Grób Konstantego Dąbrowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie
Konstanty Dąbrowski (ur. 16 marca 1906 w Czarnym Ostrowiu na Podolu, zm. 14 sierpnia 1975 w Warszawie) – ekonomista, działacz państwowy.
Był synem robotnika rolnego. Ukończył studia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Od 1925 pracował w terenowej administracji skarbowej (Równe, Łuck, Kielce). Podczas okupacji działał w spółdzielczości rolniczej w Lublinie. Od 1944 pracownik PKWN. Należał do PPS, był m.in. członkiem Rady Naczelnej (1945–1948) i członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego (1948).
W 1944 przez krótkie, miesięczne okresy, zajmował stanowiska zastępcy kierownika Resortu Gospodarki Narodowej i Finansów PKWN (listopad) i zastępcy kierownika Resortu Skarbu PKWN (grudzień), od grudnia 1944 (do 1950) minister skarbu, następnie minister finansów (1950–1952) i minister handlu zagranicznego (1952–1956). Był już wówczas członkiem PZPR (od 1948). W partii zajmował stanowiska członka Komitetu Centralnego (1948–1968), następnie członka Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR (1968–1971, w latach 1969–1971 jej wiceprzewodniczący).
W 1957 był podsekretarzem stanu (wiceministrem) w Ministerstwie Kontroli Państwowej, jednocześnie wskutek wakatu na stanowisku ministra był kierownikiem resortu (aż do jego zniesienia w grudniu 1957). W 1957 został powołany na stanowisko prezesa reaktywowanej po kilkunastu miesiącach Najwyższej Izby Kontroli. Był prezesem NIK do 1969 (zastąpił go Zenon Nowak).
W latach 1969–1972 członek Rady Państwa, w latach 1944–1956 i 1961–1972 poseł do KRN, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL kadencji I, III, IV i V, w latach 1969–1972 był przewodniczącym Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów w Sejmie V kadencji. W 1964 otrzymał Order Budowniczych Polski Ludowej.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C 2 Tuje m. 11).
