Longyearbyen – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Longyearbyen Longyearbyen |
|||
|
|||
 Longyearbyen z lotu ptaka |
|||
| Dewiza: "unikt, trygt og skapende" ("wyjątkowe, bezpieczne i twórcze") |
|||
| Państwo |  Norwegia |
||
| Terytorium zależne | Svalbard |
||
| Założono | 1906 | ||
| Prawa miejskie | 1 stycznia 2002 | ||
| Burmistrz | Kjell Mork (Ap) | ||
| Powierzchnia | 242,86 km² | ||
| Ludność (2007) • liczba ludności • gęstość • aglomeracja |
2 075 8,5 os./km² - |
||
| Kod pocztowy | 9171 | ||
| Tablice rejestracyjne | ZN | ||
|
Położenie na mapie Svalbardu
  Longyearbyen
|
|||
| Na mapach: | |||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||
 Hasło Longyearbyen w Wikisłowniku |
|||
| Strona internetowa miasta | |||
Longyearbyen - stolica Svalbardu, liczy ponad 1,8 tys. mieszkańców. Ośrodek wydobycia węgla kamiennego, port lotniczy, centrum turystyki.
[edytuj] Historia
Islandzkie kroniki podają informacje o odkryciu Svalbardu w 1194. Rosyjscy naukowcy utrzymują, że wyspa została zasiedlona przez rosyjskich osadników w XV wieku.
W 1596 do wyspy dotarł holenderski podróżnik Willem Barents. W miejscu obecnego osiedla w XVI-XVIII istniała osada myśliwska, w której mieszkali łowcy przygód i myśliwi z całej Europy Północnej. Pod koniec XIX wieku odkryto tu bogate złoża surowców mineralnych, a w 1899 rozpoczęto wydobycie węgla kamiennego. W 1906 osadę Longyearbyen założył John Munroe Longyear, główny właściciel firmy Arctic Coal Company of Boston. W 1916 norweska firma Store Norske Spitsbergen Kulkompani odkupiła kopalnię i osadę Longyeara.
Na mocy podpisanego w 1920 Traktatu Spitsbergeńskiego cały archipelag oddano pod zarząd administracyjny Norwegii, która przejęła Svalbard dopiero w 1925 roku. Longyearbyen stało się nieformalną stolicą Svalbardu.
Znaczny rozwój osady nastąpił po II wojnie światowej, kiedy odbudowano ją po zniszczeniach wojennych. W 2002 utworzono zarząd osady, która do tej pory była własnością najpierw Store Norske Spitsbergen Kulkompani, a od 1976 państwa norweskiego, podlegając jednocześnie tzw. sysselmannowi, czyli gubernatorowi Svalbardu.
[edytuj] Galeria
-
Longyearbyen z lotu ptaka
-
Longyearbyen (panorama)
-
Panorama Longyearbyen
-
Główny deptak w Longyearbyen
-
Główny deptak w Longyearbyen
-
Budynek The University Centre in Svalbard (UNIS) w Longyearbyen
-
Nieczynna kopalnia węgla w Longyearbyen
-
Bank w Longyearbyen jest jednym z niewielu budynków, gdzie nie wolno wchodzić z bronią
-
Kościół w Longyearbyen
-
Cmentarz w Longyearbyen
-
Tablica upamiętniająca Johna M. Longyeara, założyciela Longyearbyen
-
Słońce o północy nad Longyearbyen
[edytuj] Linki zewnętrzne