Pastor – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy duchownego. Zobacz też: Pastor – rodzaj ptaków.

Pastor (łac. pastorpasterz) – w Kościołach protestanckich – duchowny, który pełni obowiązki duszpasterskie w zborze. Mianowany jest bądź przez organy centralne danego Kościoła (np. synod, generalną konferencję), bądź jest powoływany przez kongregację wiernych przez demokratyczny wybór[1].

W dawnej Polsce pastor był nazywany także ministrem (łac. minister znaczy sługa)[2]

Biblijne pochodzenie tytułu pastor było powodem uznania go na szerszą skalę wśród różnych protestantów, których wiąże zasada Sola scriptura. Tytuł ten został wymieniony w Liście do Efezjan Apostoła Pawła, co dało protestantom dowód na używanie tego tytułu w Kościele prachrześcijańskim.

I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami (gr. ποιμένας; łac. pastor) i nauczycielami. — List do Efezjan 4:11, Biblia Warszawska

Z czasem używanie tytułu pastor w odniesieniu do protestanckiego duchownego stało się tradycją, zaś w wielu językach funkcjonuje zwrot grzecznościowy: Wielebny Pastorze.

W kościele Ewangelicko-Augsburskim w Polsce używanie pojęcia "pastor" jako grzecznościowego zwrotu częściowo zanikło na rzecz "księdza" (zwroty "Proszę księdza"/"Księże..."). Duchowni ewangeliccy częściej są nazywani pastorami przez katolików, niż przez samych współwyznawców.

Zwyczajowym strojem liturgicznym pastorów w kościołach ewangelickich na terenie dawnej II Rzeszy Niemieckiej i zaboru pruskiego jest czarna toga z białymi befkami. W kościołach ewangelickich w Skandynawii strojem liturgicznym pastorów, podobnie jak księży rzymskokatolickich jest biała alba, stuła i ornat. W pozostałych kościołach protestanckich (m.in. ewangelicznych i zielonoświątkowych) pastorzy często noszą „świeckie” garnitury z krawatami lub koloratkami.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. Zależy to od formy organizacji Kościoła (wspólnoty episkopalne stosują na ogół mianowanie, kongregacjonalne – demokratyczny wybór)
  2. por. Słownik języka polskiego S. B. Lindego: „Minister – minister słowa bożego, nazwisko pasterzów protestanckich”.