Marszałek nadworny koronny – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Marszałek nadworny koronny (łac. mareschalus curiae) – urząd centralny I Rzeczypospolitej.

[edytuj] Historia urzędu

Powstał w 1409, gdy dotychczasowy marszałek nadworny króla polskiego został marszałkiem wielkim koronnym. Wtedy to, gdy kompetencje marszałka wielkiego uległy poszerzeniu dano mu do pomocy marszałka nadwornego koronnego.

[edytuj] Zakres kompetencji urzędu

Był zastępca marszałka wielkiego koronnego i mógł działać samodzielnie tylko pod jego nieobecność. Do jego zwykłych kompetencji należał nadzór nad dworem królewskim. Jako jeden z 10 ministrów Rzeczypospolitej wchodził do senatu.

[edytuj] Zobacz też