Polinezja Francuska – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Polynésie française Polinezja Francuska |
|||||
|
|||||
| Dewiza: Tahiti Nui Mare’are’a | |||||
| Hymn: Ia Ora ’O Tahiti Nui La Marseillaise |
|||||
| Język urzędowy | francuski | ||||
| Stolica | Papeete | ||||
| Status terytorium | Wspólnota zamorska | ||||
| Zależne od | Francji | ||||
| Głowa terytorium | prezydent François Hollande | ||||
| W jego imieniu | Wysoki Komisarz Republiki Adolphe Colrat | ||||
| Szef rządu | prezydent Polinezji Francuskiej Oscar Temaru | ||||
| Powierzchnia • całkowita • wody śródlądowe |
~173. na świecie 4167 km² 12% |
||||
| Liczba ludności (2007) • całkowita • gęstość zaludnienia • narody i grupy etniczne |
177. na świecie 259 706 65 osób/km² Polinezyjczycy, Francuzi, Chińczycy |
||||
| Jednostka monetarna | Frank CFP (XPF) | ||||
| Rok utworzenia | Zjednoczenie kilku osobnych posiadłości francuskich 1903 |
||||
| Religia dominująca | protestantyzm i katolicyzm | ||||
| Strefa czasowa | UTC –10 | ||||
| Kod ISO 3166 | PF/PYF/258 | ||||
| Domena internetowa | .pf | ||||
| Kod samolotowy | F | ||||
| Kod telefoniczny | +689 | ||||
 |
|||||
Polinezja Francuska – wspólnota zamorska Francji obejmująca 5 archipelagów i ponad 150 wysp na Oceanie Spokojnym, we wschodniej części Polinezji. Łączna powierzchnia wysp to 3521 km², a ludność – 259,7 tys. mieszk. (2007). Stolicą tego terytorium jest Papeete (26 tys., 2007) na wyspie Tahiti. Językiem urzędowym jest język francuski.
Spis treści |
[edytuj] Podział administracyjny
Polinezja Francuska podzielona jest na pięć podjednostek, obejmujących główne archipelagi:
W skład Polinezji Francuskiej wchodzą m.in. wyspy: Towarzystwa (1,96 tys. km²) z największą i najbardziej znaną wyspą Tahiti (1000 km²) w archipelagu Wysp Na Wietrze oraz Markizy (1,3 tys. km²), Tuamotu (398 km²), Tubuai (287 km²), Gambiera (230 km²).
Dawniej z Polinezji Francuskiej była również administrowana wyspa Clipperton, która pozostaje osobną posiadłością Francji. W 2007 roku administracja wyspą została przekazana bezpośrednio francuskiemu rządowi, a administratorem jest Minister Terytoriów Zamorskich.
[edytuj] Ludność
Polinezję Francuską według spisu powszechnego w 2007 r. zamieszkiwało 259,7 tys. mieszkańców. Przyrost naturalny wynosi 14,6‰ (2000), natomiast analfabetyzm: 2%.
Możemy wyróżnić trzy główne grupy etniczne:
- Polinezyjczycy: 78%;
- Europejczycy: 12%;
- Azjaci (głównie z Chin): 10%.
[edytuj] Warunki naturalne
Wyspy pochodzenia wulkanicznego i koralowego. Klimat zależnie od szerokości geograficznej zwrotnikowy bądź podzwrotnikowy wilgotny. Najwyższy szczyt archipelagu to Tahiti (2241 m).
Klimat na wyspach jest równikowy wilgotny, lub wybitnie wilgotny, a na południu zwrotnikowy wilgotny. Temperatura wynosi od 22 do 28 °C w północnych i środkowych wyspach Polinezji i 17 do 25 °C w południowych. Największe opady są notowane w południowo-zachodnich wyspach i sięgają od 2000 do nawet 2800 mm rocznie.
[edytuj] Gospodarka
Głównym zajęciem ludności jest rolnictwo i rybołówstwo. Uprawia się: kawę, palmę kokosową, trzcinę cukrową, wanilię, owoce cytrusowe. Na wyspie Makatea eksploatacja fosforytów.
[edytuj] Religia
- Protestantyzm: 38,25%
- Ewangeliczny Kościół Polinezji: 32%
- Kościół Adwentystów Dnia Siódmego: 4,3%
- Kalwinizm: 0,7%
- Zbory Boże: 0,6%
- Katolicyzm: 29,35% (zobacz: Metropolia Papeete)
- Ateizm: 19%
- Mormoni: 10%
- Świadkowie Jehowy: 0,9% (zobacz: Świadkowie Jehowy w Polinezji Francuskiej)
- Buddyzm i religie chińskie: 0,6%
- Animizm: 0,3%
- Bahaizm: 0,25%[1]
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Marcin Krzemiński, [w:]Prawo Francuskie Tom II, red. Aleksandra Machowska, Krzysztof Wojtyczek, Kraków 2005, ISBN 83-7444-007-4, s. 192-195
|
||||||||||||||||||||
|
|||||||||||