Ten artykuł dotyczy miecznictwa, specjalności płatnerza zwanego miecznikiem. Zobacz też: inne znaczenia słowa "miecznik".

Miecznik - XVIw.

Miecznictwo - wytwarzanie broni białej - siecznej takiej jak: miecze, szpady, rapiery, puginały, a także oprawa tej broni. Miecznicy często przy wytwarzaniu broni ozdobnej lub paradnej, współpracowali ze złotnikami. Wytwarzali i naprawiali też broń drzewcową. W Polsce od XIV wieku miecznicy byli zrzeszeni w cechach, do ktorych należeli również pancernicy czyli wytwórcy zbroi i kolczug. W miarę wychodzenia z użycia mieczy, w XVI wieku przeistaczali sie w szabelników i tworzyli samodzielne cechy. Od wieku XVIII wyodrębnili się szpadnicy. W końcu XVIII wieku produkcja warsztatów broni białej została wyparta przez manufaktury. W połowie wieku XIX miecznicy przyłączeni zostali do cechu rusznikarzy, szlifierzy i wytwórców narzędzi stalowych.

[edytuj] Bibliografia

• Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969.