Prawo łowieckie – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Ten artykuł od 2011-06 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Pokot kończący polowanie zbiorowe.
Prawo łowieckie – dział prawa administracyjnego. Obejmuje przepisy regulujące planowe gospodarowanie, tj. hodowlę i ochronę zwierzyny łownej, racjonalne planowanie oraz wprowadzanie zwierzyny łownej do obrotu gospodarczego. W Polsce prawo łowieckie reguluje ustawa z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, zmieniany później. Tekst ujednolicony ustawy (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066).
Spis treści |
[edytuj] Ustawa Prawo łowieckie
| Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie | |
| Nazwa potoczna | Prawo łowieckie |
| Data wydania | 13 października 1995 |
| Miejsce publikacji | |
| Tekst jednolity | Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 |
| Data wejścia w życie | 17 lutego 1966 |
| Rodzaj aktu | ustawa |
| Przedmiot regulacji | prawo łowieckie |
| Status | obowiązujący |
| Ostatnio zmieniony przez | Dz. U. z 2011 r. Nr 106, poz. 622 |
| Wejście w życie ostatniej zmiany | 1 lipca 2011 |
| Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia! | |
[edytuj] Nowelizacje
Ustawę znowelizowano wielokrotnie. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2011 roku[1].
Przypisy
- ↑ Ustawa z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. Nr 106, poz. 622)