Oficer (wojsko) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Oficer − żołnierz zawodowy lub żołnierz rezerwy należący do korpusu oficerów, posiadający stopień wojskowy co najmniej podporucznika, pełniący służbę na stanowisku co najmniej dowódcy plutonu, instruktora, członka sztabu, a także na stanowisku szczególnym (np. sędzia sądu wojskowego, prokurator wojskowy, lekarz, pilot) lub na innym stanowisku.
Na pierwszy stopień oficerski żołnierz jest pasowany szablą przez generała w czasie uroczystej promocji w nawiązaniu do tradycji rycerskiej. Dawniej otrzymywał szablę, aktualnie w marynarce i lotnictwie kordzik.
Zobacz:
- Stopnie oficerskie w Wojskach Lądowych RP i Siłach Powietrznych RP
- Stopnie oficerskie w Marynarce Wojennej RP
Stopień oficerski w Polsce jest dożywotni. Utrata lub obniżenie stopnia oficerskiego może nastąpić na skutek:
- rezygnacji z posiadania obywatelstwa polskiego,
- utraty praw publicznych,
- zastosowania przez sąd środka karnego - degradacji lub obniżenia posiadanego stopnia.
Zobacz też: stopnie wojskowe - zestawienie wszystkich stopni wojskowych.