Kazimierz Kąkol – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Kazimierz Kąkol (ur. 22 listopada 1920) - publicysta, polityk.

Od 1957 do 1974 był redaktorem naczelnym "Prawa i Życia". W 1965, po wyroku w tzw. "aferze mięsnej", kiedy to z pogwałceniem ludzkich i prawnych kryteriów dokonano "sądowego mordu" na oskarżonym Stanisławie Wawrzeckim, Kazimierz Kąkol w wystąpieniu telewizyjnym przekonywał Polaków, że to sprawiedliwy i prawidłowy wyrok[potrzebne źródło]. Podczas wydarzeń marcowych 1968 wielokrotnie wypowiadał się na łamach swojego pisma[1], za co Józef Dajczgewand nazwał go później, razem z Ryszardem Gontarzem, "wściekłymi psami łańcuchowymi komunizmu"[2].

Od maja 1974 do kwietnia 1980 był ministrem-kierownikiem Urzędu do Spraw Wyznań w rządach Piotra Jaroszewicza.

W latach 1971 - 1980 był zastępcą członka KC PZPR. Wieloletni członek Prezydium Zarządu Glownego ZBoWiD.

Od 1985 do 1989 był dyrektorem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich - Instytutu Pamięci Narodowej. W okresie PRL wieloletni członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Od 1975 profesor nauk politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

[edytuj] Publikacje

  • Sąd nierychliwy. Książka i Wiedza, 1966.
  • Kardynał Stefan Wyszyński jakim go znałem, 1985
  • Sprawa niemiecka nadal otwarta ...?, 1988

Przypisy

[edytuj] Bibliografia