Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Manchester United
Pełna nazwa	Manchester United Football Club
Przydomek	Red Devils (Czerwone Diabły)
Maskotka	Fred The Red
Barwy	czerwono-biało-czarne
Data założenia	1878 jako Newton Heath L&YR
Liga	Premier League
Adres	Manchester United Football Club Sir Matt Busby Way Old Trafford M16 OQR; Manchester, Anglia
Stadion	Old Trafford
Prezes	Joel i Avram Glazer
Trener	Alex Ferguson
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Trzeci strój
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Manchester United Football Club – klub piłkarski z siedzibą w Manchesterze występujący w Premier League, której był członkiem-założycielem w 1992. Od 1938 ze znacznymi przerwami występuje w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii. Jeden z najpopularniejszych klubów świata^[1], lecz paradoksalnie prawie bez poparcia w domowym mieście. ^[2] Kibicuje mu ponad 330 milionów ludzi na całym świecie^[3][4].

Jest to jeden z najbardziej utytułowanych angielskich klubów piłkarskich – 19-krotny zdobywca mistrzostwa Anglii (Premier League wygrał 12 razy), 19-krotny zdobywca Tarczy Wspólnoty (odpowiednik krajowego superpucharu), 11-krotny triumfator rozgrywek o Puchar Anglii, czterokrotnie zdobył też Puchar Ligi Angielskiej. Poza tym trzy razy wygrał Puchar Europy/Ligę Mistrzów oraz po jednym razie Superpuchar Europy, Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Interkontynentalny i Klubowe Mistrzostwo Świata.

Od końca lat 90. XX wieku jest jednym z najbogatszych klubów sportowych na świecie^[5]. Obecnie jego wartość szacowana jest na 1,86 miliarda dolarów (1,19 miliarda funtów), co daje mu pierwsze miejsce na liście najbardziej wartościowych klubów sportowych na świecie (stan na lipiec 2011^[6]).

Od 6 listopada 1986 roku szkoleniowcem Manchesteru United jest Sir Alex Ferguson.

[edytuj] Historia

[edytuj] Początki (1878-1945)

Klub został założony w roku 1878 przez grupę pracowników kolei pod nazwą Newton Heath Lancashire & Yorkshire Railway, wkrótce skróconą do Newton Heath (potocznie zespół nazywano The Heathens). Klub był jednym z założycieli Football Alliance w 1889 r., a trzy lata później wraz z resztą zespołów dołączył do The Football League. Był wówczas jedną z trzech najsilniejszych drużyn Football Alliance, które dopuszczono do gry w pierwszej lidze (Football League First Division).

Klub stawił czoła bankructwu w 1902 r. i został uratowany przez J.H. Daviesa który spłacił klubowe długi i zmienił jego nazwę na Manchester United, zmienił również kolory drużyny ze złotego i zielonego na znane nam dzisiaj. Z nową nazwą United wygrali ligę w 1908 r. i Puchar Anglii 26 kwietnia 1909 r. grając w Crystal Palace przeciwko Bristol City. Później dzięki wsparciu finansowemu Daviesa, United przeprowadzili się z Bank Street na nowy stadion Old Trafford w 1910 r. Wygrali ligę po raz drugi już w rok po przeprowadzce na nowy stadion czyli w 1911 r.

[edytuj] Lata Busby'ego (1945-1969)

Tablica upamiętniająca katastrofę w Monachium

W 1945 r. na stanowisku menadżera zespołu został zatrudniony Matt Busby^[7]. Pod jego wodzą klub czterokrotnie w latach 1945-1951 zajmował w lidze drugie miejsce (1947,1948,1949,1951), by w roku 1952 sięgnąć po mistrzostwo^[8]. W roku 1948 drużyna zdobyła Puchar Anglii, pokonując w finale Blackpool F.C. 4:2.^[8]

Busby prowadził politykę wprowadzania młodych zawodników na murawę, kiedy to tylko było możliwe. Zespół dzięki temu wygrał ligę w 1956 r., a średnia wieku zawodników wynosiła tylko 22 lata. Ta polityka stała się głównym powodem klubowych sukcesów. W następnym sezonie, wygrali ligę ponownie i doszli do finału Pucharu Anglii, przegrywając tylko z Aston Villą. Stali się również pierwszą angielską drużyną, która rywalizowała w Pucharze Europy i doszła do półfinału.

6 lutego 1958 r. miała miejsce katastrofa lotu British European Airways 609, na pokładzie którego drużyna wracała po meczu w Pucharze Europy. Rozbił się on przy starcie z lotniska w Monachium, zabierając życia 8 piłkarzy i 4 członków sztabu szkoleniowego oraz 15 innych pasażerów. Wśród ofiar katastrofy byli: Geoff Bent, Roger Byrne, Eddie Colman, Duncan Edwards, Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor, Liam "Billy" Whelan oraz członkowie sztabu szkoleniowego Walter Crickmer, Bert Whalley, Tom Curry. Po wydarzeniach z Monachium kibice Manchesteru United zaczęli nosić czarne wstęgi na biało-czerwonych szalikach, co ostatecznie doprowadziło do oficjalnego uznania przez klub barw biało-czerwono-czarnych^[9]. Po katastrofie zaczęto rozmawiać o tym czy klub powinien po tym co się stało zawiesić działalność, ale Jimmy Murphy który przejął pałeczkę menadżera do chwili wyzdrowienia Matta Busby'ego z urazów odniesionych w katastrofie nie dopuścił do tego. Klub kontynuował grę z tymczasowym trenerem. Pomimo tego, po raz kolejny doszli do finału Pucharu Anglii gdzie przegrali z Boltonem.

Busby kompletnie odbudował zespół we wczesnych latach 60., zatrudniając takich piłkarzy jak Denis Law i Pat Crerand. Zespół wygrał Puchar Anglii w 1963, później zwyciężył w lidze w 1965 i 1967, a następnie jako pierwszy angielski klub wygrali Puchar Europy w 1968 r. Manchester United stał się sławnym klubem ponieważ posiadał w swoich szeregach trzech zdobywców Złotej Piłki: Bobby'ego Charltona, Denisa Lawa i George'a Besta. Busby zrezygnował z bycia menadżerem United w 1969 r. i został zastąpiony przez trenera drużyny rezerw i zarazem byłego gracza United Wilfa McGuinnessa.

[edytuj] 1969-1986

United walczyli pod wodzą Wilfa McGuinnessa i Franka O'Farrella zanim menadżerem stał się Tommy Docherty pod koniec 1972 r. Docherty, albo "the Doc" ("Doktorek"), uratował United przed spadkiem w tym sezonie, ale United zostali wyeliminowani w 1974 r. Zespół awansował za pierwszym podejściem i doszedł do finału Pucharu Anglii w 1976 r., jednak został w nim pokonany przez Southampton. Doszedł do finału ponownie w 1977 r., pokonując w nim Liverpool. Mimo sukcesu i popularności wśród kibiców, Docherty wkrótce po finale został zwolniony z fotela menadżera z powodu wykrycia jego romansu z żoną fizjoterapeuty United.

Dave Sexton zastąpił Docherty'ego na stanowisku menadżera latem 1977 r. i sprawił, że zespół zaczął grać formacją bardziej defensywną. Ten styl gry był niepopularny wśród kibiców, którzy byli przyzwyczajeni do ofensywnej gry, którą preferowali Docherty i Busby. Sexton nie potrafił wygrać żadnego trofeum, więc został zwolniony w 1981 r., pomimo wygrania przez United swoich siedmiu ostatnich meczów pod wodzą Sextona.

Został zastąpiony przez przebojowego Rona Atkinsona, który od razu pobił brytyjski rekord transferowy, zatrudniając Bryana Robsona z West Bromwich Albion. Zespół Atkinsona został wzmocniony kolejnymi nowymi graczami, takimi jak: Jesper Olsen i Gordon Strachan grającymi obok dawnych klubowych młodzików: Normana Whiteside'a i Marka Hughesa. United wygrali Puchar Anglii w 1983 i 1985 r. i były duże szanse na wygranie ligi w sezonie 1985/1986, po tym jak wygrali 10 pierwszych ligowych meczów. Bardzo wcześnie bo już na początku października mieli 10 punktową przewagę nad drugim zespołem w tabeli. Jednak forma zespołu spadła i United ukończyli sezon na czwartym miejscu w lidze. Słaba forma pozostała do następnego sezonu i United mieli w nim minimalną przewagą nad strefą spadkową, Atkinson został zwolniony.

[edytuj] Era Sir Alexa Fergusona

Sir Alex Ferguson

[edytuj] Przed potrójną koroną (1986-1998)

Alex Ferguson przybył z Aberdeen FC by zastąpić Atkinsona i poprowadził klub do 11 miejsca w lidze na koniec sezonu. W następnym sezonie 1987/1988, United zajęli 2 miejsce z Braianem McClairem w składzie, który zdobył w lidze 20 goli dla United, po raz pierwszy od czasów George'a Besta.

Jednak mimo to, United szło bardzo źle do 1989 r. i klub był bliski spadku z ligi. Dodatkowo wiele transferów Fergusona nie znalazło akceptacji fanów. Pojawiły się pogłoski o możliwości zwolnienia Fergusona na początku 1990 r., ale zwycięstwo w 3 rundzie Pucharu Anglii nad Nottingham Forest F.C. dało nadzieję na w miarę udany sezon. United zdobyli Puchar, pokonując w finale Crystal Palace.

United wygrali Puchar Zdobywców Pucharów w sezonie 1990/1991, pokonując w finale mistrza Hiszpanii – Barcelonę, ale kolejny sezon okazał się rozczarowaniem dla nich, ponieważ przegrali w końcówce tytuł mistrza ligi na rzecz Leeds United. W międzyczasie tj. w 1991 klub wszedł na Londyńską Giełdę Kapitałową i został wyceniony na 47 milionów funtów, od tej pory finanse klubu są dostępne do wglądu publicznego.

Przybycie do drużyny Erica Cantony w listopadzie 1992 r. było punktem zwrotnym w historii United. Gdy Cantona zgrał się z najlepszymi zaufanymi talentami: Garym Pallisterem, Denisem Irwinem i Paulem Incem, tak dobrze jak zrobił to Ryan Giggs który już stawał się gwiazdą, skończyli sezon 1992/1993 z tytułem mistrza Anglii. Był to ich pierwszy tytuł od roku 1967. W następnym sezonie po raz pierwszy wygrali dublet (ligę i Puchar Anglii), ale klub przeżył też smutne wydarzenie w tym sezonie. 20 stycznia 1994 r. umarł legendarny menadżer i prezydent klubu Matt Busby.

W sezonie 1994/1995, Cantona dostał zawieszenie na osiem miesięcy za wskoczenie w publiczność i zaatakowanie fana Crystal Palace Matthew Simmonsa, w meczu United na stadionie Selhurst Park. Remisując swój ostatni ligowy mecz (nie wygrywając przez to ligi) i przegrywając z Evertonem w finale Pucharu Anglii, zostali największymi przegranymi sezonu. Wtedy Ferguson rozwścieczył kibiców sprzedając kluczowych zawodników i zastępując ich młodymi wychowankami klubu takimi jak: David Beckham, Gary Neville, Phil Neville i Paul Scholes. Nowi zawodnicy szybko stali się regularnymi reprezentantami Anglii. Radzili sobie zaskakująco dobrze i United wygrali dubla ponownie w sezonie 1995/1996. Po raz pierwszy zdarzyło się, że angielski zespół zdobył dubla dwa razy.

Wygrali ligę ponownie w 1997 r. i Eric Cantona ogłosił, że przechodzi na futbolową emeryturę w wieku lat 30. Kolejny sezon (1997/1998) zaczęli dobrze, ale ukończyli go na drugim miejscu, za Arsenalem, który wygrał dubla w tym sezonie.

[edytuj] Potrójna korona (1998-1999)

1998/1999 był sezonem, w którym Manchester United odniósł największe sukcesy, w całej angielskiej historii klubów piłkarskich. Stali się pierwszym i jedynym angielskim zespołem, który wygrał "potrójną koronę" – Premier League, Puchar Anglii i Ligę Mistrzów w jednym sezonie. W finałowym meczu tego sezonu pokonali Bayern Monachium w finale Ligi Mistrzów 2:1, pierwszy gol dla MU został strzelony w ostatniej minucie meczu, drugi w doliczonym czasie gry, oba przez późno wprowadzonych rezerwowych Teddyego Sheringhama i Ole Gunnar Solskjæra. Alex Ferguson otrzymał później tytuł szlachecki za swój wkład w rozwój angielskiego futbolu.

[edytuj] Po potrójnej koronie (1999-2007)

Old Trafford

United wygrali ligę w 2000 i 2001 r., ale prasa zauważyła, że w tych sezonach zawalali walkę o odzyskanie Pucharu Ligi Mistrzów. Ferguson zaadoptował bardziej defensywne taktyki, aby sprawić, by United byli ciężsi do pokonania w Europie, ale nie przyniosło to spodziewanych efektów i United skończyli sezon na 3 miejscu w 2002 r. Odzyskali tytuł mistrza Premiership w następnym sezonie (2002/2003) i zaczęli dobrze kolejny sezon, ale ich forma spadła znacząco kiedy Rio Ferdinand został zawieszony na osiem miesięcy, za niezgłoszenie się na badanie antydopingowe. Jednak wygrali Puchar Anglii w 2004 r. eliminując z rozgrywek Arsenal (późniejszego zwycięzcy Premiership), który stał na ich drodze do finału, w którym pokonali Millwall.

Sezon 2004/2005 charakteryzował się w grze United małą skutecznością strzelecką, spowodowane to było głównie przez kontuzję napastnika Ruuda van Nistelrooya. United zakończyli ten sezon bez żadnego trofeum i na 3 miejscu w lidze. Tym razem nawet "nagroda pocieszenia" (Puchar Anglii) przepadła im, gdyż przegrali w finale w rzutach karnych po bezbramkowym meczu z Arsenalem. Poza murawą głównym tematem była możliwość przejęcia klubu na koniec sezonu, przez biznesmena z Tampy na Florydzie, Malcolma Glazera, który aktualnie posiadał na własność zespół Tampa Bay Buccaneers, który gra w futbol amerykański. Glazer przejął kontrolę nad interesami klubu.

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Niezadowoleni kibice Manchesteru United zakładają nowy klub

United mieli kiepski start w sezon 2005/2006, ponieważ opuścił ich pomocnik Roy Keane i dołączył do Celtiku – klubu któremu kibicował za młodu. Keane odszedł, gdy publicznie skrytykował grę niektórych swoich klubowych kolegów, za marną postawę w fazie grupowej Ligi Mistrzów. United zajęli czwarte, a zarazem ostatnie miejsce w grupie i odpadli przed fazą pucharową. Zdarzyło się to po raz pierwszy od ponad dekady. Ten sezon wypadł słabo również dlatego, że czołowi gracze zespołu m.in. Gabriel Heinze, Alan Smith i Paul Scholes doznali poważnych kontuzji. Jednakże nie skończyli sezonu z pustymi rękami, wygrali Puchar Ligi Angielskiej 2006, pokonując w finale beniaminka Wigan Athletic 4:0. United zapewnili sobie także 2 miejsce w lidze i co za tym idzie automatyczną kwalifikację do fazy grupowej Ligi Mistrzów, pokonując w finałowym dniu sezonu Charlton Athletic 4:0. Także w 2006 roku nowym sponsorem United zostało AIG, którego logo widnieje na koszulkach Manchesteru od początku nowego sezonu 2006/2007. Od sezonu 2010/2011 na koszulkach widnieje nazwa sponsora głównego czyli Aon .

[edytuj] Potrójna korona (2007-2008)

Sezon 2007/2008 Manchester United zaczął od tryumfu w meczu o Superpuchar Anglii w którym wygrał po rzutach karnych z Chelsea, po 90. minutach gry był remis 1:1 w serii jedenastek MU zwyciężyło 3:0 a Edwin Van der Sar obronił wszystkie jedenastki w wykonaniu graczy Chelsea.W angielskiej Premier League MU chciał obronić tytuł mistrza Anglii. Najważniejszym czynnikiem który pozwolił na obronienie tytułu była nierówna gra ich rywali. Na początku Arsenal regularnie zmieniał się z Manchesterem na pozycji lidera tabeli. W rundzie wiosennej jednak kontuzji dostał napastnik londyńczyków Eduardo, zaś prowadzony przez Arsene'a Wengera młody zespół zaczął tracić punkty. Kiedy wydawało się, że Manchesterowi United nic nie stanie na przeszkodzie w zdobyciu mistrzostwa, nagle "obudziła się" Chelsea FC. Szybko dogoniła Manchester, który utrzymywał się do końca sezonu na 1. miejscu dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu. Walka toczyła się do ostatniej kolejki, w której Manchester grał z Wigan Atletic, a Chelsea z Boltonem Wanderers. 11 maja 2008 r.Chelsea zremisowała 1:1 z Boltonem,a Manchester United pokonał na wyjeździe Wigan Athletic 2:0 (1:0) i po raz 17. w historii klubu został mistrzem Anglii. 21 maja 2008 r. na stadionie Łużniki w Moskwie w finale Ligi Mistrzów, zespół rozegrał mecz z wicemistrzem Anglii – Chelsea Londyn. Regulaminowy czas gry skończył się wynikiem 1:1. Po bezbramkowej dogrywce odbyły się decydujące o wyniku rzuty karne, w których Manchester wygrał 6:5 i sięgnął po raz trzeci w historii po Puchar Europy.

[edytuj] Sezon czterech trofeów (2008-2009)

United rozpoczęli sezon 2008/2009 od zwycięstwa 3:1 po karnych (0:0 w meczu) z Portsmouth w meczu o Tarczę Wspólnoty, był to już 17. triumf klubu w tych rozgrywkach. Kolejne miesiące to słaba postawa w Premier League i porażka 1:2 z Zenitem Sankt Petersburg o Superpuchar Europy. W grudniu 2008 roku Manchester United po raz pierwszy w historii zwyciężył w Klubowych Mistrzostwach Świata. 1 marca 2009 roku klub zdobył Puchar Ligi Angielskiej po raz trzeci w historii. W finale rozgrywek pokonał Tottenham Hotspur po rzutach karnych 4:1 (0:0 w meczu). 16 maja 2009 r. klub zagwarantował sobie 18. tytuł mistrza Anglii, wyrównując rekord Liverpoolu. W Lidze Mistrzów dotarł do finału, w którym przegrał 0:2 z FC Barceloną. W sezonie 2008-2009 Edwin van der Sar ustanowił rekord wszystkich lig brytyjskich w ilości rozegranych spotkań bez utraty bramki. Zachował czyste konto przez 14 kolejnych meczów – 1311 minut. Ta seria skończyła się 4 marca 2009 r. w meczu przeciwko Newcastle United.

[edytuj] Przełomowy sezon (2009-2010)

Przed sezonem Cristiano Ronaldo odszedł do Realu Madryt za rekordową sumę 80 milionów funtów (93 miliony euro), a Carlos Tévez zdecydował po 2 letnim wypożyczeniu przenieść się do lokalnego rywala – Manchesteru City. Było to duże osłabienie drużny zważywszy, że nadchodzący sezon mógł przynieść dwa rekordy ligi angielskiej – 19 triumf rozgrywek, a zarazem czwarty z rzędu. United rozpoczął rozgrywki od porażki w meczu o Tarczę Wspólnoty z Chelsea. W styczniu 2010 r. Manchester United emitując i sprzedając serię obligacji zgromadził 504 miliony funtów. Kwota ta pozwoliła spłacić większość zobowiązań klubu wobec banków. Pod zastaw poszedł obchodzący 100 lecie istnienia stadion Old Trafford, a także okoliczne grunty i kontrakty sponsorskie. Wywołało to wśród kibiców liczne protesty. W lutym 2010 r. Manchester United sięgnął drugi raz z rzędu i czwarty raz w historii po Puchar Ligi Angielskiej w finale na Wembley pokonując 2:1 Aston Villa. W Lidze Mistrzów United dotarli do ćwierćfinału w którym przegrali dwumecz z Bayernem Monachium, a w Premier League zajęli drugie miejsce przegrywając z Chelsea Londyn jednym punktem.

[edytuj] 19 Mistrzostwo Anglii (2010-2011)

Manchester United przystępując do nowego sezonu nie poczynił większych ruchów transferowych. Do zespołu dołączył m.in. Javier Hernández, który już w swoim oficjalnym debiucie przeciwko Chelsea w meczu o Tarczę Wspólnoty strzelił bramkę na 2-0 (mecz zakończył się zwycięstwem Manchesteru 3-1). Kolejne miesiące to passa 23 meczów bez porażki. Pierwsza w sezonie przytrafiła się 30 listopada w ćwierćfinale Pucharu Ligi Angielskiej przeciwko West Hamowi United, w którym to podopieczni Alexa Fergusona przegrali aż 0-4. W Pucharze Anglii zawodnicy United dotarli do półfinału, w którym przegrali ze swoim lokalnym rywalem, Manchesterem City 0-1. Klub wygrał rozgrywki Premier League, zapewniając sobie 19 tytuł w przedostatniej kolejce. Poprawił tym samym rekord 18-tu mistrzostw Anglii należący do tej pory do Liverpoolu F.C.. W Lidze Mistrzów Manchester United dotarł do finału, w którym to musiał uznać wyższość piłkarzy FC Barcelony. Hiszpanie pewnie wygrali to spotkanie 3-1. Mecz ten został rozegrany 28 maja na stadionie Wembley w Londynie.

[edytuj] Sezon 2011-2012

 Osobny artykuł: Manchester United F.C. w sezonie 2011/2012.

Manchester przed sezonem dokonał znacznego odmłodzenia składu. Swoje kariery zakończyli Paul Scholes, Gary Neville oraz Edwin van der Sar, z zespołu odeszli również doświadczeni zawodnicy John O'Shea, Wes Brown i Owen Hargreaves. W ich miejsce zostali pozyskani Ashley Young, David de Gea, Phil Jones oraz powracający z wypożyczeń Danny Welbeck, Federico Macheda i Tom Cleverley. Była to największa przebudowa składu od 1994 roku. Manchester United po raz pierwszy w historii wygrał wszystkie przedsezonowe mecze towarzyskie. Pomimo tych wzmocnień klub odpadł już w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Zagra w fazie pucharowej Ligi Europejskiej. Paul Scholes zdecydował się zawiesić swoją piłkarską emeryturę i wrócił do składu Manchesteru United do końca obecnego sezonu. Anglik znalazł się na ławce rezerwowych derbowego meczu przeciwko Manchesterowi City w Pucharze Anglii (08.01.2012).

[edytuj] Skład

[edytuj] Aktualny skład

Stan na 6 kwietnia 2012^[10].

Nr Pozycja Piłkarz 1 1 bramkarzBR David de Gea 3 2 obrońcaOB Patrice Evra (wicekapitan) 4 2 obrońcaOB Phil Jones 5 2 obrońcaOB Rio Ferdinand 6 2 obrońcaOB Jonny Evans 7 4 napastnikNA Michael Owen 8 3 pomocnikPO Anderson 9 4 napastnikNA Dimityr Berbatow 10 4 napastnikNA Wayne Rooney 11 3 pomocnikPO Ryan Giggs 12 2 obrońcaOB Chris Smalling 13 3 pomocnikPO Park Ji-sung 14 4 napastnikNA Javier Hernández 15 2 obrońcaOB Nemanja Vidić (kapitan) 16 3 pomocnikPO Michael Carrick 17 3 pomocnikPO Nani

Nr Pozycja Piłkarz 18 3 pomocnikPO Ashley Young 19 4 napastnikNA Danny Welbeck 20 2 obrońcaOB Fábio 21 2 obrońcaOB Rafael 22 3 pomocnikPO Paul Scholes 23 3 pomocnikPO Tom Cleverley 24 3 pomocnikPO Darren Fletcher 25 3 pomocnikPO Antonio Valencia 30 2 obrońcaOB Ritchie De Laet 34 1 bramkarzBR Anders Lindegaard 40 1 bramkarzBR Ben Amos 42 3 pomocnikPO Paul Pogba 48 4 napastnikNA Will Keane 50 1 bramkarzBR Sam Johnstone 51 2 obrońcaOB Ezekiel David Fryers - 2 obrońcaOB Frederic Veseli

[edytuj] Piłkarze na wypożyczeniu

Nr Pozycja Piłkarz 27 4 napastnikNA Federico Macheda (w Queens Park Rangers do czerwca 2012)[11] 29 1 bramkarzBR Tomasz Kuszczak (w Watfordzie do czerwca 2012)[12] 33 4 napastnikNA Bébé (w Beşiktaşie do końca sezonu 2011/2012)[13] 37 2 obrońcaOB Robbie Brady (w Hull City do czerwca 2012)[14]

Nr Pozycja Piłkarz 41 4 napastnikNA Joshua King (w Hull City do końca sezonu 2011/2012)[15] 46 3 pomocnikPO Ryan Tunnicliffe (w Peterborough United do 29 lutego 2012)[16] 47 3 pomocnikPO Oliver Norwood (w Coventry City do końca sezonu 2012)[17]

[edytuj] Sztab szkoleniowy

Dyrekcja

• Właściciel klubu: Malcolm Glazer
• Honorowy prezydent: Martin Edwards
• Prezesi do spraw transferów: Joel Glazer i Avram Glazer
• Dyrektor wykonawczy: David Gill
• Szef operacyjny: Michael Bolingbroke
• Dyrektor komercjalny: Lee Daley
• Dyrektorzy niewykonawczy: Bryan Glazer, Edward Glazer, Kevin Glazer i Darcie Glazer
• Dyrektorzy ds. futbolu: Martin Edwards, sir Bobby Charlton, Maurice Watkins, Michael Edelson i Ken Merrett

Sztab klubu

• Sekretarz: John Alexander
• Asystent sekretarza: Ken Ramsden
• Dyrektor ds. komunikacji: Phil Townsend
• Dyrektor przedsiębiorstw komercjalnych: Ben Hatton
• Dyrektor marketingowy: wakat
• Dyrektor wydziału finansów: Steve Falk
• Dyrektor finansów i technologii informacyjnych: Steve Deaville
• Dyrektor wspomagający: Clive Snell

Sztab szkoleniowy

• Menedżer: sir Alex Ferguson
• Asystent menedżera: Rene Meulensteen, Mike Phelan
• Trener pierwszej drużyny: Mike Phelan
• Trener bramkarzy: Eric Steele
• Trener ds. kondycyjnych: Richard Hawkins
• Trener ds. siły i dyspozycji: Mick Clegg
• Trener drużyny rezerw: Warren Joyce
• Szef skautingu: Jim Lawlor
• Szef skautingu po Europie: Martin Ferguson

Osoby odpowiadające za akademię

• Dyrektor akademii: Brian McClair
• Dyrektor ds. młodzieżowego futbolu: Jimmy Ryan
• Asystent dyrektora w skali wiekowej 17-21 lat: Paul McGuinness
• Asystent dyrektora w skali wiekowej 9-16 lat: Tony Whelan
• Trener drużyny U18: Paul McGuinness
• Trener drużyny w skali wiekowej 13-16 lat: Mark Dempsey
• Trener drużyny w skali wiekowej 11-12 lat: Tony Whelan
• Trener drużyny w skali wiekowej 9-10 lat: Eamon Mulvey
• Trener techniki i umiejętności: René Meulensteen
• Dyrektor treningu bramkarzy: Richard Hartis
• Trenerzy akademii: Eddie Leach, Tommy Martin, Mike Glennie i Andy Welsh

Sztab medyczny

• Lekarz klubowy: Dr. Steve McNally
• Asystent lekarza klubowego: Dr. Tony Gill
• Fizjoterapeuta pierwszej drużyny: Rob Swire
• Fizjoterapeuta drużyny rezerw: Neil Hough
• Fizjoterapeuta ostatniego roku akademii: Mandy Johnson
• FIzjoterapeuci akademii: John Davin, Richard Merron
• Masażyści: Gary Armer, Rod Thornley
• Dietetyk klubowy: Trevor Lea

[edytuj] Sukcesy

• Mistrzostwo Anglii: (19) 1907-08, 1910-11, 1951-52, 1955-56, 1956-57, 1964-65, 1966-67, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1996-97, 1998-99, 1999-00, 2000-01, 2002-03, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2010-11
  • The Football League: (7) do sezonu 1991-92
  • Premier League: (12) od sezonu 1992-93
• Puchar Anglii: (11) 1909, 1948, 1963, 1977, 1983, 1985, 1990, 1994, 1996, 1999, 2004
• Puchar Ligi Angielskiej: (4) 1992, 2006, 2009, 2010

• Puchar Europy: (3) 1968, 1999, 2008
• Puchar Zdobywców Pucharów: (1) 1991
• Superpuchar Europy: (1) 1991,
• Puchar Interkontynentalny: (1) 1999,
• Klubowe Mistrzostwa Świata: (1) 2008
• Tarcza Wspólnoty: (19) 1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1977, 1983, 1990, 1993, 1994, 1996, 1997, 2003, 2007, 2008, 2010, 2011

[edytuj] Rekordy

Stan na 29. Kwietnia 2012.

[edytuj] Menedżerowie

Data	Kraj	Imię i nazwisko
1878-1884		J. Ernest Mangnall
1884		P. Rau
1892-1900		Alfred Albut
1900-1903		James West
1903-1912		J. Ernest Mangnall
1912-1914		John Bentley
1914-1922		Jack Robson
1922-1926		John Chapman
1926-1927		Lal Hilditch
1927-1931		Herbert Bamlett
1931-1932		Walter Crickmer
1932-1937		Scott Duncan
1937-1945		Walter Crickmer
1945-1969		Matt Busby
1958		Jimmy Murphy
1969-1970		Wilf McGuinnes
1970-1971		Matt Busby
1971-1972		Frank O'Farell
1972-1977		Tommy Docherty
1977-1981		Dave Sexton
1981-1986		Ron Atkinson
1986-obecnie		Alex Ferguson

[edytuj] Kapitanowie drużyny

Data	Kraj	Imię i nazwisko
1878-1896		Nieznany
1896-1903		Harry Stafford
1903-1904		Nieznany
1906-1913		Charlie Roberts
1913-1919		George Stacey
1919-1922		George Hunter
1922-1928		Frank Barson
1928-1932		Jack Wilson
1932-1936		Hugh McLenahan
1936-1939		Jimmy Brown
1946-1953		Johnny Carey
1953-1954		Allenby Chilton
1954-1958		Roger Byrne
1958-1962		Bill Foulkes
1962-1967		Noel Cantwell
1967-1973		Bobby Charlton
1973-1979		Martin Buchan
1979-1982		Sammy McIlroy
1982-1994		Bryan Robson
1994-1996		Steve Bruce
1996-1997		Eric Cantona
1997-2005		Roy Keane
2005-2010		Gary Neville
2010-		Nemanja Vidić

Przypisy

[edytuj] Zobacz też

• FC United of Manchester
• Manchester United F.C. – Rezerwy i Akademia
• Katastrofa lotu British European Airways 609
• Manchester United F.C. w sezonie 2010/2011
• Manchester United F.C. w sezonie 2011/2012

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona polskiego stowarzyszenia kibiców Manchesteru United

• Oficjalna strona Manchesteru United

p • d • e Zwycięzcy Pucharu Europy i Ligi Mistrzów UEFA Puchar Europy 1956: Real Madryt • 1957: Real Madryt • 1958: Real Madryt • 1959: Real Madryt • 1960: Real Madryt • 1961: SL Benfica • 1962: SL Benfica • 1963: Milan • 1964: Inter • 1965: Inter • 1966: Real Madryt • 1967: Celtic FC • 1968: Manchester United • 1969: Milan • 1970: Feyenoord • 1971: AFC Ajax • 1972: AFC Ajax • 1973: AFC Ajax • 1974: Bayern Monachium • 1975: Bayern Monachium • 1976: Bayern Monachium • 1977: Liverpool • 1978: Liverpool • 1979: Nottingham Forest F.C. • 1980: Nottingham Forest F.C. • 1981: Liverpool • 1982: Aston Villa F.C. • 1983: Hamburger SV • 1984: Liverpool • 1985: Juventus • 1986: FC Steaua Bukareszt • 1987: FC Porto • 1988: PSV Eindhoven • 1989: Milan • 1990: Milan • 1991: FK Crvena zvezda Belgrad • 1992: FC Barcelona Liga Mistrzów UEFA 1993: Olympique Marsylia • 1994: Milan • 1995: AFC Ajax • 1996: Juventus • 1997: Borussia Dortmund • 1998: Real Madryt • 1999: Manchester United • 2000: Real Madryt • 2001: Bayern Monachium • 2002: Real Madryt • 2003: Milan • 2004: FC Porto • 2005: Liverpool • 2006: FC Barcelona • 2007: Milan • 2008: Manchester United • 2009: FC Barcelona • 2010: Inter • 2011: FC Barcelona • 2012:

p • d • e Zwycięzcy UEFA Super Cup (Superpucharu Europy UEFA) 1972: Ajax Amsterdam • 1973: Ajax Amsterdam • 1975: Dynamo Kijów • 1976: RSC Anderlecht • 1977: Liverpool F.C. • 1978: RSC Anderlecht • 1979: Nottingham Forest F.C. • 1980: Valencia CF • 1983: Aston Villa F.C. • 1984: Aberdeen F.C. • 1985: Juventus • 1986: Steaua Bukareszt • 1987: FC Porto • 1988: KV Mechelen • 1989: A.C. Milan • 1990: A.C. Milan • 1991: Manchester United F.C. • 1992: FC Barcelona • 1993: Parma F.C. • 1994: A.C. Milan • 1995: Ajax Amsterdam • 1996: Juventus • 1997: FC Barcelona • 1998: Chelsea F.C. • 1999: Lazio Rzym • 2000: Galatasaray SK • 2001: Liverpool F.C. • 2002: Real Madryt • 2003: A.C. Milan • 2004: Valencia CF • 2005: Liverpool F.C. • 2006: Sevilla FC • 2007: A.C. Milan • 2008: Zenit Sankt Petersburg • 2009:  FC Barcelona • 2010:  Atlético Madryt • 2011:  FC Barcelona

p • d • e Założyciele Europejskiego Stowarzyszenia Klubów A.C. Milan • Ajax Amsterdam • Bayern Monachium • Birkirkara FC • Chelsea F.C. • Dinamo Zagrzeb • FC Barcelona • FC København • FC Porto • Juventus • Manchester United F.C. • Olympiakos SFP • Olympique Lyon • Rangers F.C. • Real Madryt • RSC Anderlecht