Miecznik (mieczownik) – w średniowiecznej Polsce nazwa dworskiego urzędnika, zawiadującego zbrojownią panującego i noszącego przed nim miecz będący oznaką jego władzy wojskowej.

Od XIV w. miecznik przekształcił się w tytularny urząd dworski (miecznik wielki koronny, od XVI w. także miecznik wielki litewski). Miecznicy poszczególnych księstw (ziem) stali się niskimi w hierarchii urzędnikami ziemskimi.

[edytuj] Zobacz też

Zobacz hasło miecznik w Wikisłowniku

• urzędy ziemskie
• urzędy centralne
• miecznictwo - zawód rzemieślnika (płatnerza) wykonującego miecze i inną broń białą