Pragmatyka (prawo) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Pragmatyka (także: pragmatyka zawodowa, służbowa lub urzędnicza) – pojęcie z zakresu języka prawniczego, określające każdy akt prawny regulujący kompetencje, zasady hierarchii służbowej a także prawa i obowiązki pracowników administracji publicznej (także wyodrębnionej ich kategorii, zatrudnionych w danego rodzaju służbie, np. żołnierzy, funkcjonariuszy służby więziennej). Przepisy te w zakresie przez siebie regulowanym wyłączają zastosowanie odpowiednich przepisów Kodeksu pracy. W niektórych przypadkach pragmatyka może wyłączać prawo pracownika do ochrony swoich praw przed sądem pracy.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (,) (Dz.U. 2008 nr 223 poz. 1458)
- Ustawa z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (,) (Dz. U. z 1982 r. Nr 31, poz. 214 z późn. zm.)
- Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (,) (Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1125 z późn. zm.)