]. Na US Open Federer obronił zwycięstwo z poprzedniego sezonu. Mecz finałowy zakończył sie wygraną Szwajcara z Andre Agassim^[83]. Po miesięcznej przerwie, pod koniec września Federer bez straty seta wygrał imprezę w Bangkoku. W finale po raz pierwszy spotkał się z Andym Murrayem, z którym zwyciężył 6:3, 7:5^[84].

Na początku października, podczas treningu w Bazylei Szwajcar skręcił kostkę. Kontuzja wykluczyła go z gry z prestiżowych turniejów w Madrycie i Paryżu^[67]. Powrócił na turniej Masters Cup w Szanghaju. Mając za rywali w grupie Davida Nalbandiana, Ivana Ljubičicia i Guillermo Corię awansował do półfinału bez porażki. Mecz o rundę finałową wygrał z Gastónem Gaudio, a w finale ponownie zagrał z Nalbandianem. Spotkanie zakończyło się przegraną Federera, który prowadził w setach 2:0. Końcowy wynik rywalizacji to 6:7(4), 6:7(11), 6:2, 6:1, 7:6(3) dla Argentyńczyka^[85]. Zwyciężając w tym spotkaniu, Nalbandian przerwał również Federerowi serię 35 spotkań bez porażki^[67]. Dodatkowo Argentyńczyk zakończył Federerowi passę 24 wygranych po kolei finałów^[67].

W grudniu, po raz drugi został Federerowi przyznany tytuł International Tennis Federation World Champion^[86].

Rok ukończył na pozycji lidera rankingu ATP^[5]. Jego stosunek wygranych do przegranych wyniósł 81-4 (95,3%) – najlepszy wynik od roku 1984, kiedy to John McEnroe odniósł 82 zwycięstwa i 3 porażki (96,5%)^[67].

[edytuj] 2006

Federer podczas zawodów w Bazylei, 2006

Sezon Federer rozpoczął od obrony tytułu w Ad-Dausze, gdzie w finale pokonał Gaëla Monfilsa. Na Australian Open Szwajcar osiągnął finał po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Tommy'ego Haasa i Nikołaja Dawydienki. Mecz o tytuł zagrał z Marcosem Baghdatisem. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Federera, który wygrał drugi raz na kortach w Melbourne^[87]. Pod koniec lutego Federer wystartował w Dubaju, awansując do finału, w którym uległ w trzech setach Rafaelowi Nadalowi^[88]. Hiszpan przerwał Federerowi rekordową serię 56 zwycięstw z rzędu na nawierzchni twardej, która trwała od stycznia 2005 roku^[67].

W marcu Federer po raz drugi z rzędu wygrał serię turniejów Masters Series w Indian Wells i Miami^[89]. W Indian Wells zwyciężył tracąc jednego seta w spotkaniu II rundy z Olivierem Rochusem. Zwycięski mecz finałowy rozegrał z Jamesem Blakiem^[90], natomiast w Miami pokonał w rundzie finałowej Ivana Ljubičicia^[89].

Cykl turniejów na kortach ziemnych Szwajcar zaczął od startu w Monte Carlo, awansując do finału, w którym zmierzył się po raz kolejny z Nadalem. Hiszpan rozstrzygnął pojedynek na swoją korzyść w czterech setach^[91]. Na początku maja obaj zawodnicy spotkali się ponownie w finale, podczas zawodów w Rzymie. Nadal po raz kolejny pokonał Federera, który, przy stanie 6:5 w piątym secie nie wykorzystał dwóch piłek meczowych^[92]. Na przełomie maja i czerwca Federer doszedł po raz pierwszy do finału Roland Garros. Rywalem Szwajcara w meczu o mistrzowski tytuł był Nadal. Czterosetowy mecz zakończył się triumfem Nadala, który jako pierwszy pokonał Federera w wielkoszlemowym finale^[93].

Sezon gry na nawierzchni trawiastej Federer po raz kolejny zakończył bez porażki. Najpierw wystartował w Halle, gdzie w ćwierćfinałowym pojedynku z Olivierem Rochusem obronił cztery piłki meczowe, a w finale pokonał Tomáša Berdycha^[94]. Zwyciężając na niemieckich kortach Szwajcar pobił rekord 41 wygranych meczów z rzędu na trawie należący do Björna Borga^[94]. Do Wimbledońskiego finału Federer awansował bez straty seta. Przeciwnikiem Szwajcara w rundzie finałowej był Rafael Nadal. Pojedynek zakończył się zwycięstwem Federera, który po raz pierwszy w tym roku okazał się lepszy od Hiszpana^[95].

Na betonowych kortach w Toronto Federer odniósł kolejny triumf, pokonując w spotkaniu o tytuł Richarda Gasqueta^[96]. Tydzień po tych zawodach Szwajcar wystartował w Cincinnati. W II rundzie uległ Andy'emu Murrayowi, kończąc zarazem passę 55 pojedynków bez przegranej w Ameryce Północnej^[67]. Podczas US Open Federer osiągnął finał. Szwajcar jako pierwszy tenisista awansował do czterech wielkoszlemowych finałów w jednym sezonie od czasów Roda Lavera, który dokonał tej sztuki w 1969 roku^[67]. Mecz o tytuł zakończył się zwycięstwem Szwajcara 6:2, 4:6, 7:5, 6:1 nad Andym Roddickiem^[97].

W październiku Federer wygrał w trzech turniejach. Najpierw triumfował w Tokio, gdzie w finale wygrał z Timem Henmanem^[98], następnie w zawodach Masters Series w Madrycie, pokonując w decydującym meczu Fernando Gonzáleza^[99] oraz w rodzinnej Bazylei. Spotkanie finałowe rozstrzygnął na swoją korzyść ponownie z Gonzálezem^[100].

Na koniec roku Federer wystąpił w Masters Cup. W fazie grupowej Szwajcar pokonał Davida Nalbandiana, Andy'ego Roddicka, przeciwko któremu obronił 3 piłki meczowe oraz Ivana Ljubičicia^[101]. Mecz półfinałowy zakończył się wygraną Federera nad Rafaelem Nadalem, a w finale pokonał Jamesa Blake'a^[102]. Był to dwunasty triumf turniejowy Szwajcara w całym roku. Federer stał się też pierwszym tenisistą w erze open, który w trzech kolejnych latach wygrywał co najmniej 10 turniejów w sezonie^[67].

Pod koniec grudnia Szwajcar został wyróżniony mianem International World Champion, a sezon zakończył na pierwszym miejscu w rankingu^[103][5].

[edytuj] 2007

Federer wykonujący wolej, Monte Carlo 2007

Pierwszy turniej w roku 2007 Federer rozegrał podczas Australian Open. Szwajcar obronił tytuł z poprzedniego sezonu, pokonując 7:6(2), 6:4, 6:4 w rundzie finałowej Fernando Gonzáleza^[104]. Zwyciężając w Melbourne Federer stał się zarazem pierwszym tenisistą od 1980 roku, który wygrał wielkoszlemowy turniej bez straty seta (poprzednio dokonał tego Björn Borg)^[104]. Pod koniec lutego Federer odniósł po raz czwarty zwycięstwo w Dubaju, gdzie w finale pokonał Michaiła Jużnego^[105]. W marcu, podczas rozgrywek Masters Series w Indian Wells Federer odpadł w II rundzie po porażce z Guillermo Cañasem. Argentyńczyk przerwał Szwajcarowi passę 41 kolejnych wygranych meczów, najdłuższą w jego karierze^[106]. Po tym turnieju Federer wystartował w Miami, gdzie w meczu IV rundy po raz kolejny uległ Cañasowi.

Okres gry na nawierzchni ziemnej Federer rozpoczął od startu w Monte Carlo osiągając finał. W meczu ćwierćfinałowym przeciwko Davidowi Ferrerowi Szwajcar wygrał pięćsetny mecz w zawodowym Tourze^[107]. Mecz o tytuł przegrał z Rafaelem Nadalem. Następnie Federer wystartował w Rzymie przegrywając w III rundzie z Filippo Volandrim. Po tej porażce Szwajcar zakończył współpracę trenerską z Tonym Rochem, która trwała przez dwa i pół roku^[108]. W połowie maja Federer wygrał rozgrywki w Hamburgu, pokonując po raz pierwszy na kortach ziemnych Rafaela Nadala^[109]. Mecz zakończył się wynikiem 2:6, 6:2, 6:0 dla Szwajcara, który przerwał Nadalowi serię 81 wygranych z rzędu na mączce^[109]. Na turnieju Roland Garros Federer awansował do finału, w którym ponownie zmierzył się z Nadalem, jednak tym razem pojedynek zakończył się zwycięstwem Hiszpana^[110].

Na początku sezonu gry na nawierzchni trawiastej Federer zrezygnował ze startu w Halle. Wystąpił na Wimbledonie, w którym doszedł do finału tracąc jednego seta. Przeciwnikiem Federera w meczu o mistrzowski tytuł był Nadal. Spotkanie zakończyło się rezultatem 7:6(7), 4:6, 7:6(3), 2:6, 6:2 dla Szwajcara. Był to pierwszy pięciosetowy wielkoszlemowy finał jaki Federer rozegrał w karierze oraz dodatkowo pierwszy pięciosetowy wimbledoński finał od 2001 roku^[111].

Cykl turniejów rozgrywanych w Ameryce Północnej Federer rozpoczął od zawodów w Montrealu. Szwajcar bez straty seta osiągnął finał, w którym przegrał z Novakiem Đokoviciem^[112]. Tydzień później, w Cincinnati Szwajcar wygrał 50 singlowy turniej, po zwycięstwie w finale nad Jamesem Blakiem, zapewniając sobie zwycięstwo w US Open Series^[113]. Na US Open Szwajcar triumfował po raz czwarty z rzędu, jako pierwszy tenisista w erze open dokonując tej sztuki na nowojorskich kortach^[114]. Mecz finałowy zakończył się wygraną Federera z Novakiem Đokoviciem.

W połowie października Federer awansował do finału w Madrycie, przegrywając finałowy pojedynek z Davidem Nalbandianem^[115]. W rodzinnej Bazylei Szwajcar obronił zwycięstwo z roku 2006, pokonując w finale Jarkko Nieminena^[116]. Z rozgrywek halowych w Paryżu Federer odpadł w III rundzie po porażce z Davidem Nalbandianem. Podczas turnieju Masters Cup Federer w pierwszym meczu przegrał najpierw z Fernando Gonzálezem, ponosząc zarazem pierwszą z Chilijczykiem porażkę w swojej karierze (wcześniej miał z nim bilans 6:0)^[117]. W następnych meczach grupowych wygrał już bez straty seta, pokonując Nikołaja Dawydienkę i Andy'ego Roddicka. W półfinale Szwajcar wygrał z Rafaelem Nadalem, a spotkaniu finałowym zmierzył się z Davidem Ferrerem, którego pokonał 6:2, 6:3, 6:2, zdobywając po raz czwarty tytuł w Masters Cup^[118].

Rok Federer zakończył ponownie na pozycji lidera rankingu ATP oraz ponownie uhonorowano go mianem International World Champion^[5][119].

[edytuj] 2008

Federer z pucharem US Open, 2008

Na początku roku Federer zmagał się z kłopotami żołądkowymi, które, jak sam przyznał "zakłóciły przegotowania do nowego sezonu"^[120]. Wystartował w połowie stycznia w Australian Open. W III rundzie rozegrał ponad 4 godz. mecz z Janko Tipsareviciem zakończony wynikiem 6:7(5), 7:6(1), 5:7, 6:1, 10:8 dla Szwajcara^[121]. W półfinale zmierzył się z Novakiem Đokoviciem, z którym przegrał 5:7, 3:6, 6:7(5). Đoković zarazem przerwał Federerowi serię 10 wielkoszlemowych finałów z rzędu, która trwała od Wimbledonu z 2005 roku^[122]. Po ponad miesięcznej przerwie Federer powrócił do gry na początku marca w Dubaju, jednak uległ w I rundzie Andy'emu Murrayowi. Po tej porażce Federer przeszedł badania lekarskie, po których stwierdzono, że choruje na mononukleozę, najprawdopodobniej od końca grudnia 2007 roku^[123]. W połowie marca podczas rozgrywek Masters Series w Indian Wells Szwajcar osiągnął półfinał, gdzie przegrał z Mardym Fishem^[124]. W Miami natomiast odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale z Andym Roddickiem, z którym poniósł porażkę po raz pierwszy od pięciu lat^[125]. Do kwietnia Federer nie wygrał żadnego turnieju, pierwszy raz od 2000 roku^[126].

Federer trenujący do turnieju w Cincinnati, 2008

W kwietniu, na początku sezonu gry na kortach ziemnych Federer nawiązał współpracę z hiszpańskim trenerem José Higuerasem^[127]. Pierwsze turniejowe zwycięstwo w 2008 Federer odniósł w Estoril, pokonując w rundzie finałowej Nikołaja Dawydienkę^[128]. Podczas zawodów w Monte Carlo Federer osiągnął kolejny finał, eliminując wcześniej m.in. w półfinale Novaka Đokovicia. Mecz finałowy przegrał z Rafaelem Nadalem. W Rzymie Szwajcar uzyskał ćwierćfinał, w którym nie sprostał Radkowi Štěpánkowi, ponosząc szóstą porażkę w sezonie^[129]. Na dwa tygodnie przed wielkoszlemowym Roland Garros Federer wziął udział w zawodach w Hamburgu awansując bez straty seta do finału, w którym ponownie przegrał z Rafaelem Nadalem. Na paryskich kortach Szwajcar doszedł po raz trzeci z rzędu do finału, rozgrywając spotkanie o tytuł z Nadalem. Federer uległ Hiszpanowi 1:6, 3:6, 0:6, przegrywając seta do zera po raz pierwszy od 1999 roku^[130].

Po roku nieobecności, Federer wystartował w Halle. Rozgrywki zakończyły się triumfem Szwajcara, który pokonał w finale Philippa Kohlschreibera^[131]. Na Wimbledonie Federer bez straty seta osiągnął finał, w którym zmierzył się z Nadalem. Pojedynek trwał 4 godz. i 48 min. i był najdłuższym finałem Wimbledonu w historii, a zakończył się wynikiem 6:4, 6:4, 6:7 (5), 6:7 (8), 9:7 dla Nadala, który przerwał Federerowi serię pięciu kolejnych zwycięstw na angielskich kortach oraz rekordową passę 65 wygranych na nawierzchni trawiastej, która trwała od 2003 roku^[132][133]. Pojedynek ten uznano za jeden z najlepszych w historii tenisa^[134][135].

Po miesiącu odpoczynku Federer wystartował na twardych kortach w Toronto, odpadając w II rundzie z Gillesem Simonem, a w Cincinnati przegrał w III fazie z Ivo Karloviciem.

W połowie sierpnia podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie Federer awansował do ćwierćfinału, w którym przegrał z Jamesem Blakiem. Rozgrywki zakończyły się zwycięstwem Nadala, który dnia 18 sierpnia zastąpił Szwajcara na pozycji lidera rankingu ATP^[136]. Federer po zwycięstwie w Australian Open z 2004 roku był nieprzerwanie przez 237 tygodni (najdłużej w historii dyscypliny)^[67] liderem klasyfikacji ATP. W trakcie trwania igrzysk wystartował również w grze podwójnej w parze ze Stanislasem Wawrinką. Szwajcarska para pokonała w drodze po tytuł czołowe deble świata m.in. w ćwierćfinale Hindusów Mahesha Bhupathiego i Leandera Paesa oraz w półfinale Amerykanów Boba i Mike'a Bryanow. Rundę finałową wygrali 6:3, 6:4, 6:7(4), 6:3 ze Szwedami Simonem Aspelinem i Thomasem Johanssonem, zdobywając złoty medal^[4].

Na US Open Szwajcar wystartował jako zawodnik rozstawiony z nr 2. Federer awansował do finału eliminując m.in. w III rundzie po pięciosetowym meczu Igora Andriejewa i w półfinale Novaka Đokovicia. Spotkanie finałowe rozegrał z Andym Murrayem. Mecz zakończył się zwycięstwem Federera 6:2, 7:5, 6:2, który odniósł pierwszy w sezonie wielkoszlemowy triumf, a piąty w Nowym Jorku^[137]. Zwyciężając w US Open Szwajcar ustanowił kolejny rekord w erze open; wygrał pięć razy z rzędu dwa turnieje wielkoszlemowe (US Open 2004-2008 i Wimbledon 2003-2007)^[67]. Po tych rozgrywkach José Higueras przestał być trenerem Federera^[138].

Jesienią Szwajcar wystartował w Madrycie, gdzie uzyskał półfinał po wcześniejszym wyeliminowaniu Radka Štěpánka; przegrał z Andym Murrayem. Czwarty turniejowy triumf w sezonie Szwajcar odniósł w Bazylei, pokonując w finale Davida Nalbandiana^[139]. Z turnieju w Paryżu Federer wycofał się z powodu kontuzji pleców^[67].

Federer po zwycięstwie w meczu II rundy na Wimbledonie, 2009

W listopadzie, podczas Masters Cup w Szanghaju w grupie zmierzył się z Andym Murrayem, Gillesem Simonem i Radkiem Štěpánkiem (zastąpił kontuzjowanego Andy'ego Roddicka). Pierwszy mecz Szwajcar rozegrał z Simonem, jednak pojedynek zakończył się porażką Federera. Następnie pokonał Štěpánka, a w ostatnim grupowym spotkaniu uległ Murrayowi, odpadając po raz pierwszy w karierze z rozgrywek w fazie grupowej.

Rok 2008 Federer ukończył na 2. miejscu w rankingu ATP^[5].

[edytuj] 2009

Pierwszy start Federera w 2009 roku miał miejsce w Ad-Dausze. Szwajcar awansował do półfinału, w którym nie sprostał Andy'emu Murrayowi^[140]. W Melbourne, podczas Australian Open Federer awansował do finału. Po drodze wygrał w IV rundzie pięciosetowy mecz z Tomášem Berdychem, w ćwierćfinale z Juanem Martínem del Potro, przeciwko któremu stracił trzy gemy, a w półfinale wyeliminował Andy'ego Roddicka. W pojedynku finałowym zmierzył się z Rafaelem Nadalem, przeciwko któremu zagrał pierwszy wielkoszlemowy finał na nawierzchni twardej^[141]. Pięciosetowy mecz, zakończony po 4 godz. i 20 min. wygrał Nadal 7:5, 3:6, 7:6(3), 3:6, 6:2^[142][143]. Była to pierwsza porażka Federera w finale imprezy wielkoszlemowej rozgrywanej na kortach twardych^[67]. W lutym, z powodu kontuzji pleców wycofał się z zawodów w Dubaju^[144]. Po wyleczeniu urazu w połowie marca Federer wystartował w Indian Wells, gdzie odpadł w półfinale z Andym Murrayem. W Miami Szwajcar osiągnął ponownie półfinał, przegrywając z Novakiem Đokoviciem.

Okres gry na kortach ziemnych Federer zaczął od turnieju w Monte Carlo, odpadając w III rundzie ze Stanislasem Wawrinką. Podczas rozgrywek w Rzymie Szwajcar uzyskał półfinał ponosząc porażkę z Novakiem Đokoviciem. W połowie maja Federer wygrał pierwszy turniej w sezonie w Madrycie. W drodze po tytuł stracił jednego seta w pojedynku ćwierćfinałowym z Andym Roddickiem, a w finale pokonał Rafaela Nadala 6:4, 6:4^[145]. Był to również pierwszy turniej rangi Masters Series wygrany przez Szwajcara od sierpnia 2007 roku. W wielkoszlemowym Roland Garros Federer awansował po raz czwarty z rzędu do finału. Po drodze wygrał m.in. w pięciu setach w IV rundzie z Tommym Haasem, z którym przegrywał w setach 0:2 oraz w półfinale, również po pięciosetowym pojedynku z Juanem Martínem del Potro. Spotkanie finałowe Szwajcar rozegrał z Robinem Söderlingiem, który wyeliminował wcześniej Nadala. Mecz zakończył się zwycięstwem Szwajcara 6:1, 7:6(1), 6:4, który jako szósty tenisista w historii i trzeci w erze open (po Rodzie Laverze i Andre Agassim) skompletował karierowego Wielkiego Szlema^[146][147]. Podczas wręczania pucharu Szwajcar powiedział:

"To prawdopodobniej moje największe zwycięstwo, lub jedno z tych, które zrzuca ze mnie presję. Myślę, że teraz dopóki nie zakończę kariery mogę naprawdę grać rozważnie i ze spokojem nie słysząc już opinii, że nigdy nie wygram Roland Garros"[148]

Po triumfie na paryskich kortach Federer zrezygnował z udziału w turnieju w Halle, podając jako przyczynę przemęczenie oraz chęć wypoczęcia przed Wimbledonem^[149]. Na londyńskich kortach Federer awansował po raz siódmy z rzędu do finału, tracąc po drodze jednego seta w IV rundzie z Philippem Kohlschreiberem. Finałowy pojedynek Szwajcar zagrał przeciwko Andy'emu Roddickowi. Mecz, który zakończył się po 4 godz. 16 min. wygrał Federer wynikiem 5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14. Szwajcar przełamał w tym pojedynku swojego rywala raz, w ostatnim gemie w meczu, a w tie-breaku drugiego seta obronił cztery piłki setowe wygrywając partię do sześciu^[150]. Przeciwko Amerykaninowi Federer zaserwował 50 asów, najwięcej w jednym meczu w swojej karierze^[150]. W spotkaniu tym rozegrano rekordową ilość 77 gemów w historii finałów wielkoszlemowych, a ostatni set trwał 95 min. Ponadto pojedynek ten uznano za "klasyk finałów" przez stację ESPN^[151][152]. Dzięki temu triumfowi Federer pobił rekord 14 wygranych turniejów wielkoszlemowych, który należał do Pete'a Samprasa i od następnego tygodnia, po 46 tygodniach przerwy awansował na 1. miejsce w rankingu ATP^[153].

Federer na Roland Garros, 2009

Po pięciu tygodniach przerwy Federer powrócił do gry na turniej w Montrealu. Szwajcar osiągnął ćwierćfinał, w którym przegrał 6:7(5), 6:1, 6:7(3) z Jo-Wilfriedem Tsongą, mimo prowadzenia 5:1 w trzecim secie^[154]. W połowie sierpnia Federer odniósł zwycięstwo w zawodach w Cincinnati, eliminując m.in. Andy'ego Murraya, a w finale Novaka Đokovicia^[155]. W ostatnim turnieju wielkoszlemowym w sezonie, US Open, Federer doszedł do ćwierćfinału tracąc jednego seta w meczu z Lleytonem Hewittem. W ćwierćfinale pokonał w czterech setach Robina Söderlinga, a w półfinale wyeliminował Novaka Đokovicia. Mecz finałowy Szwajcar przegrał 6:3, 6:7(5), 6:4, 6:7(4), 2:6 z Juanem Martínem del Potro^[156]. Argentyńczyk przerwał serię 40 kolejnych wygranych na nowojorskich kortach przez Szwajcara, która trwała od 2004 roku^[67]. Był to trzeci sezon w karierze Federera (poprzednio lata 2006 i 2007), w którym osiągnął wszystkie cztery wielkoszlemowe finały^[67].

W październiku Federer zrezygnował ze startów w turniejach w Tokio i Szanghaju z powodu przemęczenia^[157]. Na początku listopada Szwajcar wystąpił w Bazylei, gdzie dotarł do finału, w którym uległ Novakowi Đokoviciowi^[158]. Następnie Federer wystartował w rozgrywkach Masters Series w Paryżu, odpadając w II rundzie z Julienem Benneteau.

W kończącym sezon turnieju World Tour Finals (zmieniono nazwę zawodów z Masters Cup) rozgrywanym po raz pierwszy w Londynie Federer w fazie grupowej zmierzył się z Fernando Verdasco, Andym Murrayem oraz Juanem Martínem del Potro. Dwa pierwsze mecze z Verdasco i Murrayem Szwajcar wygrał, natomiast przegrał w pojedynku z del Potro. W półfinale Federer przegrał po raz pierwszy w karierze z Nikołajem Dawydienką, którego wcześniej pokonał jedenaście razy^[159].

Rok 2009 po raz piąty Federer zakończył na pierwszym miejscu, wyrównując wynik Jimmy'ego Connorsa, który również pięć razy kończył sezon na pierwszej pozycji^[5][67]. Pod koniec grudnia Federer po raz piąty zdobył tytuł International World Champion, za powrót na pozycję lidera rankingu i zwycięstwo w dwóch turniejach wielkoszlemowych^[160].

[edytuj] 2010

Nowy sezon Federer zaczął od startu w Ad-Dausze dochodząc do półfinału, w którym nie sprostał Nikołajowi Dawydience^[161]. Turniej Australian Open Federer rozpoczął od wygranej w czterech setach z Igorem Andriejewem. W II, III i IV fazie nie stracił seta przeciwko Victorowi Hănescu, Albertowi Montañésowi i Lleytonowi Hewittowi. W ćwierćfinale wygrał z Nikołajem Dawydienką, a w półfinale z Jo-Wilfriedem Tsongą. W finale zmierzył się z Andym Murrayem, którego pokonał 6:3, 6:4, 7:6(11), wygrywając po raz szesnasty turniej Wielkiego Szlema, a czwarty w Australii^[162]. Federer wyrównał też rekord ery open Andre Agassiego w liczbie zwycięstw w Melbourne. W lutym Szwajcar zrezygnował z występu w Dubaju z powodu infekcji płuc^[163]. W połowie marca wziął udział w zawodach w Indian Wells, gdzie odpadł w III rundzie po raz pierwszy pokonany przez Marcosa Baghdatisa, przeciwko któremu nie wykorzystał trzech piłek meczowych^[164]. Z turnieju w Miami Federer po nie wykorzystaniu piłki meczowej w pojedynku IV rundy przegrał z Tomášem Berdychem^[165].

Pod koniec kwietnia Federer wystartował w Rzymie, gdzie został pokonany w II rundzie przez Ernestsa Gulbisa. Następnie Szwajcar zagrał w Estoril osiągając półfinał, w którym uległ Albertowi Montañésowi. Pierwszy finał po Australian Open Federer rozegrał w Madrycie, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Gulbisa. Spotkanie finałowe przegrał z Rafaelem Nadalem^[166]. Na kortach im. Rolanda Garrosa Szwajcar zakończył swój udział w ćwierćfinale, pokonany w czterech setach przez Robina Söderlinga^[167]. Federerowi tym samym po raz pierwszy od turnieju Roland Garros z 2004 roku nie udało się awansować do wielkoszlemowego półfinału (jego rekord to 23 półfinały z rzędu), kiedy to przegrał z Gustavo Kuertenem^[167]. Z końcem turnieju Federer został wyprzedzony przez Nadala w rankingu ATP, będąc łącznie przez 285 tygodni na pierwszej pozycji, o jeden tydzień krócej od rekordu Pete'a Samprasa^[67].

Federer na US Open, 2010

Okres gry na kortach trawiastych Federer zaczął od rozgrywek w Halle. Szwajcar doszedł do finału, w którym został pokonany po raz pierwszy od 15 spotkań przez Lleytona Hewitta^[168]. Była to pierwsza porażka Federera na niemieckich kortach od 2002 roku, kiedy to uległ w półfinale Nicolasowi Kieferowi^[168]. Wimbledon Szwajcar zaczął od wygranej z Alejandro Fallą, z którym przegrywał w setach 0:2. Kolumbijczyk nie wykorzystał również prowadzenia w czwartej partii, kiedy to serwował przy stanie 5:3 na zwycięstwo w pojedynku^[169]. W II fazie po czterosetowym meczu wyeliminował Iliję Bozoljacia, a w III i IV rundzie bez straty seta Arnauda Clémenta i Jürgena Melzera. Mecz ćwierćfinałowy rozegrał z Tomášem Berdychem, któremu uległ 4:6, 6:3, 1:6, 4:6. Po tej porażce Szwajcar spadł na trzecie miejsce w rankingu ATP – najniższe od listopada 2003 roku^[5].

Pod koniec lipca Federer nawiązał współpracę z wieloletnim trenerem Pete'a Samprasa (znanym również ze współpracy z Timem Henmanem), Paulem Annaconem. Annacone, związany kontraktem z Brytyjską Federacją Tenisową do października 2010 roku, został do czasu wygaśnięcia umowy zatrudniony przez Federera na okres próbny^[170]. Na początku sierpnia Federer dotarł do finału zawodów w Toronto, eliminując po drodze m.in. Tomáša Berdycha oraz Novaka Đokovicia. W finale zmierzył się z broniącym tytułu Andym Murrayem. Mecz przerywany opadami deszczu wygrał Murray^[171]. Tydzień później Federer triumfował po raz czwarty w Cincinnati, zwyciężając po raz siedemnasty w rozgrywkach Masters Series. Szwajcar w drodze po tytuł pokonał m.in. Nikołaja Dawydienkę, Marcosa Baghdatisa, a w finale Mardy'ego Fisha^[172]. Był to również 63 wygrany przez Federera turniej, dzięki czemu zrównał się w liczbie zdobytych tytułów z Björnem Borgiem^[172]. Podczas US Open Federer bez straty seta osiągnął półfinał, po wcześniejszym zwycięstwie m.in. z Robinem Söderlingiem. Spotkanie o finał rozegrał z Novakiem Đokoviciem, z którym przegrał 7:5, 1:6, 7:5, 2:6, 5:7, nie wykorzystując dwóch piłek meczowych w piątym secie^[173].

Po miesiącu przerwy Szwajcar wystartował w turnieju Masters Series w Szanghaju, gdzie awansował do finału. We wcześniejszych rundach wyeliminował m.in. Novaka Đokovicia, jednak w finale nie sprostał Andy'emu Murrayowi^[174]. W połowie października Federer wygrał rozgrywki w Sztokholmie, tracąc jednego seta w pojedynku ćwierćfinałowym ze Stanislasem Wawrinką. Spotkanie finałowe zakończyło się zwycięstwem Federera z Florianem Mayerem. Czwarty tytuł w sezonie Federer wywalczył w Bazylei, gdzie w finale pokonał Novaka Đokovicia^[175]. Na kortach w hali Bercy w Paryżu Federer doszedł do półfinału. Po trzysetowej walce przegrał z Gaëlem Monfilsem 6:7(7), 7:6(1), 6:7(4), nie wykorzystując pięciu piłek meczowych^[176].

W kończącym sezon turnieju World Tour Finals na twardych kortach w londyńskiej hali O₂ Arena, Federer wygrał bez straty seta wszystkie spotkania grupowe, pokonując najpierw Davida Ferrera, następnie Andy'ego Murraya i Robina Söderlinga. W pojedynku półfinałowym Szwajcar wygrał z Novakiem Đokoviciem, a w rundzie finałowej po raz drugi w sezonie zmierzył się z Rafaelem Nadalem, którego pokonał 6:3, 3:6, 6:1^[177]. Zwyciężając w Londynie, Szwajcar wyrównał rekord Pete'a Samprasa i Ivana Lendla w ilości zwycięstw w tej imprezie^[178].

Rok 2010 Federer zakończył na pozycji wicelidera klasyfikacji ATP^[5].

[edytuj] 2011

Federer podczas Australian Open, 2011

Sezon 2011 Federer rozpoczął od występu w Ad-Dausze, gdzie bez straty seta doszedł do finału, w którym wygrał z Nikołajem Dawydienką^[179]. W Australian Open Federer doszedł do półfinału po pokonaniu w pięciu setach w pojedynku II rundy Gillesa Simona i zwycięskim czterosetowym spotkaniu w IV fazie z Tommym Robredo. Mecz o finał zawodów Szwajcar przegrał z Novakiem Đokoviciem^[180]. Pod koniec lutego Federer doszedł do finału w Dubaju, gdzie ponownie nie sprostał Đokoviciowi^[181]. W marcu Federer wystartował w Indian Wells, awansując do półfinału. Spotkanie o finał imprezy przegrał z Đokoviciem^[182]. Podczas zawodów w Miami Szwajcar uzyskał kolejny półfinał, w którym nie sprostał Rafaelowi Nadalowi^[183].

Okres gry na kortach ziemnych Federer zaczął od turnieju w Monte Carlo. Szwajcar osiągnął tam ćwierćfinał po wygranych nad Philippem Kohlschreiberem i Marinem Čiliciem. Mecz o dalszą fazę przegrał z Jürgenem Melzerem^[184]. Na początku maja Federer wziął udział w zawodach w Madrycie, gdzie osiągnął półfinał po wyeliminowaniu m.in. w II rundzie Feliciano Lópeza, przeciwko któremu obronił trzy piłki meczowe^[185]. Pojedynek o finał zawodów zakończył się porażką Szwajcara z Rafaelem Nadalem. Podczas turnieju w Rzymie Federer w II rundzie pokonał Jo-Wilfrieda Tsongę, a pojedynek o ćwierćfinał przegrał z Richardem Gasquetem. Na Roland Garros Federer osiągnął po raz piąty finał. Do meczu półfinałowego awansował bez straty seta. Spotkanie półfinałowe przeciwko Novakowi Đokoviciowi Federer zakończył zwycięsko w czterech setach 7:6(5), 6:3, 3:6, 7:6(5), przerywając tym samym serię Serba 43 wygranych meczów z rzędu^[186]. Mecz finałowy Szwajcar rozegrał z Rafaelem Nadalem, z którym przegrał 5:7, 6:7(3), 7:5, 1:6.

Na początku czerwca Federer wycofał się z turnieju w Halle, podając jako przyczynę nadciągnięcie pachwiny^[187]. Podczas Wimbledonu odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale z Jo-Wilfriedem Tsongą, przegrywając 6:3, 7:6(3), 4:6, 4:6, 4:6^[188].

W sierpniu, podczas amerykańskiego US Open Series Federer wystartował w Montrealu, gdzie został wyeliminowany w III rundzie po raz kolejny w sezonie przez Jo-Wilfrieda Tsongę^[189]. W Cincinnati Federer poniósł porażkę w ćwierćfinale z Tomášem Berdychem. Na US Open szwajcarski tenisista osiągnął półfinał. Po drodze zdołał wyeliminować Jo-Wilfrieda Tsongę, natomiast w półfinale nie sprostał Novakowi Đokoviciowi, który wygrał 6:7(7), 4:6, 6:3, 6:2, 7:5. W ostatnim secie pojedynku Federer nie wykorzystał dwóch piłek meczowych^[190]. Tym samym Szwajcar po raz pierwszy od 2002 roku nie zwyciężył w turnieju wielkoszlemowym na przestrzeni całego sezonu.

Jesienią Federer wystartował na początku listopada w Bazylei, gdzie wygrał cały turniej, po blisko dziesięciomiesięcznej przerwie, od czasu zwycięstwa ze stycznia w Ad-Dausze. W drodze po tytuł Szwajcar pokonał m. in. Andy'ego Roddicka, natomiast w finale Keiego Nishikoriego^[191]. W swoim kolejnym starcie Federer wygrał po raz pierwszy w karierze turniej Masters Series w Paryżu. Zawody Szwajcar zakończył bez straty seta po zwycięstwach m. in. nad Tomášem Berdychem, a w finale z Jo-Wilfriedem Tsongą^[192]. Triumfując w Paryżu Federer wygrał zarazem po piętnastu miesiącach przerwy imprezę kategorii Masters Series.

Ostatni w sezonie turniej Federer rozegrał w Londynie, podczas zawodów World Tour Finals. Turniej zakończył się zwycięstwem Federera, który nie poniósł porażki, pokonując w grupie Jo-Wilfrieda Tsongę, Rafaela Nadala oraz Mardy'ego Fisha. W półfinale wyeliminował Davida Ferrera, natomiast w finale ponownie wygrał z Tsongą, rezultatem 6:3, 6:7(6), 6:3. Szwajcar zwyciężył w imprezie po raz szósty, wyprzedzając Ivana Lendla i Pete'a Samprasa, którzy triumfowali w zawodach pięciokrotnie^[193].

Sezon Federer zakończył na 3. miejscu w zestawieniu ATP oraz z serią 17 zwycięstw z rzędu.

[edytuj] 2012

Federer podczas turnieju w Ad-Dausze, 2012

Rok 2012 Federer rozpoczął od turnieju w Ad-Dausze. Szwajcar doszedł do półfinału, w którym poddał spotkanie walkowerem Jo-Wilfriedowi Tsondze z powodu urazu pleców, którego doznał w meczu II rundy z Gregą Žemlją ^[194]. Podczas Australian Open tenisista szwajcarski dotarł do półfinału, po wcześniejszym zwycięstwie m. in. z Juanem Martínem del Potro, przeciwko któremu rozegrał swój 1000 mecz w karierze^[195]. Spotkanie o awans do finału Federer przegrał w czterech setach z Rafaelem Nadalem. Hiszpan przerwał zarazem Federerowi serię 25 kolejnych wygranych pojedynków, a także pokonał go jako pierwszy od blisko pięciu miesięcy^[196]. Pierwszy w sezonie tytuł Federer wywalczył w lutym, w Rotterdamie, gdzie wystąpił po raz pierwszy od 2005 roku. W całych zawodach stracił jednego seta, w pojedynku półfinałowym przeciwko Nikołajowi Dawydience. Spotkanie finałowe Szwajcar wygrał 6:1, 6:4 z Juanem Martínem del Potro^[197]. W marcu zwyciężył po raz piąty na twardych kortach w Dubaju, a w finałowym spotkaniu pokonał Andy'ego Murraya 7:5, 6:4^[198].

Na kortach Indian Wells Szwajcar triumfował po raz czwarty w karierze. Po drodze wyeliminował m. in. Rafaela Nadal, z którym wygrał po raz dziesiąty w zawodowym Tourze. Finałowy pojedynek zakończył się wygraną Federera nad Johnem Isnerem wynikiem 7:6(7), 6:3^[199]. Podczas imprezy w Miami Federer został wyeliminowany w III rundzie przez Andy'ego Roddicka.

W maju Federer zwyciężył w Madrycie. W trakcie zawodów po raz pierwszy w historii ATP zastosowano niebieską mączkę. W meczu o tytuł pokonał Tomáša Berdych wynikiem 3:6, 7:5, 7:5, zdobywając tym samym dwudziesty puchar za zwycięstwo w imprezach rangi Masters Series. Wygrana w turnieju przyniosła Szwajcarowi także awans na pozycję wicelidera rankingu singlowego ATP^[200].

[edytuj] Kariera reprezentacyjna

W kwietniu 1999 roku Federer zadebiutował w reprezentacji Szwajcarii w Pucharze Davisa, w pojedynku I rundy przeciwko Włochom. Jego zespół awansował do dalszej fazy, a Federer pokonał Davide Sanguinettiego, a przegrał z Gianlucą Pozzim. W ćwierćfinale Szwajcarzy zostali wyeliminowani przez Belgię. Oba singlowe pojedynki Federera zakończyły się porażką, z Christophem van Garssem i Xavierem Malissem.

Podczas edycji turnieju z 2000 roku Szwajcarzy odpadli w I rundzie z Australią, przegrywając 2:3. Federer zdobył oba punkty dla drużyny, wygrywając singlowy mecz z Markiem Philippoussisem oraz w parze z Lorenzo Mantą deblowy pojedynek z duetem Wayne Arthurs-Sandon Stolle. W barażach o utrzymanie w grupie światowej (najwyższej klasie rozgrywek) Szwajcarzy pokonali Białoruś 5:0, a Federer wygrał rywalizację singlową z Władimirem Wołczkowem i deblową z Maksem Mirnym oraz Władimirem Wołczkowem. Partnerem deblowym Federera był Lorenzo Manta.

W zawodach z roku 2001 Szwajcarzy awansowali do ćwierćfinału, pokonując reprezentację USA 3:2. Federer miał decydujący wkład w zwycięstwo, wygrywając wszystkie mecze, w tym decydujący o awansie z Janem-Michaelem Gambillem^[201]. Przeciwnikami Szwajcarów w rundzie o półfinał byli Francuzi, którzy wygrali rywalizację 3:2. Federer przegrał najpierw mecz z Nicolasem Escudé, następnie wygrał w deblu razem z Lorenzo Mantą z parą Cédric Pioline-Fabrice Santoro oraz pokonał w grze pojedynczej Arnauda Clémenta.

Z zawodów, które odbyły się w 2002 roku zespół szwajcarski odpadł w I fazie z Rosją. W barażach o utrzymanie w grupie światowej Szwajcarzy wygrali z Marokiem, a Federer pokonał wszystkich swoich rywali bez straty seta, zarówno w singlu, jak i deblu.

W 2003 roku Federer wraz z zespołem doszli do półfinału, pokonując po drodze Holandię i Francję. Rywalizację o finał Szwajcarzy stoczyli z Australią. Federer najpierw wygrał z Markiem Philippoussisem. Następnie wraz z Marcem Rossetem przegrali z Wayne'em Arthursem i Toddem Woodbridgem, natomiast w kolejnym singlowym pojedynku Federer uległ Lleytonowi Hewittowi^[202].

W I rundzie edycji Pucharu Davisa z 2004 roku Szwajcaria zmierzyła się z Rumunią. Rywalizacja zakończyła się zwycięstwem Szwajcarów 3:2, dla których wszystkie punkty zdobył Federer. W ćwierćfinale Szwajcarzy przegrali 2:3 z Francją. Federer wygrał mecze z Nicolasem Escudé oraz Arnaudem Clémentem.

Podczas rozgrywek z roku 2005 Szwajcarzy pokonali w play-offach o utrzymanie w grupie światowej Wielką Brytanię, a Federer wygrał singlowy pojedynek z Alanem MacKinem i wspólnie z Yves’em Allegro deblowy mecz z parą Andy Murray-Greg Rusedski.

W 2006 roku Federer ponownie wystąpił w barażach o utrzymanie w grupie światowej. Swoje dwa pojedynki singlowe wygrał z Janko Tipsareviciem i Novakiem Đokoviciem oraz partnerując Yves’owi Allegro pokonali Iliję Bozoljacia i Nenada Zimonjicia.

W roku 2007 Szwajcaria spadła do niższej klasy rozgrywek po porażce 2:3 w barażach z reprezentacją Czech. Federer wygrał singlowe pojedynki z Radkiem Štěpánkiem i Tomášem Berdychem. W 2008 roku Federer wziął udział w zwycięskiej rywalizacji z Belgią, przeciwko której pokonał Kristofa Vliegena oraz w deblu razem ze Stanislasem Wawrinką parę Xavier Malisse-Olivier Rochus^[203]. Dzięki temu zwycięstwu Szwajcaria po roku przerwy powróciła do grupy światowej.

W 2009 roku Federer wystartował po raz kolejny w barażach o utrzymanie w grupie światowej. Szwajcarzy pokonali wówczas reprezentację Włoch 3:2, a Federer wygrał z Simone Bolellim Potito Starace^[204].

W roku 2010 Federer zrezygnował ze startów w Pucharze Davisa, nie biorąc również udziału w barażowych meczach przeciwko Kazachstanowi^[205]. W marcu 2011 roku Federer zapowiedział powrót do reprezentacji na pojedynek z Portugalią, który ma się odbyć w lipcu tegoż samego roku^[206]. Zgodnie z zapowiedzią Federer zagrał w jednym singlowym meczu wygranym z Ruim Machado oraz zwycięskim pojedynku deblowym z parą Frederico Gil-Leonardo Tavares. Partnerem Federera był Stanislas Wawrinka.

W Pucharze Hopmana, nieoficjalnych mistrzostwach drużyn mieszanych rozgrywanych na początku każdego sezonu, Federer odniósł zwycięstwo w 2001 roku wspólnie z Martiną Hingis. Z fazy grupowej szwajcarska para awansowała z pierwszego miejsca, po wyeliminowaniu zespołów RPA, Australii oraz Tajlandii. W rundzie finałowej Federer i Hingis zmierzyli się z Monicą Seles i Janem-Michaelem Gambillem reprezentującymi USA. Pierwszy mecz Hingis wygrała z Seles, a następnie Federer pokonał Gambilla 6:4, 6:3 zapewniając Szwajcarii triumf w zawodach^[207]. Rozegrano również pojedynek mikstowy, który szwajcarska para przegrała.

[edytuj] Styl gry

Federer wykonujący serwis

Federer jest uważany za jednego z najbardziej wszechstronnych graczy w historii tenisa. Jego technika, styl gry oraz umiejętność wygrywania na każdej nawierzchni została podsumowana przez Jimmy'ego Connorsa: "W erze specjalistów jesteś albo ekspertem od mączki, albo od trawy, lub od nawierzchni twardych, chyba, że jesteś Rogerem Federerem"^[208]. Sue Mott, dziennikarka gazety The Daily Telegraph stwierdziła, że jedynie deszcz może powstrzymać Federera od wygrywania^[209].

Federer wykonuje forehand prawą ręką. Uderzenie to Szwajcar może zagrywać płasko, a także z dużą rotacją, w zależności od nawierzchni na jakiej wtedy rozgrywa pojedynek^[210]. John McEnroe uznał forehand Federera za "najlepsze uderzenie w historii dyscypliny", natomiast David Foster Wallace przyrównał to zagranie Federera do "płynnego uderzenia biczem"^[211][212].

Federer dysponuje również klasycznym, jednoręcznym backhandem, którym zagrywa piłkę topspinem bądź trudnym do odbioru slajsem. Pomimo tego, że to zagranie Federera uważa się za słabsze niż forehand, niejednokrotnie wygrywał ważne w pojedynkach wymiany, a także mijał przeciwników będących przy siatce^[213][212].

Serwis Szwajcara nie jest zbyt silny, jednak jest dobrze plasowany. John McEnroe przyznał, że kluczem do wygrywania przez Federera jest jego podanie, a także nie siła, lecz precyzja z jaką piłka w kort jest zagrywana^[214].

Na początku kariery Federer był graczem atakującym, który na kortach trawiastych oraz szybkim betonie często grał stylem serw-wolej. Szwajcar uważany jest za jednego z najlepszych technicznie wyszkolonych przy siatce tenisistów obok Michaëla Llodry, Pete'a Samprasa lub Tima Henmana^[215][216]. Po triumfie na Wimbledonie z 2003 roku Federer zaczął częściej grać z tyłu kortu, zza linii końcowej^[216].

Federer słynie również z wielu sztuczek technicznych, m.in. "hot dogów" (uderzenie piłki między nogami stojąc plecami do siatki). Zagrania takie z udziałem Szwajcara miały miejsce m.in. podczas półfinałowego meczu na US Open z 2009 roku przeciwko Novakowi Đokoviciowi oraz I rundzie tych samych rozgrywek z 2010 roku, tym razem przeciwko Brianowi Dabulowi^[217].

[edytuj] Życie prywatne

Rodzina Federera podczas turnieju BNP Paribas Open 2012

Roger Federer urodził się w Bottmingen, miejscowości położonej blisko Bazylei. Matka Federera, Lynette, pochodzi z RPA, natomiast ojciec, Robert, jest rodowitym Szwajcarem. Rodzice poznali się podczas podróży służbowej; oboje pracowali dla tej samej firmy farmaceutycznej^[67]. Federer ma starszą o dwa lata siostrę, Dianę. Z wyznania jest katolikiem, a podczas turnieju w Rzymie w roku 2006, poznał papieża Benedykta XVI^[218].

Obecnie Federer jest mężem byłej tenisistki Mirki Vavrinec. Para poznała się podczas igrzysk olimpijskich w Sydney z 2000 roku^[15]. Po blisko dziewięciu latach, dnia 11 kwietnia 2009 roku wzięli ślub w Bazylei w otoczeniu najbliższych przyjaciół i rodziny^[219]. Trzy miesiące później, 23 lipca, Federer został ojcem bliźniaczek Charlene Riva'i i Mylii Rose^[220]. Na swojej stronie w Facebooku Federer oznajmił, że dzień, w którym córeczki się narodziły jest jego najpiękniejszym dniem w życiu^[109].

[edytuj] Działalność charytatywna

Pokazówka "Hit for Haiti", 2010

W 2003 roku Federer założył fundację pomagającą chorym dzieciom z Republiki Południowej Afryki i promującą sport wśród młodzieży^[67]. W marcu 2005 roku Federer wziął udział w pokazówce, która miała miejsce w Indian Wells. Celem tej imprezy było zgromadzenie środków na pomoc poszkodowanym po trzęsieniu ziemi z grudnia 2004 roku^[67]. Tegoż samego roku, w związku z huraganem Katrina jakie nawiedziło USA, Federer wystawił w aukcji swoją rakietę tenisową. Dochód z niej, w wysokości 40 000 $ przeznaczył ofiarom huraganu^[221]. Za swoją działalność w kwietniu 2006 roku Federer został ambasadorem UNICEF-u^[222].

W styczniu 2010 roku Federer wziął udział w imprezie pokazowej "Hit for Haiti", która odbyła się w Melbourne, tuż przed Australian Open. Akcja została zorganizowana by pomóc ofiarom trzęsienia ziemi na Haiti, a oprócz Federera obecni byli inni czołowi tenisiści, a także tenisistki. Zebrano blisko 200 000 $, a całą kwotę w całości przekazano ofiarom kataklizmu^[223][224]. W marcu ponownie odbyła się zbiórka dla ofiar trzęsienia z udziałem Federera^[225]. Po zakończeniu sezonu 2010 Federer wraz z Rafaelem Nadalem rozegrali pokazowe pojedynki w Zurychu i Madrycie pod hasłem "Match for Africa". Pieniądze zostały przekazane potrzebującym w Afryce^[226].

Na początku roku 2011, zorganizowano pokazówkę w Melbourne by wspomóc ofiary powodzi w Queensland^[227].

[edytuj] Statystyki

By uniknąć konfliktów edycyjnych oraz wielokrotnego liczenia rozgrywanych turniejów i meczów, WSZYSTKIE statystyki uaktualniamy po zakończeniu udziału w danej imprezie przez zawodnika.

[edytuj] Finały turniejów wielkoszlemowych

[edytuj] Gra pojedyncza (16-7)

Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Zwycięzca	2003	Wimbledon (1)	Trawiasta	Mark Philippoussis	7:6(5), 6:2, 7:6(3)
Zwycięzca	2004	Australian Open (1)	Twarda	Marat Safin	7:6(3), 6:4, 6:2
Zwycięzca	2004	Wimbledon (2)	Trawiasta	Andy Roddick	4:6, 7:5, 7:6(3), 6:4
Zwycięzca	2004	US Open (1)	Twarda	Lleyton Hewitt	6:0, 7:6(3), 6:0
Zwycięzca	2005	Wimbledon (3)	Trawiasta	Andy Roddick	6:2, 7:6(2), 6:4
Zwycięzca	2005	US Open (2)	Twarda	Andre Agassi	6:3, 2:6, 7:6(1), 6:1
Zwycięzca	2006	Australian Open (2)	Twarda	Marcos Baghdatis	5:7, 7:5, 6:0, 6:2
Finalista	2006	French Open	Ceglana	Rafael Nadal	6:1, 1:6, 4:6, 6:7(4)
Zwycięzca	2006	Wimbledon (4)	Trawiasta	Rafael Nadal	6:0, 7:6(5), 6:7(2), 6:3
Zwycięzca	2006	US Open (3)	Twarda	Andy Roddick	6:2, 4:6, 7:5, 6:1
Zwycięzca	2007	Australian Open (3)	Twarda	Fernando González	7:6(2), 6:4, 6:4
Finalista	2007	French Open	Ceglana	Rafael Nadal	3:6, 6:4, 3:6, 4:6
Zwycięzca	2007	Wimbledon (5)	Trawiasta	Rafael Nadal	7:6(7), 4:6, 7:6(3), 2:6, 6:2
Zwycięzca	2007	US Open (4)	Twarda	Novak Đoković	7:6(4), 7:6(2), 6:4
Finalista	2008	French Open	Ceglana	Rafael Nadal	1:6, 3:6, 0:6
Finalista	2008	Wimbledon	Trawiasta	Rafael Nadal	4:6, 4:6, 7:6(5), 7:6(8), 7:9
Zwycięzca	2008	US Open (5)	Twarda	Andy Murray	6:2, 7:5, 6:2
Finalista	2009	Australian Open	Twarda	Rafael Nadal	5:7, 6:3, 6:7(3), 6:3, 2:6
Zwycięzca	2009	French Open	Ceglana	Robin Söderling	6:1, 7:6(1), 6:4
Zwycięzca	2009	Wimbledon (6)	Trawiasta	Andy Roddick	5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14
Finalista	2009	US Open	Twarda	Juan Martín del Potro	6:3, 6:7(5), 6:4, 6:7(4), 2:6
Zwycięzca	2010	Australian Open (4)	Twarda	Andy Murray	6:3, 6:4, 7:6(11)
Finalista	2011	French Open	Ceglana	Rafael Nadal	5:7, 6:7(3), 7:5, 1:6

[edytuj] Finały igrzysk olimpijskich

[edytuj] Gra podwójna (1-0)

Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
Zwycięzca	2008	Pekin	Twarda	Stanislas Wawrinka	Simon Aspelin Thomas Johansson	6:3, 6:4, 6:7(4), 6:3

[edytuj] Finały turnieju ATP World Tour Finals

[edytuj] Gra pojedyncza (6-1)

Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Zwycięzca	2003	Houston	Twarda	Andre Agassi	6:3, 6:0, 6:4
Zwycięzca	2004	Houston	Twarda	Lleyton Hewitt	6:3, 6:2
Finalista	2005	Szanghaj	Dywanowa (hala)	David Nalbandian	7:6(4), 7:6(11), 2:6, 1:6, 6:7(3)
Zwycięzca	2006	Szanghaj	Twarda (hala)	James Blake	6:0, 6:3, 6:4
Zwycięzca	2007	Szanghaj	Twarda (hala)	David Ferrer	6:2, 6:3, 6:2
Zwycięzca	2010	Londyn	Twarda (hala)	Rafael Nadal	6:3, 3:6, 6:1
Zwycięzca	2011	Londyn	Twarda (hala)	Jo-Wilfried Tsonga	6:3, 6:7(6), 6:3

[edytuj] Finały turniejów Masters Series

[edytuj] Gra pojedyncza (20-12)

Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Finalista	2002	Miami	Twarda	Andre Agassi	3:6, 3:6, 6:3, 4:6
Zwycięzca	2002	Hamburg (1)	Ceglana	Marat Safin	6:1, 6:3, 6:4
Finalista	2003	Rzym	Ceglana	Félix Mantilla	5:7, 2:6, 6:7(8)
Zwycięzca	2004	Indian Wells (1)	Twarda	Tim Henman	6:3, 6:3
Zwycięzca	2004	Hamburg (2)	Ceglana	Guillermo Coria	4:6, 6:4, 6:2, 6:3
Zwycięzca	2004	Toronto (Kanada) (1)	Twarda	Andy Roddick	7:5, 6:3
Zwycięzca	2005	Indian Wells (2)	Twarda	Lleyton Hewitt	6:2, 6:4, 6:4
Zwycięzca	2005	Miami (1)	Twarda	Rafael Nadal	2:6, 6:7(4), 7:6(5), 6:3, 6:1
Zwycięzca	2005	Hamburg (3)	Ceglana	Richard Gasquet	6:3, 7:5, 7:6(4)
Zwycięzca	2005	Cincinnati (1)	Twarda	Andy Roddick	6:3, 7:5
Zwycięzca	2006	Indian Wells (3)	Twarda	James Blake	7:5, 6:3, 6:0
Zwycięzca	2006	Miami (2)	Twarda	Ivan Ljubičić	7:6(5), 7:6(4), 7:6(6)
Finalista	2006	Monte Carlo	Ceglana	Rafael Nadal	2:6, 7:6(2), 3:6, 6:7(5)
Finalista	2006	Rzym	Ceglana	Rafael Nadal	7:6(0), 6:7(5), 4:6, 6:2, 6:7(5)
Zwycięzca	2006	Toronto (Kanada) (2)	Twarda	Richard Gasquet	2:6, 6:3, 6:2
Zwycięzca	2006	Madryt (1)	Twarda (hala)	Fernando González	7:5, 6:1, 6:0
Finalista	2007	Monte Carlo	Ceglana	Rafael Nadal	4:6, 4:6
Zwycięzca	2007	Hamburg (4)	Ceglana	Rafael Nadal	2:6, 6:2, 6:0
Finalista	2007	Montreal (Kanada)	Twarda	Novak Đoković	6:7(2), 6:2, 6:7(2)
Zwycięzca	2007	Cincinnati (2)	Twarda	James Blake	6:1, 6:4
Finalista	2007	Madryt	Twarda (hala)	David Nalbandian	6:1, 3:6, 3:6
Finalista	2008	Monte Carlo	Ceglana	Rafael Nadal	5:7, 5:7
Finalista	2008	Hamburg	Ceglana	Rafael Nadal	5:7, 7:6(3), 3:6
Zwycięzca	2009	Madryt (2)	Ceglana	Rafael Nadal	6:4, 6:4
Zwycięzca	2009	Cincinnati (3)	Twarda	Novak Đoković	6:1, 7:5
Finalista	2010	Madryt	Ceglana	Rafael Nadal	4:6, 6:7(5)
Finalista	2010	Toronto (Kanada)	Twarda	Andy Murray	5:7, 5:7
Zwycięzca	2010	Cincinnati (4)	Twarda	Mardy Fish	6:7(5), 7:6(1), 6:4
Finalista	2010	Szanghaj	Twarda	Andy Murray	3:6, 2:6
Zwycięzca	2011	Paryż	Twarda (hala)	Jo-Wilfried Tsonga	6:1, 7:6(3)
Zwycięzca	2012	Indian Wells (4)	Twarda	John Isner	7:6(7), 6:3
Zwycięzca	2012	Madryt (3)	Ceglana	Tomáš Berdych	3:6, 7:5, 7:5

[edytuj] Gra podwójna (1-2)

Końcowy wynik	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
Finalista	2002	Indian Wells	Twarda	Maks Mirny	Mark Knowles Daniel Nestor	4:6, 4:6
Zwycięzca	2003	Miami	Twarda	Maks Mirnyj	Leander Paes David Rikl	7:5, 6:3
Finalista	2011	Indian Wells	Twarda	Stanislas Wawrinka	Ołeksandr Dołgopołow Xavier Malisse	4:6, 7:6(5), 7–10

[edytuj] Finały w turniejach ATP Tour

[edytuj] Gra pojedyncza (74-30)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Finalista	1.	13 lutego 2000	Marsylia	Twarda (hala)	Marc Rosset	6:2, 3:6, 6:7(5)
Finalista	2.	29 października 2000	Bazylea	Dywanowa (hala)	Thomas Enqvist	2:6, 6:4, 6:7(4), 6:1, 1:6
Zwycięzca	1.	4 lutego 2001	Mediolan	Dywanowa (hala)	Julien Boutter	6:4, 6:7(7), 6:4
Finalista	3.	25 lutego 2001	Rotterdam	Twarda (hala)	Nicolas Escudé	5:7, 6:3, 6:7(5)
Finalista	4.	28 października 2001	Bazylea	Dywanowa (hala)	Tim Henman	3:6, 4:6, 2:6
Zwycięzca	2.	12 stycznia 2002	Sydney	Twarda	Juan Ignacio Chela	6:3, 6:3
Finalista	5.	3 lutego 2002	Mediolan	Dywanowa (hala)	Davide Sanguinetti	6:7(2), 6:4, 1:6
Finalista	6.	30 marca 2002	Miami	Twarda	Andre Agassi	3:6, 3:6, 6:3, 4:6
Zwycięzca	3.	19 maja 2002	Hamburg (1)	Ceglana	Marat Safin	6:1, 6:3, 6:4
Zwycięzca	4.	13 października 2002	Wiedeń (1)	Twarda (hala)	Jiří Novák	6:4, 6:1, 3:6, 6:4
Zwycięzca	5.	16 lutego 2003	Marsylia	Twarda (hala)	Jonas Björkman	6:2, 7:6(6)
Zwycięzca	6.	2 marca 2003	Dubaj (1)	Twarda	Jiří Novák	6:1, 7:6(2)
Zwycięzca	7.	4 maja 2003	Monachium	Ceglana	Jarkko Nieminen	6:1, 6:4
Finalista	7.	11 maja 2003	Rzym	Ceglana	Félix Mantilla	5:7, 2:6, 6:7(8)
Zwycięzca	8.	15 czerwca 2003	Halle (1)	Trawiasta	Nicolas Kiefer	6:1, 6:3
Zwycięzca	9.	6 lipca 2003	Wimbledon, Londyn (1)	Trawiasta	Mark Philippoussis	7:6(5), 6:2, 7:6(3)
Finalista	8.	13 lipca 2003	Gstaad	Ceglana	Jiří Novák	7:5, 3:6, 3:6, 6:1, 3:6
Zwycięzca	10.	12 października 2003	Wiedeń (2)	Twarda (hala)	Carlos Moyá	6:3, 6:3, 6:3
Zwycięzca	11.	16 listopada 2003	Tennis Masters Cup, Houston (1)	Twarda	Andre Agassi	6:3, 6:0, 6:4
Zwycięzca	12.	1 lutego 2004	Australian Open, Melbourne (1)	Twarda	Marat Safin	7:6(3), 6:4, 6:2
Zwycięzca	13.	7 marca 2004	Dubaj (2)	Twarda	Feliciano López	4:6, 6:1, 6:2
Zwycięzca	14.	21 marca 2004	Indian Wells (1)	Twarda	Tim Henman	6:3, 6:3
Zwycięzca	15.	16 maja 2004	Hamburg (2)	Ceglana	Guillermo Coria	4:6, 6:4, 6:2, 6:3
Zwycięzca	16.	13 czerwca 2004	Halle (2)	Trawiasta	Mardy Fish	6:0, 6:3
Zwycięzca	17.	4 lipca 2004	Wimbledon, Londyn (2)	Trawiasta	Andy Roddick	4:6, 7:5, 7:6(3), 6:4
Zwycięzca	18.	11 lipca 2004	Gstaad	Ceglana	Igor Andriejew	6:2, 6:3, 5:7, 6:3
Zwycięzca	19.	1 sierpnia 2004	Toronto (Kanada) (1)	Twarda	Andy Roddick	7:5, 6:3
Zwycięzca	20.	12 września 2004	US Open, Nowy Jork (1)	Twarda	Lleyton Hewitt	6:0, 7:6(3), 6:0
Zwycięzca	21.	3 października 2004	Bangkok (1)	Twarda (hala)	Andy Roddick	6:4, 6:0
Zwycięzca	22.	21 listopada 2004	Tennis Masters Cup, Houston (2)	Twarda	Lleyton Hewitt	6:3, 6:2
Zwycięzca	23.	8 stycznia 2005	Ad-Dauha (1)	Twarda	Ivan Ljubičić	6:3, 6:1
Zwycięzca	24.	20 lutego 2005	Rotterdam (1)	Twarda (hala)	Ivan Ljubičić	5:7, 7:5, 7:6(5)
Zwycięzca	25.	27 lutego 2005	Dubaj (3)	Twarda	Ivan Ljubičić	6:1, 6:7(6), 6:3
Zwycięzca	26.	20 marca 2005	Indian Wells (2)	Twarda	Lleyton Hewitt	6:2, 6:4, 6:4
Zwycięzca	27.	3 kwietnia 2005	Miami (1)	Twarda	Rafael Nadal	2:6, 6:7(4), 7:6(5), 6:3, 6:1
Zwycięzca	28.	15 maja 2005	Hamburg (3)	Ceglana	Richard Gasquet	6:3, 7:5, 7:6(4)
Zwycięzca	29.	12 czerwca 2005	Halle (3)	Trawiasta	Marat Safin	6:4, 6:7(6), 6:4
Zwycięzca	30.	3 lipca 2005	Wimbledon, Londyn (3)	Trawiasta	Andy Roddick	6:2, 7:6(2), 6:4
Zwycięzca	31.	21 sierpnia 2005	Cincinnati (1)	Twarda	Andy Roddick	6:3, 7:5
Zwycięzca	32.	11 września 2005	US Open, Nowy Jork (2)	Twarda	Andre Agassi	6:3, 2:6, 7:6(1), 6:1
Zwycięzca	33.	2 października 2005	Bangkok (2)	Twarda (hala)	Andy Murray	6:3, 7:5
Finalista	9.	20 listopada 2005	Tennis Masters Cup, Szanghaj	Dywanowa (hala)	David Nalbandian	7:6(4), 7:6(11), 2:6, 1:6, 6:7(3)
Zwycięzca	34.	7 stycznia 2006	Ad-Dauha (2)	Twarda	Gaël Monfils	6:3, 7:6(5)
Zwycięzca	35.	29 stycznia 2006	Australian Open, Melbourne (2)	Twarda	Marcos Baghdatis	5:7, 7:5, 6:0, 6:2
Finalista	10.	4 marca 2006	Dubaj	Twarda	Rafael Nadal	6:2, 4:6, 4:6
Zwycięzca	36.	19 marca 2006	Indian Wells (3)	Twarda	James Blake	7:5, 6:3, 6:0
Zwycięzca	37.	2 kwietnia 2006	Miami (2)	Twarda	Ivan Ljubičić	7:6(5), 7:6(4), 7:6(6)
Finalista	11.	23 kwietnia 2006	Monte Carlo	Ceglana	Rafael Nadal	2:6, 7:6(2), 3:6, 6:7(5)
Finalista	12.	14 maja 2006	Rzym	Ceglana	Rafael Nadal	7:6(0), 6:7(5), 4:6, 6:2, 6:7(5)
Finalista	13.	11 czerwca 2006	French Open, Paryż	Ceglana	Rafael Nadal	6:1, 1:6, 4:6, 6:7(4)
Zwycięzca	38.	18 czerwca 2006	Halle (4)	Trawiasta	Tomáš Berdych	6:0, 6:7(4), 6:2
Zwycięzca	39.	9 lipca 2006	Wimbledon, Londyn (4)	Trawiasta	Rafael Nadal	6:0, 7:6(5), 6:7(2), 6:3
Zwycięzca	40.	13 sierpnia 2006	Toronto (Kanada) (2)	Twarda	Richard Gasquet	2:6, 6:3, 6:2
Zwycięzca	41.	10 września 2006	US Open, Nowy Jork (3)	Twarda	Andy Roddick	6:2, 4:6, 7:5, 6:1
Zwycięzca	42.	8 października 2006	Tokio	Twarda	Tim Henman	6:3, 6:3
Zwycięzca	43.	22 października 2006	Madryt (1)	Twarda (hala)	Fernando González	7:5, 6:1, 6:0
Zwycięzca	44.	29 października 2006	Bazylea (1)	Dywanowa (hala)	Fernando González	6:3, 6:2, 7:6(3)
Zwycięzca	45.	19 listopada 2006	Tennis Masters Cup, Szanghaj (3)	Twarda (hala)	James Blake	6:0, 6:3, 6:4
Zwycięzca	46.	28 stycznia 2007	Australian Open, Melbourne (3)	Twarda	Fernando González	7:6(2), 6:4, 6:4
Zwycięzca	47.	3 marca 2007	Dubaj (4)	Twarda	Michaił Jużny	6:4, 6:3
Finalista	14.	22 kwietnia 2007	Monte Carlo	Ceglana	Rafael Nadal	4:6, 4:6
Zwycięzca	48.	20 maja 2007	Hamburg (4)	Ceglana	Rafael Nadal	2:6, 6:2, 6:0
Finalista	15.	10 czerwca 2007	French Open, Paryż	Ceglana	Rafael Nadal	3:6, 6:4, 3:6, 4:6
Zwycięzca	49.	8 lipca 2007	Wimbledon, Londyn (5)	Trawiasta	Rafael Nadal	7:6(7), 4:6, 7:6(3), 2:6, 6:2
Finalista	16.	12 sierpnia 2007	Montreal (Kanada)	Twarda	Novak Đoković	6:7(2), 6:2, 6:7(2)
Zwycięzca	50.	19 sierpnia 2007	Cincinnati (2)	Twarda	James Blake	6:1, 6:4
Zwycięzca	51.	9 września 2007	US Open, Nowy Jork (4)	Twarda	Novak Đoković	7:6(4), 7:6(2), 6:4
Finalista	17.	21 października 2007	Madryt	Twarda (hala)	David Nalbandian	6:1, 3:6, 3:6
Zwycięzca	52.	28 października 2007	Bazylea (2)	Twarda (hala)	Jarkko Nieminen	6:3, 6:4
Zwycięzca	53.	18 listopada 2007	Tennis Masters Cup, Szanghaj (4)	Twarda (hala)	David Ferrer	6:2, 6:3, 6:2
Zwycięzca	54.	20 kwietnia 2008	Estoril	Ceglana	Nikołaj Dawydienko	7:6(6), 1:2, krecz
Finalista	18.	27 kwietnia 2008	Monte Carlo	Ceglana	Rafael Nadal	5:7, 5:7
Finalista	19.	18 maja 2008	Hamburg	Ceglana	Rafael Nadal	5:7, 7:6(3), 3:6
Finalista	20.	7 czerwca 2008	French Open, Paryż	Ceglana	Rafael Nadal	1:6, 3:6, 0:6
Zwycięzca	55.	15 czerwca 2008	Halle (5)	Trawiasta	Philipp Kohlschreiber	6:3, 6:4
Finalista	21.	6 lipca 2008	Wimbledon, Londyn	Trawiasta	Rafael Nadal	4:6, 4:6, 7:6(5), 7:6(8), 7:9
Zwycięzca	56.	9 września 2008	US Open, Nowy Jork (5)	Twarda	Andy Murray	6:2, 7:5, 6:2
Zwycięzca	57.	26 października 2008	Bazylea (3)	Twarda (hala)	David Nalbandian	6:3, 6:4
Finalista	22.	1 lutego 2009	Australian Open, Melbourne	Twarda	Rafael Nadal	5:7, 6:3, 6:7(3), 6:3, 2:6
Zwycięzca	58.	17 maja 2009	Madryt (2)	Ceglana	Rafael Nadal	6:4, 6:4
Zwycięzca	59.	7 czerwca 2009	French Open, Paryż	Ceglana	Robin Söderling	6:1, 7:6(1), 6:4
Zwycięzca	60.	5 lipca 2009	Wimbledon, Londyn (6)	Trawiasta	Andy Roddick	5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14
Zwycięzca	61.	23 sierpnia 2009	Cincinnati (3)	Twarda	Novak Đoković	6:1, 7:5
Finalista	23.	14 września 2009	US Open, Nowy Jork	Twarda	Juan Martín del Potro	6:3, 6:7(5), 6:4, 6:7(4), 2:6
Finalista	24.	8 listopada 2009	Bazylea	Twarda (hala)	Novak Đoković	4:6, 6:4, 2:6
Zwycięzca	62.	31 stycznia 2010	Australian Open, Melbourne (4)	Twarda	Andy Murray	6:3, 6:4, 7:6(11)
Finalista	25.	16 maja 2010	Madryt	Ceglana	Rafael Nadal	4:6, 6:7(5)
Finalista	26.	13 czerwca 2010	Halle	Trawiasta	Lleyton Hewitt	6:3, 6:7(4), 4:6
Finalista	27.	16 sierpnia 2010	Toronto (Kanada)	Twarda	Andy Murray	5:7, 5:7
Zwycięzca	63.	22 sierpnia 2010	Cincinnati (4)	Twarda	Mardy Fish	6:7(5), 7:6(1), 6:4
Finalista	28.	17 października 2010	Szanghaj	Twarda	Andy Murray	3:6, 2:6
Zwycięzca	64.	24 października 2010	Sztokholm	Twarda (hala)	Florian Mayer	6:4, 6:3
Zwycięzca	65.	7 listopada 2010	Bazylea (4)	Twarda (hala)	Novak Đoković	6:4, 3:6, 6:1
Zwycięzca	66.	28 listopada 2010	ATP World Tour Finals, Londyn (5)	Twarda (hala)	Rafael Nadal	6:3, 3:6, 6:1
Zwycięzca	67.	8 stycznia 2011	Ad-Dauha (3)	Twarda	Nikołaj Dawydienko	6:3, 6:4
Finalista	29.	26 lutego 2011	Dubaj	Twarda	Novak Đoković	3:6, 3:6
Finalista	30.	5 czerwca 2011	French Open, Paryż	Ceglana	Rafael Nadal	5:7, 6:7(3), 7:5, 1:6
Zwycięzca	68.	6 listopada 2011	Bazylea (5)	Twarda (hala)	Kei Nishikori	6:1, 6:3
Zwycięzca	69.	13 listopada 2011	Paryż	Twarda (hala)	Jo-Wilfried Tsonga	6:1, 7:6(3)
Zwycięzca	70.	27 listopada 2011	ATP World Tour Finals, Londyn (6)	Twarda (hala)	Jo-Wilfried Tsonga	6:3, 6:7(6), 6:3
Zwycięzca	71.	19 lutego 2012	Rotterdam (2)	Twarda (hala)	Juan Martín del Potro	6:1, 6:4
Zwycięzca	72.	3 marca 2012	Dubaj (5)	Twarda	Andy Murray	7:5, 6:4
Zwycięzca	73.	18 marca 2012	Indian Wells (4)	Twarda	John Isner	7:6(7), 6:3
Zwycięzca	74.	13 maja 2012	Madryt (3)	Ceglana	Tomáš Berdych	3:6, 7:5, 7:5

[edytuj] Gra podwójna (8-5)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
Finalista	1.	29 października 2000	Bazylea	Dywanowa (hala)	Dominik Hrbatý	Donald Johnson Piet Norval	6:7(11), 6:4, 6:7(4)
Zwycięzca	1.	25 lutego 2001	Rotterdam (1)	Twarda (hala)	Jonas Björkman	Petr Pála Pavel Vízner	6:3, 6:0
Zwycięzca	2.	15 lipca 2001	Gstaad	Ceglana	Marat Safin	Michael Hill Jeff Tarango	0:1, krecz
Zwycięzca	3.	24 lutego 2002	Rotterdam (2)	Twarda (hala)	Maks Mirny	Mark Knowles Daniel Nestor	4:6, 6:3, 10–4
Finalista	2.	17 marca 2002	Indian Wells	Twarda	Maks Mirnyj	Mark Knowles Daniel Nestor	4:6, 4:6
Zwycięzca	4.	6 października 2002	Moskwa	Dywanowa (hala)	Maks Mirnyj	Joshua Eagle Sandon Stolle	6:4, 7:6(0)
Finalista	3.	23 lutego 2003	Rotterdam	Twarda (hala)	Maks Mirnyj	Wayne Arthurs Paul Hanley	6:7(4), 2:6
Zwycięzca	5.	30 marca 2003	Miami	Twarda	Maks Mirnyj	Leander Paes David Rikl	7:5, 6:3
Zwycięzca	6.	12 października 2003	Wiedeń	Twarda (hala)	Yves Allegro	Mahesh Bhupathi Maks Mirnyj	7:6(7), 7:5
Finalista	4.	3 października 2004	Bangkok	Twarda (hala)	Yves Allegro	Justin Gimelstob Graydon Oliver	7:5, 4:6, 4:6
Zwycięzca	7.	12 czerwca 2005	Halle	Trawiasta	Yves Allegro	Joachim Johansson Marat Safin	7:5, 6:7(6), 6:3
Zwycięzca	8.	16 sierpnia 2008	Pekin	Twarda	Stanislas Wawrinka	Simon Aspelin Thomas Johansson	6:3, 6:4, 6:7(4), 6:3
Finalista	5.	20 marca 2011	Indian Wells	Twarda	Stanislas Wawrinka	Ołeksandr Dołgopołow Xavier Malisse	4:6, 7:6(5), 7–10

[edytuj] Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i Masters Series (gra pojedyncza)

Turniej	1998	1999	2000	2001	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	Wygrane turnieje	Bilans w turnieju
Turnieje wielkoszlemowe
Australian Open	—	—	3R	3R	4R	4R	W	SF	W	W	SF	F	W	SF	SF	4/13	63-9
French Open	—	1R	4R	QF	1R	1R	3R	SF	F	F	F	W	QF	F		1/13	49-12
Wimbledon	—	1R	1R	QF	1R	W	W	W	W	W	F	W	QF	QF		6/13	59-7
US Open	—	—	3R	4R	4R	4R	W	W	W	W	W	F	SF	SF		5/12	61-7
Bilans spotkań	0-0	0-2	7-4	13-4	6-4	13-3	22-1	24-2	27-1	26-1	24-3	26-2	20-3	20-4	4-1	—	232-35
Wygrane turnieje	0/0	0/2	0/4	0/4	0/4	1/4	3/4	2/4	3/4	3/4	1/4	2/4	1/4	0/4	0/1	16/51	—
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals	—	—	—	—	SF	W	W	F	W	W	RR	SF	W	W		6/10	39-7
Turnieje Masters Series
Indian Wells	—	—	—	1R	3R	2R	W	W	W	2R	SF	SF	3R	SF	W	4/12	39-8
Miami	—	1R	2R	QF	F	QF	3R	W	W	4R	QF	SF	4R	SF	3R	2/14	41-12
Monte Carlo	—	1R	1R	QF	2R	—	—	QF	F	F	F	3R	—	QF	—	0/10	23-10
Madryt	—	—	2R	2R	QF	SF	—	—	W	F	SF	W	F	SF	W	3/11	35-8
Rzym	—	—	1R	3R	1R	F	2R	—	F	3R	QF	SF	2R	3R		0/11	20-11
Montreal/Toronto	—	—	1R	—	1R	SF	W	—	W	F	2R	QF	F	3R		2/10	27-8
Cincinnati	—	—	1R	—	1R	2R	1R	W	2R	W	3R	W	W	QF		4/11	25-7
Szanghaj	Nie Masters Series											—	F	—		0/1	4-1
Paryż	—	—	1R	2R	QF	QF	—	—	—	3R	QF	2R	SF	W		1/9	15–7
Hamburg	—	—	1R	1R	W	3R	W	W	—	W	F	NMS				4/8	29-4
Bilans spotkań	0–0	0–2	2–8	8-7	18–8	21–8	20–3	27–1	34–3	26–7	22–8	24–6	22–7	22–7	12–1	—	258-76
Wygrane turnieje	0/0	0/2	0/8	0/7	1/9	0/8	3/6	4/5	4/7	2/9	0/9	2/8	1/8	1/8	2/3	20/97	—
Ranking na koniec sezonu
—	301	65	29	13	6	2	1	1	1	1	2	1	2	3		—

[edytuj] Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R, przegrał w IV, III, II, I rundzie

     LQ, odpadł w kwalifikacjach

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Davis Cup profil (ang.). daviscup.com. [dostęp 2011-04-22].
• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-04-22].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). tftennis.com. [dostęp 2011-04-22].
• W bazie danych ITF Tennis Juniors (ang.). itftennis.com. [dostęp 2011-04-22].

[edytuj] Linki zewnętrzne

  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Roger Federer

• Oficjalna strona (ang.). www.rogerfederer.com. [dostęp 2011-04-22].
• Roger Federer Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2011-04-22].
• Roger Federer Fansite (ang.). rogerfederer.ch. [dostęp 2011-04-22].