Janne Ahonen – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Janne Ahonen
Janne Ahonen
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1977
Finlandia Lahti, Finlandia
Klub Lahden Hiihtoseura
Wzrost 184 cm
Przydomek Maska
Debiut w PŚ 13 grudnia 1992 w Ruhpolding (56. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 7 marca 1993 w Lahti (11. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 19 grudnia 1993 w Engelbergu (1. miejsce)
Debiut w reprezentacji 1993
Rekord życiowy 240 m na Letalnicy w Planicy (20 marca 2005)
Trener kadry Finlandia Pekka Niemelä (od 2010)
Trener indywidualny Finlandia Tommi Nikunen
Dorobek medalowy
Inne nagrody
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Janne Ahonen w Wikicytatach
Janne Ahonen zdobywca Pucharu Świata w sezonie 2004/2005 – Zakopane 2005

Janne Petteri Ahonen (ur. 11 maja 1977 w Lahti) – fiński skoczek narciarski. Dwukrotny drużynowy srebrny medalista olimpijski, dwukrotny indywidualny i trzykrotny drużynowy mistrz świata, czterokrotny indywidualny i trzykrotny drużynowy medalista Mistrzostw Świata w lotach, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata, pięciokrotny triumfator Turnieju Czterech Skoczni, triumfator Letniego Grand Prix, wielokrotny mistrz Finlandii, dwukrotny indywidualny i dwukrotny drużynowy mistrz świata juniorów. 36-krotny zwycięzca konkursów Pucharu Świata w skokach narciarskich, rekordzista w ilości miejsc na podium tych zawodów[1]. 20 marca 2005 oddał najdłuższy ówcześnie w historii skok na nartach (240 m.), jednak nie zdołał go ustać[2]. Miało to miejsce na Letalnicy w Planicy. 9 stycznia 2005 na skoczni Mühlenkopfschanze w Willingen skoczył 152 metry, co jest najdłuższym w historii skokiem oddanym na skoczni dużej. Jako jedyny w historii pięciokrotnie zwyciężał w Turnieju Czterech Skoczni. Ośmiokrotnie stawał na podium klasyfikacji generalnej Pucharu Świata i dziesięciokrotnie na podium klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni.

26 marca 2008 ogłosił koniec swojej kariery narciarskiej. Oficjalnym powodem był brak motywacji, oraz chęć odejścia ze sportu w chwale[3].

8 marca 2009 roku ogłosił, iż zamierza powrócić do skakania. Zapowiedział że jego głównym celem jest zdobycie złotego medalu Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver[4]. Do rywalizacji powrócił w listopadzie 2009 roku. Występ na igrzyskach skończył się niepowodzeniem - zarówno Ahonen jak i reprezentacja Finlandii nie zdobyła żadnego medalu w konkursach skoków.

W 2011 r. otrzymał medal Holmenkollen[5].

5 marca 2011 podjął kolejną decyzję o zakończeniu swojej kariery. Jako powód podawał, że treningi i życie pełne wyrzeczeń przychodzi mu z coraz większym trudem.

Spis treści

[edytuj] Życie prywatne i rodzina

Janne Ahonen jest synem Maarit i Keijo. Matka zajmowała się sprzętem wędkarskim, a ojciec jest krawcem[6]. Od siódmego roku życia Janne skacze w klubie Lahden Hiihtoseura.

27 listopada 2001 urodził się jego syn Mico Petteri. 24 lipca 2004 ożenił się z matką swojego syna Tiią Jakobsson, z którą był zaręczony przez siedem lat. Ślub odbył się w XV-wiecznym kościele Panny Marii w Lahti. Przyjęcie weselne, na które przybyło około 150 osób, odbyło się w kompleksie rekreacyjnym Messilä. 13 czerwca 2008 urodził się jego drugi syn Milo[6][7].

Skokami narciarskimi zainteresował się już w dzieciństwie. Jego idolami byli słynni fińscy skoczkowie Matti Nykänen i Jari Puikkonen. Uważa się go za osobę o kamiennej twarzy, bardzo rzadko okazującą emocje, stąd pseudonim "Maska"[8]. Ponadto w pierwszych latach kariery skakał z maską na twarzy[9]. Znany jest z powiedzenia, że "jesteśmy tu po to, aby skakać, a nie by się uśmiechać"[10]. Ahonen słynie z zamiłowania do szybkiej jazdy, w 1995 roku został ukarany mandatem, za jazdę z prędkością przekraczającą prędkość dozwoloną o 115 km/h. Dzień po tym incydencie wygrał zawody w Lahti[9]. Bierze udział w wyścigach samochodowych drag racing. We wrześniu 2004 został zwycięzcą klasyfikacji generalnej w Mistrzostwach Finlandii i Skandynawii tych wyścigów. Jest uzdolniony plastycznie, zaprojektował logo Turnieju Skandynawskiego, sam stworzył projekt swojego domu. Interesuje się malarstwem. Oprócz tego zajmuje się malowaniem kasków i masek dla skoczków. Lubi ciężki rock oraz filmy akcji. Jego ulubiona potrawa to spaghetti bolognese, natomiast ulubiony napój to piwo. Edukację zakończył egzaminem maturalnym na etapie szkoły średniej. Oprócz ojczystego języka zna dwa języki obce, angielski i szwedzki[9]. Jego młodszy o cztery lata brat, Pasi Ahonen, również jest skoczkiem narciarskim[10][11]. W odróżnieniu od starszego brata nie odnosił sukcesów na arenie międzynarodowej. Nigdy nie zdobył punktów Pucharu Świata, a jego najlepszy występ w zawodach Pucharu Kontynentalnego to 7. miejsce na skoczni w Braunlage[12].

Dziennikarz Pekka Holopainen napisał biografię Janne Ahonena zatytułowaną "Królewski Orzeł", którą skoczek oficjalnie zaprezentował w sierpniu 2009 roku[13].

[edytuj] Przebieg kariery

[edytuj] 1992/1993

[edytuj] Puchar Świata – 50. miejsce

W Pucharze Świata zadebiutował 13 grudnia 1992 w niemieckim Ruhpolding, zajmując 56. miejsce, zdobywając 54.3 pkt.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 39. miejsce

  • Następnie wystąpił we wszystkich konkursach Turnieju Czterech Skoczni zajmując odpowiednio 47., 55., 23. i 45. miejsce. Ostatecznie zajął 39. miejsce w klasyfikacji generalnej[14].

Po Turnieju Czterech Skoczni odbyły się zawody PŚ w Predazzo, gdzie Fin wywalczył 41. miejsce.

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 31. miejsce

  • 19 lutego 1993 odbył się konkurs drużynowy, w którym reprezentacja Finlandii (w składzie z Ahonenem) zajęła szóste miejsce. 21 lutego 1993 po raz pierwszy wystartował w indywidualnym konkursie mistrzostw świata, na skoczni K-120 w Falun, zdobywając tam 131.1 pkt i zajmując 31. miejsce[15].

[edytuj] Mistrzostwa Świata Juniorów – 1. miejsce

  • Janne Ahonen podczas mistrzostw świata juniorów w Harrachovie zdobył dwa złote medale, jeden indywidualnie i jeden wraz z kolegami z drużyny. W indywidualnym wyprzedził Andreasa Widhölzla oraz Alexandra Herra. Drużynowo Finowie wyprzedzili Czechy i Austrię[16].

Do rywalizacji w Pucharze Świata powrócił 7 marca 1993 w konkursie w rodzinnym Lahti, gdzie po raz pierwszy w karierze zdobył punkty do klasyfikacji generalnej za zajęcie jedenastego miejsca (w konkursie zdobył 170.6 pkt). Trzy tygodnie później wystąpił w drużynowym i indywidualnym konkursie w Planicy, gdzie był na 8. oraz 30. miejscu. 5 punktów Pucharu Świata, które zdobył w Lahti dało mu 50. miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu[17].

[edytuj] 1993/1994

[edytuj] Puchar Świata – 10. miejsce

11 grudnia 1993 w inaugurującym sezon konkursie w Planicy Ahonen zajął 47. miejsce. Trzy dni później w Predazzo ponownie nie zdobył punktów (był 35.). Udało mu się to 17 grudnia w Courchevel, gdzie zdobył 24 punkty za zajęcie jedenastego miejsca. 19 grudnia 1993 w szwajcarskim Engelbergu Ahonen niespodziewanie wygrał swój pierwszy w karierze konkurs zaliczany do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[18]. Dzięki temu osiągnięciu stał się jednym z najmłodszych w historii zwycięzców zawodów PŚ. Miał wtedy 16 lat 7 miesięcy i 8 dni[19].

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 16. miejsce

9 stycznia 1994 odbyły się zawody PŚ w Murau, gdzie zajął 20. miejsce. Kolejne dwa konkursy odbyły się w czeskim Libercu, gdzie Ahonen dwukrotnie uplasował się na piątym miejscu.

[edytuj] Mistrzostwa Świata Juniorów – 1. miejsce

  • Janne Ahonen w Breitenwang obronił oba mistrzowskie tytuły zdobyte przed rokiem. Wraz z drużyną (wyprzedzając reprezentację Czech oraz Austrii) oraz indywidualnie (pokonując Widhölzla i Krompolca)[16].

[edytuj] Igrzyska Olimpijskie – 25. i 37. miejsce

  • Igrzyska w Lillehammer w 1994 były pierwszymi dla Fina. W debiucie na najważniejszej sportowej imprezie uplasował się na 25. miejscu na skoczni dużej, oraz 37. na normalnej. W konkursie drużynowym Ahonen był na piątej pozycji. Finlandia przegrała z Niemcami, Japończykami, Austriakami oraz z gospodarzami igrzysk Norwegami[21].

Po nieudanych dla Ahonena igrzyskach nadszedł czas na konkursy w Skandynawii. 5 marca 1994 w konkursie na normalnej skoczni Salpausselkä w Lahti był dwudziesty, natomiast cztery dni później w Örnsköldsvik był siódmy.

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach – 12. miejsce

  • 20 marca 1994 odbyły się Mistrzostwa Świata w lotach w słoweńskiej Planicy. Był to jego pierwszy w karierze start na mamuciej skoczni[22]. Ahonen był dwunasty, jednak stracił aż 122,5 pkt do zwycięzcy zawodów Jaroslava Sakali. Za występ ten Fin otrzymał 22 punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata (Obecnie za imprezy rangi mistrzowskiej zawodnicy nie otrzymują punktów PŚ)[23].

Po mistrzostwach skoczkowie rywalizowali w konkursach w kanadyjskim Thunder Bay. 26 marca Ahonen był dopiero 32., natomiast dzień później zajął ósme miejsce. 388 punktów zdobytych przez cały sezon dało Finowi 10. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[17].

[edytuj] 1994/1995

[edytuj] Letnie Grand Prix – 12. miejsce

[edytuj] Puchar Świata – 3. miejsce

Inauguracja sezonu 1994/95 odbyła się w Planicy. 10 grudnia 1994 w pierwszym konkursie Ahonen stanął na najniższym stopniu podium, natomiast dzień później był czwarty.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce

8 stycznia 1995 konkurs na Mühlenkopfschanze ukończył na czwartej pozycji. W konkursach w Engelbergu dwukrotnie stanął na podium – był drugi i trzeci. Tydzień później w japońskim Sapporo znów był drugi i trzeci. 28 i 29 stycznia konkursy w Lahti zakończyły się dla Ahonena niepowodzeniem, na skoczni normalnej był jedenasty, natomiast na dużej osiemnasty. Na skoczni Puijo w Kuopio zajął piątą lokatę. 4 i 5 lutego 1995 w szwedzkim Falun był 30. oraz 7. Konkurs w Lillehammer ukończył na 23. pozycji. Ahonen nie wziął udziału w zmaganiach na skoczni w Oslo. 18 i 19 lutego wystąpił w Vikersund, gdzie zajął 14. i 4. miejsce. 25 lutego na skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie ponownie uczestniczył w konkursie lotów, był ósmy. Był to ostatni konkurs PŚ w tym sezonie. W klasyfikacji końcowej zajął miejsce na najniższym stopniu podium przegrywając tylko z Andreasem Goldbergerem i Roberto Ceconem[17].

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 9. miejsce

  • W obu konkursach indywidualnych o tytuł mistrzowski w Thunder Bay Fin zajął dziewiąte miejsce. 12 marca 1995 na normalnej skoczni stracił do zwycięzcy Takanobu Okabe 46,5 pkt, a 18 marca na dużej złoty medalista Tommy Ingebrigtsen pokonał go o 64,4 pkt. Natomiast drużynowo zdobył złoty medal, wyprzedzając m.in. Niemców i Japończyków[15].

[edytuj] 1995/1996

[edytuj] Letnie Grand Prix – 5. miejsce

  • W 1995 konkursy na igelicie odbyły się w Kuopio, Trondheim, Hinterzarten i Stams. Ahonen plasował się na pozycjach: 13., 21., 4. i 21. Zdobył 888,3 pkt[26].

[edytuj] Puchar Świata – 3. miejsce

Konkursy otwarcia sezonu odbyły się w Lillehammer i tam Ahonen zaprezentował się bardzo dobrze, zajmując odpowiednio czwarte oraz pierwsze miejsce (Była to jego trzecia wygrana w PŚ w karierze.). Na normalnej skoczni w Villach ponownie był czwarty. Na dużej skoczni w Planicy zajął miejsce trzecie. Piąty był w Predazzo. W Chamonix zajął miejsce tuż za pierwszą trzydziestką, w Oberhofie spisał się jeszcze gorzej, był 38.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 6. miejsce

Tydzień po zakończeniu TCS odbyły się konkursy w Engelbergu, w których Ahonen zajął 37. oraz 20. miejsce. Później uczestniczył w konkursach w Sapporo, gdzie był piętnasty i szesnasty. 27 i 28 stycznia 1996 zawody pucharowe gościły na Wielkiej Krokwi, gdzie zajmował miejsca 17. i 19.

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach – 2. miejsce

  • Mistrzostwa Świata w lotach w 1996 odbyły się na skoczni Kulm w Tauplitz. Ahonen prowadził po pierwszym dniu rywalizacji, jednak ostatecznie przegrał tylko z Andreasem Goldbergerem. Wówczas Mistrzostwa Świata w lotach były podzielone na dwa konkursy indywidualne zaliczane do Pucharu Świata. Pierwszego dnia Ahonen był najlepszy, natomiast drugiego był trzeci. Za występy te Fin otrzymał 160 punktów do klasyfikacji PŚ[23].

Tydzień później odbyły się 2 konkursy w amerykańskim Iron Mountain. Ahonen był tam czwarty i dziewiąty. Zawody w Kuopio ukończył na piątym miejscu, natomiast w Lahti na 7. i 14. W zawodach na skoczni Čerťák zajął 10. miejsce. W Falun był osiemnasty, natomiast w Oslo był drugi (przegrał tylko z Adamem Małyszem. Podobnie jak przed rokiem ukończył sezon na trzecim miejscu z dorobkiem 1054 punktów[17].

[edytuj] 1996/1997

[edytuj] Letnie Grand Prix – 5. miejsce

  • 18 sierpnia 1996 w Trondheim był dziesiąty. Szóste miejsce zajął trzy dni później w Oberhofie. Piąty był w Hinterzarten, a piętnasty w Predazzo. 1 września w Stams zajął 9. pozycję. Pozwoliło mu to zająć piątą lokatę w klasyfikacji końcowej LGP[28].
Janne Ahonen podczas konkursu LGP w Klingenthal w 2007 roku

[edytuj] Puchar Świata – 8. miejsce

W pierwszych konkursach nowego sezonu Ahonen nie zdobył punktów Pucharu Świata, zajął bowiem 48. oraz 34. miejsce w zawodach otwarcia w Lillehammer. Jednak później było już tylko lepiej. W Kuusamo był 23. i 5., w Harrachovie 9. i 12.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 18. miejsce

  • Spośród czterech konkursów turnieju, Ahonen dwukrotnie nie awansował do pierwszej trzydziestki (w Oberstdorfie i Innsbrucku). W Garmisch-Partenkirchen był czternasty, a w Bischofshofen był piąty i stracił do podium 11,6 pkt. Cały turniej ukończył na 18. miejscu[29].

11 i 12 stycznia 1997 wystartował w konkursach na Gross-Titlis-Schanze w Engelbergu, gdzie uplasował się na ósmym i drugim miejscu. W japońskich konkursach w Sapporo i Hakubie zajmował piąte i dwukrotnie szóste lokaty. Konkursy w Willingen ukończył na 7. i 10. miejscu. Na Kulm był piąty i czwarty.

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 1. i 8. miejsce

  • 22 lutego 1997 na skoczni Granåsen w Trondheim Ahonen zdobył swój pierwszy indywidualny tytuł mistrza świata seniorów, mimo, iż w całym sezonie nie wygrał żadnego z konkursów. Pokonał o 5 punktów drugiego Haradę oraz o 6,5 trzeciego Goldbergera. 27 lutego odbył się konkurs drużynowy, w którym bezkonkurencyjna była reprezentacja Finlandii w składzie z Janne Ahonenem. W drugim konkursie indywidualnym na obiekcie Granåsen (na którym 2 dni wcześniej miała miejsce rywalizacja drużynowa) zajął ósme miejsce, przegrywając ze zwycięzcą konkursu o ponad 20 punktów[15].

[edytuj] Turniej Skandynawski – 4. miejsce

  • Po wspaniałych w wykonaniu Ahonena mistrzostwach świata do końca sezonu nie udało mu się stanąć nawet raz na podium Pucharu Świata. W Lahti był siódmy, w Kuopio szósty, w Falun piętnasty, a w Oslo szósty. Dało mu to czwarte miejsce w klasyfikacji Turnieju Nordyckiego, który wtedy rozegrano po raz pierwszy[30].

Loty na największej skoczni świata w Planicy przyniosły mu ósme oraz dwudzieste drugie miejsce. W ciągu całego sezonu 1996/97 zgromadził 734 pkt, co dało mu ósme miejsce w klasyfikacji końcowej[17].

[edytuj] 1997/1998

[edytuj] Puchar Świata – 9. miejsce

W pierwszych konkursach sezonu, które odbyły się w norweskim Lillehammer, zajął 24. i 34. miejsce. W Predazzo i Villach zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. W pierwszym z konkursów w Engelbergu był trzeci, natomiast w drugim był siódmy.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce

  • W niemieckich konkursach Janne Ahonen zajmował 12. i 4. miejsce. W austriackich zawodach dwukrotnie stanął na najniższym stopniu podium. Lokaty zajęte w tych konkursach dały mu po raz drugi w karierze miejsce na podium Turnieju Czterech Skoczni – ponownie trzecie[31].

Siódmą lokatę wywalczył w konkursie w Ramsau. 17 i 18 stycznia 1998 konkursy Pucharu Świata odbyły się w Zakopanem. Fin wywalczył tam drugie oraz szóste miejsce.

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach – 8. miejsce

  • Ahonen zajął ósme miejsce w walce o tytuł mistrzowski na skoczni mamuciej w Oberstdorfie. Przegrał tam z siedmioma zawodnikami (z Funakim, Hannawaldem, Thomą, Stensrudem, Ottesenem, Peterką i Brendenem). Podobnie jak przed dwoma laty Mistrzostwa Świata w lotach były podzielone na dwa konkursy indywidualne zaliczane do Pucharu Świata. Pierwszego dnia Ahonen był ósmy, drugiego dziesiąty. Za występy te Fin zdobył 58 punktów do klasyfikacji PŚ 1997/98[23].

5 lutego 1998 odbyły się indywidualne zawody Pucharu Świata na skoczni w Sapporo, Ahonen zajął tam trzecie miejsce.

[edytuj] Igrzyska olimpijskie – 4. i 37. miejsce

  • 8 lutego odbył się konkurs drużynowy w ramach igrzysk olimpijskich w Nagano na skoczni dużej w Hakubie. Finlandia zajęła piąte miejsce w składzie: Nikkola, Laitinen, Ahonen i Soininen. Indywidualna rywalizacja o medale olimpijskie rozpoczęła się 11 lutego na skoczni K-90. Ahonen zajął czwarte miejsce, przegrywając brązowy medal o zaledwie punkt. Do złotego medalisty, swojego rodaka Jani Soininena stracił tylko 3 punkty. Drugi konkurs był dla Ahonena zupełnie nieudany – 37. miejsce po skoku na odległość 106 m[21].

Pierwsze zawody po igrzyskach odbyły się w norweskim Vikersund na skoczni mamuciej. Ahonen uplasował się tam odpowiednio na 18. i 11. miejscu. Zawody w Kuopio zakończyły się dla niego dwunastym miejscem, natomiast 7 marca 1998 w Lahti odniósł swoje piąte zwycięstwo w zawodach o Puchar Świata.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 9. miejsce

  • Mimo, iż żadnego z konkursów turnieju nie ukończył w pierwszej dziesiątce, udało mu się w klasyfikacji generalnej zająć miejsce dziewiąte. Konkursy zaliczane do Turnieju Nordyckiego odbyły się w Lahti, Falun, Trondheim oraz Oslo. Fin zajmował w nich odpowiednio 11., 18., 22. oraz 13. miejsca[32].

W konkursach na mamuciej skoczni w Planicy Janne Ahonen nie wystąpił. W klasyfikacji generalnej zajął miejsce dziewiąte, zdobywając 836 punktów (o 417 mniej niż zdobywca kryształowej kuli Primož Peterka)[17].

[edytuj] 1998/1999

[edytuj] Letnie Grand Prix – 4. miejsce

  • Pierwszy konkurs LGP 1998 w Stams ukończył na miejscu czwartym. W kolejnych trzech konkursach zajmował drugie miejsca (w Predazzo, Courchevel, Hinterzarten). W konkursach, które odbyły się w Japonii nie wziął udziału. 290 punktów, które zdobył dały mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej LGP[33].

[edytuj] Puchar Świata – 2. miejsce

W przeciwieństwie do poprzednich sezonów rozpoczął sezon znakomicie – trzy drugie miejsca w Lillehammer i pierwszym konkursie w Chamonix. Kolejny konkurs zakończył się jego triumfem. Konkursy w Predazzo i Oberhofie ukończył tuż poza pierwszą szóstką. Ale w obu konkursach na dużej skoczni w Harrachovie nie miał sobie równych, wygrywając ze sporą przewagą nad pozostałymi. Z Harrachova wyjechał z żółtym plastronem lidera Pucharu Świata.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

  • 29 grudnia 1998 na Schattenbergschanze wywalczył piątą lokatę. W kolejnych trzech konkursach zajmował drugie miejsca. Mimo, iż nie wygrał żadnych zawodów, uzyskał najwyższą łączną notę ze wszystkich startujących i zgodnie z wcześniejszymi przewidywaniami po raz pierwszy w karierze wygrał Turniej Czterech Skoczni[34].

Po TCS Ahonen powiększył przewagę w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata nad drugim Martinem Schmittem. W Engelbergu był pierwszy i czwarty, w Zakopanem był drugi i pierwszy. Jego forma zaczęła słabnąć. W Sapporo był ósmy i siódmy, w Willingen szósty i czternasty. W Harrachovie na dużej skoczni odniósł jednak zwycięstwo (jak się później okazało ostatnie w sezonie).

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 4. miejsce

  • Janne Ahonen podczas mistrzostw świata w 1999 roku zajął trzykrotnie czwarte miejsce. 20 lutego 1999 na skoczni im. Paula Ausserleitnera w austriackim Bischofshofen razem z drużyną, następnego dnia na tej samej skoczni indywidualnie (był za Schmittem, Hannawaldem i Miyahirą) oraz 26 lutego na skoczni w Ramsau o punkcie konstrukcyjnym K-90 w konkursie indywidualnym (był za japończykami Funakim, Miyahirą i Haradą)[15][35].

[edytuj] Turniej Skandynawski – 5. miejsce

  • Na skoczni Puijo był 18. W Lahti był czwarty, a w Trondheim 31. W Falun był ósmy, w Oslo piąty. Do Turnieju zaliczały się trzy konkursy (Lahti, Falun, Oslo). Suma łączna not za te trzy konkursy dała mu piąte miejsce. Fin pojechał do Planicy z żółtą koszulką lidera PŚ, którą utrzymywał prawie od początku sezonu, jednak jego przewaga na Schmittem była niewielka[36].

W Planicy odbyły się trzy konkursy. Już po pierwszym, w którym Ahonen uplasował się na piątym miejscu, został wyprzedzony w klasyfikacji generalnej przez Martina Schmitta. W kolejnych zawodach był ósmy i dziewiąty, co nie pozwoliło mu odzyskać prowadzenia w PŚ. W klasyfikacji generalnej zajął drugie miejsce z dorobkiem 1695 pkt[17].

[edytuj] 1999/2000

[edytuj] Letnie Grand Prix – 4. miejsce

  • 7 sierpnia 1999 na skoczni K-95 w Hinterzarten Ahonen stanął na drugim stopniu podium. W Courchevel był czwarty. Piąty był podczas zawodów w austriackim Stams. Na Okurayamie w Sapporo był drugi, natomiast w Hakubie był siódmy. W klasyfikacji łącznej zajął trzecie miejsce z dorobkiem 291 pkt. Przegrał ze Svenem Hannawaldem i Andreasem Goldbergerem[37].

[edytuj] Puchar Świata – 3. miejsce

Pierwsze konkursy dla Ahonena w nowym sezonie wypadły bardzo źle, w Kuopio zajął 37. i 66. miejsce. Tydzień później w Predazzo był 10., ale w kolejnym konkursie był znowu poza trzydziestką (33.). Za to później zwycięstwo w Villach i dwa drugie miejsca w Zakopanem ponownie kreowały go na faworyta do zwycięstwa w Turnieju Czterech Skoczni. Jednak tak się nie stało.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 2. miejsce

  • Fin zajmował miejsca odpowiednio: 6., 3., 3., 2., które dały mu drugie miejsce w klasyfikacji ogólnej. Przegrał tylko z Andreasem Widhölzlem[38].

Tradycyjnie od czterech lat stanął na podium w szwajcarskim Engelbergu (był drugi i trzeci). W konkursach w Sapporo zajmował miejsca: szóste i drugie, natomiast w Hakubie czwarte. W Willingen znowu był wśród trzech najlepszych – był drugi i trzeci.

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach – 3. miejsce

  • W lutym 2000 odbyły się Mistrzostwa Świata w lotach na skoczni Vikersundbakken w Vikersund. Mistrz Świata z Trondheim zdobył tam brązowy medal, przegrywając ze zwycięzcą Svenem Hannawaldem o 52,7 pkt[23].

W konkursach w Iron Mountain (26 i 27 lutego 2000) uplasował się na 19. i 9. miejscu. We wszystkich kolejnych zawodach do zakończenia sezonu stawał na podium.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 2. miejsce

  • W Lahti był pierwszy i drugi, w Trondheim i Oslo trzeci. Dobre występy pozwoliły mu po raz pierwszy w karierze stanąć na podium klasyfikacji końcowej Turnieju Skandynawskiego[39].

19 marca 2000 odbył się konkurs na największej skoczni świata. Ahonen zajął tam drugie miejsce. W klasyfikacji generalnej zajął miejsce trzecie, przegrał tylko z Martinem Schmittem i Andreasem Widhölzlem. Zdobył 1437 punktów[17].

[edytuj] 2000/2001

[edytuj] Letnie Grand Prix – 1. miejsce

  • LGP 2000 zostało zdominowane przez Ahonena. Wygrał pięć z ośmiu konkursów, w dwóch był drugi, w jednym był piąty. Łącznie zdobył 705 punktów[40].

[edytuj] Puchar Świata – 5. miejsce

W pierwszych trzech konkursach sezonu, które odbyły się w Kuopio, Ahonen zajął 17., 4., i 2. miejsce.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 2. miejsce

  • Na skoczni w Oberstdorfie zajął dziewiąte miejsce, w Ga-Pa był czwarty. W Innsbrucku i Bischofshofen był drugi, przegrał tylko z Adamem Małyszem. W klasyfikacji końcowej turnieju stracił do Polaka aż 104,4 pkt. Jest to największa w historii różnica między pierwszym, a drugim zawodnikiem Turnieju Czterech Skoczni[41].

Loty w czeskim Harrachovie ukończył na piątym oraz na drugim miejscu. W zawodach próby przedolimpijskiej w Park City zajął piątą lokatę. W konkursach w Japonii zajmował miejsca pod koniec pierwszej dziesiątki. W Willingen nie wystartował.

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 3. i 6. miejsce

  • Na skoczni K-116 Ahonen wywalczył brązowy medal, przegrał tylko z Martinem Schmittem i Adamem Małyszem. Na skoczni K-90 nie było już tak dobrze, zajął szóste miejsce. W obu konkursach drużynowych Finlandia wywalczyła srebro[15].

Po mistrzostwach świata odbyły się loty na mamuciej skoczni w Oberstdorfie. Ahonen zajął tam 10. oraz 46. miejsce.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 36. miejsce

  • Następnie wystąpił tylko w jednym z trzech konkursów turnieju, było to w Falun. Zajął tam 19. miejsce. Do konca sezonu już nie wystartował[42].

W generalnej klasyfikacji Pucharu Świata był piąty z dorobkiem 686 pkt[17].

[edytuj] 2001/2002

[edytuj] Letnie Grand Prix – 16. miejsce

  • 11 i 12 sierpnia 2001 na Adlerschanze w Hinterzarten zajął odpowiednio 24. i 6. miejsce. W Courchevel był trzeci a w Stams 19. W Hakubie i Sapporo nie wystąpił. Zdobył 119 pkt. do klasyfikacji generalnej[40].

[edytuj] Puchar Świata – 15. miejsce

W Kuopio, w pierwszym konkursie sezonu 2001/02 reprezentant Finlandii zajął 33. lokatę. W drugim konkursie w Kuopio oraz w zawodach w Titisee-Neustadt nie wystartował. Wystąpił dopiero w Villach, gdzie był dziewiętnasty. Konkursy w Engelbergu ukończył na 18. oraz na 11. miejscu. Nie wystartował w konkursach we włoskim Predazzo.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 26. miejsce

  • W pierwszym konkursie 50. Turnieju Czterech Skoczni w niemieckim Oberstdorfie Ahonen zajął 12. miejsce, w Garmisch-Partenkirchen był szesnasty. Do konkursu w Innsbrucku nie zdołał się zakwalifikować[43]. W Bischofshofen został sklasyfikowany na 16. miejscu[44].

W Willingen zajął ósme miejsce. Podczas pierwszych konkursów na nowo przebudowanej Wielkiej Krokwi w Zakopanem uplasował się na 34. oraz na 14. miejscu. W japońskich konkursach nie wystąpił.

[edytuj] Igrzyska olimpijskie – 4. i 9. miejsce

  • 10 lutego 2002 w pierwszym indywidualnym konkursie igrzysk olimpijskich w Salt Lake City na skoczni K-90 Janne Ahonen znalazł się tuż za podium. Do zwycięzcy Simona Ammanna stracił 7,5 pkt, natomiast do medalu zabrakło mu 1,5 pkt. 13 lutego odbył się drugi indywidualny konkurs, tym razem na skoczni K-120. Ahonen był dziewiąty, a do zwycięzcy stracił prawie 40 pkt. 18 lutego odbył się konkurs drużynowy, w którym Finlandia zdobyła srebrny medal, przegrywając najmniejszą możliwą różnicą – 0,1 pkt z Niemcami[21].

[edytuj] Turniej Skandynawski – 5. miejsce

  • 1 marca 2002 w Lahti Ahonen zajął miejsce czwarte. 13 marca w Falun stanął po raz pierwszy w sezonie na podium (wspólnie ze Svenem Hannawaldem). Zawody w Trondheim ukończył na 5. pozycji, natomiast w Oslo na czwartej. W klasyfikacji końcowej Turnieju był piąty[45].

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach – 24. miejsce

  • 9 marca 2002 odbyły się zawody o tytuł najlepszego "lotnika". Na 24. miejscu był Ahonen, a do zwycięzcy Svena Hannawalda stracił aż 126,0 pkt[23].

Konkurs drużynowy, który odbył się w Planicy wygrali Finowie. Konkurs indywidualny zaplanowany na 24 marca 2002 został odwołany[46]. Ahonen zajął piętnaste miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ. Zdobył 356 pkt[17].

[edytuj] 2002/2003

[edytuj] Letnie Grand Prix – 3. miejsce

  • Rozpoczęcie współpracy z trenerem Tommim Nikunenem zaowocowało dobrymi startami Ahonena latem 2002. Trzy razy stanął na podium, we wszystkich konkursach zajmował miejsca wśród dziesięciu najlepszych. Zdobył 329 punktów i był trzeci, przegrał tylko z Andreasem Widhölzlem i Clintem Jonesem[40].

[edytuj] Puchar Świata – 4. miejsce

Janne Ahonen rozpoczął sezon od dwóch miejsc na podium w Kuusamo, zajął kolejno trzecie i drugie miejsce. W Trondheim był dziewiąty i czwarty. Jego występy w Titisee-Neustadt to czwarta i dziesiąta lokata. W Engelbergu 21 grudnia 2002 wygrał pierwsze zawody PŚ po ponad 2,5-rocznej przerwie. Dzień później był ósmy.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

  • W pierwszym konkursie turnieju był trzeci. Konkurs w Garmisch-Partenkirchen ukończył na piątej pozycji, po upadku na 129 metrze[47]. Na Bergisel odniósł drugie w sezonie (i piętnaste w karierze) zwycięstwo. W Bischofshofen był czwarty, ale nie przeszkodziło mu to w odniesieniu drugiego karierze zwycięstwa w Turnieju Czterech Skoczni. Pokonał drugiego Svena Hannawalda o 23,6 punktu[48].

Konkurs w Libercu był pierwszym w sezonie dla Fina, w którym wystartował lider klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Zawody te skończyły się dla niego szóstym miejscem. 18 stycznia 2003 w Zakopanem po raz pierwszy w sezonie zajął miejsce poza pierwszą dziesiątką – był dwudziesty. Dzień później był szósty. W japońskich konkursach w Hakubie i Sapporo zajmował miejsca: 6., 8. i 11. Na skoczni mamuciej w Tauplitz zajmował lokaty: 17. i 5. W niemieckim Willingen udało mu się zająć dziewiąte miejsce (stracił prowadzenie w Pucharze Świata na rzecz Hannawalda). Dzień później na tej samej skoczni był dwudziesty.

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 35. miejsce

  • Mistrzostwa świata na skoczni w Predazzo nie były dla Ahonena udane. W konkursie na K-120 zajął 35. miejsce po upadku na odjeździe. W konkursie na skoczni K-95 nie wystartował. Nieudane starty zrekompensował sobie zajmując pierwsze miejsce w drużynie[15].

[edytuj] Turniej Skandynawski – 17. miejsce

  • 9 marca 2003 w Oslo wywalczył 19. miejsce. W Lahti był siedemnasty i dziewiętnasty. Dało mu to 17. lokatę w klasyfikacji Turnieju Nordyckiego[49].

22 marca 2003 podczas zawodów w Planicy Ahonen po raz pierwszy w sezonie nie zmieścił się w pierwszej trzydziestce zawodów o Puchar Świata. Był 35. W ostatnich zawodach sezonu był 17. 1016 punktów dało mu czwartą lokatę w klasyfikacji generalnej, do podium zabrakło mu zaledwie 12 punktów[17].

[edytuj] 2003/2004

[edytuj] Letnie Grand Prix – 18. miejsce

  • Fin uczestniczył we wszystkich konkursach cyklu. W Hinterzarten zajął 14. miejsce, w Courchevel był dwunasty, w Predazzo miał czternasty rezultat, a w Innsbrucku był 33. 58 punktów, które zdobył w LGP 2003, dały mu 18. miejsce w klasyfikacji końcowej[40].

[edytuj] Puchar Świata – 1. miejsce

Pierwsze zawody sezonu, które odbyły się w Kuusamo Ahonen ukończył na 23. miejscu. Po pierwszej serii był drugi, jednak w drugiej serii skakał w bardzo niekorzystnych warunkach atmosferycznych i spadł na 23. miejsce. W drugim konkursie zajął miejsce szóste. W kolejnych trzech konkursach stawał na podium. W Trondheim był drugi, w Neustadt był trzeci, a w Engelbergu drugi.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 5. miejsce

10 i 11 stycznia 2004 odbyły się konkursy w Libercu. Ahonen zwyciężył w obydwóch i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Konkursy, które odbyły się w Zakopanem, ukończył na 6. i na 12. miejscu. 23 stycznia zajął drugie miejsce w konkursie na olimpijskiej skoczni w Hakubie. Dzień później w Sapporo był ponownie drugi, w kolejnych zawodach był trzeci. 7 lutego dobył się konkurs na największej skoczni w Niemczech im. Heiniego Klopfera, w którym Ahonen był drugi, przegrał tylko z Roarem Ljøkelsøyem. W Willingen zwyciężył po raz trzeci w sezonie.

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach – 2. miejsce

  • 20 i 21 lutego 2004 Ahonen rywalizował o indywidualny tytuł mistrzowski na Letalnicy w Planicy. Skoki na odległości 190, 225, 216,5 oraz 201,5 metra pozwoliły mu zdobyć srebro. Przegrał o 18 punktów ze zwycięzcą Roarem Ljøkelsøyem. 22 lutego w konkursie drużynowym reprezentacja Finlandii stanęła na drugim stopniu podium, przegrywając tylko z Norwegami[23].

28 lutego odbył się konkurs na skoczni w Park City, na której 2 lata wcześniej odbyły się igrzyska olimpijskie. Ahonen podczas tych zawodów uplasował się na czternastej pozycji. Po konkursie tym miał 198 punktów przewagi w klasyfikacji generalnej nad drugim zawodnikiem i pewnie "kroczył" po pierwszą w karierze kryształową kulę.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 4. miejsce

  • Turniej w 2004 roku rozgrywany był w Lahti, Kuopio, Lillehammer i Oslo. We wszystkich konkursach Fin zajął lokaty w czołowej dziesiątce. Był kolejno: trzeci, czwarty, siódmy i ósmy. Suma not za skoki w tych konkursach dała mu czwarte miejsce[51].

Janne Ahonen po raz pierwszy w karierze zdobył kryształową kulę. Zdobył 1316 punktów, zaledwie o 10 więcej niż Roar Ljøkelsøy. Była to najmniejsza różnica pomiędzy pierwszym, a drugim zawodnikiem w klasyfikacji Pucharu Świata na koniec sezonu, od sezonu 1993/1994, od kiedy to obowiązuje taka punktacja za konkurs PŚ[17].

[edytuj] 2004/2005

[edytuj] Letnie Grand Prix – 31. miejsce

  • Uczestniczył tylko w jednym konkursie latem. Było to w Innsbrucku, gdzie zajął szóstą lokatę[40].

[edytuj] Puchar Świata – 1. miejsce

Janne Ahonen zdominował pierwszą część sezonu 2004/05. Wygrał pierwsze cztery z rzędu konkursy (dwa w Kuusamo i dwa w Trondheim). Pierwszym, któremu udało się pokonać Ahonena był Adam Małysz, a miało to miejsce 11 grudnia 2004 w Harrachovie, Fin zajął wtedy drugie miejsce. Jednak w kolejnych sześciu konkursach ponownie Ahonen był bezkonkurencyjny.

Janne Ahonen podczas konkursu PŚ w Zakopanem w 2008 roku

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

  • 29 grudnia 2004 wygrał pierwszy konkurs 53. Turnieju Czterech Skoczni z przewagą prawie dziesięciu punktów nad drugim zawodnikiem. W noworocznym konkursie w Garmisch-Partenkirchen Ahonen znowu nie miał sobie równych, skoki na odległość 124 i 128 metrów były łącznie o 10 metrów dłuższe od skoków drugiego skoczka tych zawodów Thomasa Morgensterna, jednak z powodu niskich not za styl wygrał z przewagą "tylko" 6 punktów. W Innsbrucku ponownie wygrał, tym razem z przewagą 7 pkt. nad drugim w konkursie Adamem Małyszem. Finowi nie udało się powtórzyć wyczynu Hannawalda sprzed trzech lat, który jako jedyny wygrał wszystkie cztery konkursy turnieju. Przeszkodził mu w tym Martin Höllwarth, który był najlepszy w Bischofshofen, Ahonen w tym konkursie przegrał tylko z Austriakiem. Nie przeszkodziło mu to w trzecim w karierze zwycięstwie w całym turnieju, z przewagą prawie 50 pkt. nad Höllwarthem[52].

Wygrana, którą odniósł w Innsbrucku była szóstą z rzędu. W ten sposób ustanowił rekord w ilości zwycięstw w konkursach Pucharu Świata z rzędu, który później został wyrównany przez Matti Hautamäkiego, Thomasa Morgensterna i Gregora Schlierenzauera[53][54][55]. 9 stycznia odbyły się zawody w Willingen, Ahonen ponownie był najlepszy. W drugiej serii konkursu pobił rekord skoczni. W zawodach na skoczni Kulm nie wystartował z powodu choroby[56]. W pełni sił powrócił na konkursy w Titisee-Neustadt. W pierwszym z nich zwyciężył, ustanawiając rekord dwunastu zwycięstw w sezonie[57], natomiast w drugim po raz pierwszy w całym sezonie nie stanął na podium – był siódmy. 29 i 30 stycznia zajął czwarte i drugie miejsce na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Ahonen nie wystartował w konkursach w Sapporo, oraz w próbie przedolimpijskiej w Pragelato.

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 1. i 3. miejsce

  • 19 lutego 2005 Ahonen zdobył brązowy medal na skoczni K-90, przegrał tylko z Rokiem Benkovičem i Jakubem Jandą. Dzień później w rywalizacji zespołowej nie zdobył medalu, był czwarty. 25 lutego na skoczni K-120 zdobył po raz drugi w karierze tytuł mistrza świata. Srebrnego medalistę Roara Ljøkelsøya wyprzedził o 6 pkt. Następnego dnia odbył się konkurs o drużynowy tytuł mistrzowski, Finlandia zajęła w nim drugie miejsce[15].

[edytuj] Turniej Nordycki – 5. miejsce

  • W konkursach Skandynawskich Fin nie stanął ani raz na podium. W Lahti zajął czwarte miejsce, na skoczni w Kuopio był dwunasty, zawody w Lillehammer ukończył na czwartym miejscu, natomiast na królewskiej skoczni w Oslo był osiemnasty. Turniej Nordycki ukończył na piątej pozycji z notą 1011,1 pkt., a do zwycięzcy turnieju Matti Hautamäkiego stracił aż 91,9 pkt[58].

19 marca 2005 w Planicy odbył się przedostatni konkurs sezonu. Ahonen był tam siedemnasty, mimo, że po pierwszej serii był dopiero trzydziesty po zakończonym upadkiem skoku na odległość 215 m. 20 marca w pierwszej konkursowej serii ustanowił swój rekord życiowy i rekord swojego kraju w długości skoku (233,5 m.), natomiast w drugiej oddał najdłuższy skok, jaki kiedykolwiek oddał człowiek – 240 metrów jednak zakończony upadkiem[59]. Oddał najdłuższe skoki obu serii, ale z powodu upadku zajął 6. miejsce.

Ahonen zdobył w ciągu 28 konkursów sezonu, spośród których startował w 23, 1715 punktów i po raz drugi z rzędu odebrał kryształową kulę za Puchar Świata[17].

[edytuj] 2005/2006

[edytuj] Letnie Grand Prix – 25. miejsce

  • Fin wystąpił tylko w konkursie inaugurującym letnie starty w Hinterzarten. Zajął tam drugie miejsce, dzięki czemu zdobył 80 pkt. do generalnej klasyfikacji. Ostatecznie dało mu to 25. miejsce[40].

[edytuj] Puchar Świata – 2. miejsce

26 listopada 2005 odbyły się dwa konkursy w Kuusamo, w obydwóch Ahonen był drugi. Zdobył łącznie 160 pkt. i na następne zawody pojechał jako lider Pucharu Świata ex aequo z Robertem Kranjcem[60]. Konkursy zaplanowane na 3 i 4 grudnia zostały przeniesione z Trondheim do Lillehammer. Zajął w nich piąte i szóste miejsce. Konkursy na dużej skoczni w Harrachovie ukończył dwukrotnie na podium, był trzeci oraz drugi. 18 grudnia konkurs w Engelbergu ukończył na czwartym miejscu.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

  • Fin po konkursie w Oberstdorfie objął prowadzenie w Turnieju Czterech Skoczni. Pierwszego dnia 2006 roku na skoczni w Garmisch-Partenkirchen przegrał tylko z Jakubem Jandą. W Innsbrucku był szósty i spadł na drugie miejsce TCS. Jednak wygrana w Bischofshofen sprawiła, że odrobił stratę do lidera Jakuba Jandy i uzyskał tę samą notę (1081,5 pkt.) po czterech konkursach, co Czech. Po raz pierwszy w historii Turniej Czterech Skoczni miał dwóch zwycięzców[61]. Ahonen wygrywając po raz czwarty Turniej Czterech Skoczni wyrównał osiągnięcie Jensa Weißfloga[62].

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach – 8. miejsce

  • Nota 715,8 pkt. pozwoliła Finowi na uzyskanie ósmego miejsca w indywidualnych mistrzostwach świata w lotach na skoczni Kulm w Tauplitz. Do zwycięzcy stracił 72,8 pkt. W żadnej z prób nie osiągnął dwustu metrów. W konkursie drużynowym Ahonen zdobył srebrny medal razem z kolegami z drużyny (Tami Kiuru, Janne Happonen, Matti Hautamäki)[23].

Podobnie jak większość zawodników ze światowej czołówki z powodu zbliżających się igrzysk, Ahonen nie wziął udziału w konkursach zaliczanych do klasyfikacji PŚ w japońskim Sapporo. 28 i 29 stycznia 2006 w Zakopanem był trzeci i drugi. W Willingen był szósty.

[edytuj] Igrzyska olimpijskie – 6. i 9. miejsce

  • Dla Janne Ahonena były to czwarte w karierze igrzyska. Nie udało mu się zdobyć medalu na skoczni K-95. Skoczył 103,5 oraz 100 metrów, konkurs ukończył na szóstym miejscu, mimo, iż na półmetku był drugi. Na skoczni dużej został sklasyfikowany na dziewiątej pozycji, po skokach na odległość 123,5 i 128,5 m. Brak medalu w konkursach indywidualnych zrekompensował sobie zdobywając srebro w drużynie. Finlandia przegrała z Austrią tylko o 7,4 pkt[21].

[edytuj] Turniej Skandynawski – 24. miejsce

  • W pierwszym konkursie na skoczni w Lahti zajął 20. miejsce. W drugim konkursie turnieju, w Kuopio nie wystartował[63]. W norweskich konkursach (Lillehammer i Oslo) był 25. i 12. W klasyfikacji generalnej Turnieju Nordyckiego zajął 24. miejsce[64].

18 marca 2006 w Planicy oddał skoki na odległości 209 i 212,5 m. Dały mu one jedenaste miejsce. W ostatnich zawodach sezonu 2005/06 uplasował się na ostatnim miejscu w pierwszej dziesiątce, po skokach na odległość 204 i 217,5 m. Nie udało mu się odnieść trzeciego zwycięstwa w klasyfikacji generalnej z rzędu. Wywalczył drugie miejsce z dorobkiem 1024 pkt., przegrał z Jakubem Jandą o 127 pkt[17].

[edytuj] 2006/2007

[edytuj] Letnie Grand Prix – 31. miejsce

  • Ahonen brał udział tylko w dwóch ostatnich konkursach LGP w 2006 roku. Miało to miejsce w Klingenthal, gdzie był jedenasty i w Oberhofie, gdzie był trzeci[40].

[edytuj] Puchar Świata – 8. miejsce

Pierwszy konkurs sezonu w Kuusamo Ahonen ukończył na 55. miejscu. Podobnie jak przed rokiem konkursy z Trondheim zostały przeniesione do Lillehammer i Fin zajął tam 6. i 7. miejsce. W szwajcarskim Engelbergu zajął 21. i 14. pozycję.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 8. miejsce

  • 30 grudnia 2006 w konkursie inaugurującym 55. Turniej Czterech Skoczni uplasował się na miejscu siódmym. Składające się z jednej serii zawody w Garmisch-Partenkirchen ukończył na 16. pozycji. Na Bergisel zajął piąte miejsce. W Bischofshofen był jedenasty. Zwycięzca dwóch poprzednich TCS uplasował się w sezonie 2006/07 na 8. miejscu[65].

13 stycznia 2007 konkurs na mamuciej skoczni w Vikersund zakończył tuż za podium – na miejscu czwartym. Tydzień później w jednoseryjnym konkursie w Zakopanem zajął 25. lokatę. 27 i 28 stycznia odbyły się konkursy na Schattenbergschanze w Oberstdorfie. Fin zajął w nich dwukrotnie ósme miejsce. Aby lepiej przygotować się do zbliżających się mistrzostw świata, nie wystartował w konkursach w Neustadt, Klingenthal oraz w Willingen.

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 6. i 14. miejsce

  • Zdobywca złotego medalu na skoczni dużej w Oberstdorfie nie zdołał obronić tytułu w Sapporo. Zajął szóste miejsce, przegrywając z Simonem Ammannem, Harrim Ollim, Roarem Ljøkelsøyem, Adamem Małyszem i Thomasem Morgensternem. W rywalizacji zespołowej zajął czwarte miejsce, przegrywając z Austriakami, Norwegami oraz gospodarzami Japończykami. 3 marca na Miyanomori odbył się drugi konkurs w ramach mistrzostw, w którym był czternasty, po skokach na odległość 93,5 i 90,5 metra[15].

[edytuj] Turniej Skandynawski – 4. miejsce

  • Konkursy w Kuopio i w Lahti ukończył na ósmych miejscach. W konkursach w Oslo był dwukrotnie dziesiąty. Ostatecznie turniej ukończył na czwartym miejscu. Przegrał z Adamem Małyszem, Andreasem Koflerem i Simonem Ammannem[66].

W dniach 23-25 marca 2007 odbyły się trzy indywidualne konkursy PŚ w Planicy. Ahonen zajął w nich 7., 9. i 17. miejsce. Zdobył 539 punktów do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, co dało mu ósme miejsce. Ani raz nie stanął na podium, co ostatnio zdarzyło mu się 14 lat wcześniej w debiutanckim sezonie 1992/1993[17].

[edytuj] 2007/2008

[edytuj] Letnie Grand Prix – 26. miejsce

  • Fin wystąpił w czterech pierwszych konkursach Letniego Grand Prix. Zajął w nich miejsca: 10., 10., 8. i 36. W klasyfikacji generalnej LGP 2007 zajął 26. miejsce, natomiast w Turnieju Czterech Narodów zajął 13. lokatę[40].

[edytuj] Puchar Świata – 3. miejsce

1 grudnia 2007 w Kuusamo odbył się pierwszy konkurs nowego sezonu, czternaste miejsce zajął w nim Janne Ahonen. Rywalizację w konkursach w norweskim Trondheim ukończył na czwartym oraz siódmym miejscu. Na normalnej skoczni w Villach po raz pierwszy od prawie dwóch lat stanął na podium Pucharu Świata, zajął drugie i trzecie miejsce. W zawodach na Gross-Titlis-Schanze uplasował się na 16. i 15. miejscu.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

  • 30 grudnia 2007 zajął trzecie miejsce. 1 stycznia 2008 na nowo wybudowanej Große Olympiaschanze był drugi, przegrywając tylko z Gregorem Schlierenzauerem. W konkursie tym po raz setny stanął na podium zawodów o Puchar Świata. Trzeci konkurs turnieju wyjątkowo nie odbył się w Innsbrucku[67], lecz został przeniesiony do Bischofshofen. Oba konkursy na skoczni im. Paula Ausserleitnera zakończyły się zwycięstwem Ahonena i piątym zwycięstwem w całym Turnieju Czterech Skoczni[68].

W zawodach, które 12 stycznia 2008 odbyły się we włoskim Predazzo Fin był piąty. Dzień później zajął czwartą pozycję. 20 stycznia na mamucie w Harrachovie odniósł swoją 35. wygraną w Pucharze Świata. W Zakopanem był trzynasty i szesnasty. 8 i 9 lutego na skoczni Ještěd w Libercu zajął odpowiednio 4. i 5. miejsce. W Willingen udało mu się wskoczyć na 9. miejsce.

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach – 3. miejsce

  • 22 i 23 lutego 2008 zostały rozegrane mistrzostwa świata na skoczni mamuciej w niemieckim Oberstdorfie. Ahonen skakał równo: 210,5 , 206,5 , 209,0 i 208,5 metra. Za skoki te uzyskał notę łączną 811,9 pkt. Po raz czwarty w karierze zdobył indywidualnie medal na MŚwL. Przegrał tylko z Gregorem Schlierenzauerem oraz Martinem Kochem. Drużynowo też zdobył medal, tym razem srebrny[23].

[edytuj] Turniej Skandynawski – 4. miejsce

  • Pierwszy konkurs odbył się w Kuopio zamiast w Lahti i Ahonen zajął tam dziewiątą lokatę. 4 marca również w Kuopio odniósł czwarte zwycięstwo w sezonie, dzięki skokom 122,5 i 126 m. W zawodach na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer był czwarty. Na Holmenkollbakken w Oslo był czternasty. Rywalizację w Turnieju Nordyckim podobnie jak przed rokiem ukończył tuż za podium[69].

14 marca 2008 w Planicy po raz sto piąty w karierze stanął na podium PŚ. Zajął drugie miejsce po skokach 212,5 i 221,5 m. Przegrał wyłącznie z Gregorem Schlierenzauerem. Dzień później był piąty. Przez cały sezon zdobył 1291 punktów PŚ i zajął trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej (po raz ósmy w karierze na podium). Przegrał o 503 pkt. z Thomasem Morgensternem i o 270 z Gregorem Schlierenzauerem[17].

26 marca 2008 na konferencji prasowej ogłosił zakończenie kariery[3].

[edytuj] Konkurs pożegnalny

9 lipca 2008 w Lahti odbył się pożegnalny konkurs z udziałem Janne Ahonena. Na liście zaproszonych znaleźli się:

Skoczkowie

Sędziowie

Ahonen wygrał, na drugim miejscu uplasował się Adam Małysz, a trzeci był Georg Späth[70]. Po skoku Ahonena skoczkowie utworzyli dla niego szpaler z nart, pod którym przejechał.

[edytuj] 2009/2010

[edytuj] Puchar Świata - 11. miejsce

Po ponad półtorarocznej przerwie Ahonen powrócił do skakania w Pucharze Świata 28 listopada 2009 w konkursie w Kuusamo. Zajął tam dopiero 34. miejsce. 5 grudnia 2009 w Lillehammer zajął miejsce dziewiąte. Dzień później nie wystąpił z powodu choroby[71]. 18 grudnia w zawodach we szwajcarskim Engelbergu zajął 16. miejsce. Dzień później na tej samej skoczni był trzynasty. W jednoseryjnym konkursie, który odbył się 20 grudnia, zamknął pierwszą dziesiątkę. Ahonen w drugiej serii został zdyskwalifikowany za nieprawidłowy kombinezon, jednak chwilę po jego skoku drugą serię odwołano, a za oficjalne wyniki przyjęto rezultaty serii pierwszej[72].

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni - 2. miejsce

9 stycznia 2010 w zawodach na mamuciej skoczni Kulm Finowi udało się zająć 9. lokatę. Dzień później nie udało mu się wejść do pierwszej dziesiątki konkursu, był dwunasty. 16 i 17 stycznia nie wystartował w konkursach w japońskim Sapporo. 22 i 23 stycznia dwukrotnie uplasował się na miejscach w czołowej dziesiątce, był odpowiednio siódmy i dziewiąty. 31 stycznia 2010 wziął udział w zawodach na mamuciej skoczni im. Heiniego Klopfera, w których po skokach na 190 i 190,5 m. zajął 11. pozycję. W klasyfikacji generalnej lotów narciarskich zajął 10. miejsce. Reprezentant Finlandii nie wystąpił w konkursach w Klingenthal oraz Willingen.

[edytuj] Igrzyska olimpijskie - 4. i 31. miejsce

  • Janne Ahonen w konkursie olimpijskim na skoczni normalnej (HS-106) po raz trzeci w karierze uplasował się na czwartej pozycji po skokach na odległość 102 i 104m. Przegrał z Simonem Ammannem, Adamem Małyszem oraz Gregorem Schlierenzauerem. W konkursie na dużej skoczni, który został rozegrany 20 lutego 2010, Fin skoczył 125 metrów, co dało mu 16. miejsce po pierwszej serii. Zrezygnował z udziału w serii finałowej z powodu urazu jakiego doznał podczas upadku w serii próbnej[73]. Z tego samego powodu nie wystartował w rywalizacji zespołowej. Bez Ahonena w składzie Finlandia zajęła czwarte miejsce.

[edytuj] Turniej Skandynawski - 51. miejsce

27. miejsce zajął w rywalizacji o Puchar Świata na skoczni w Lahti 7 marca 2010. Oddał skoki na odległość 115 i 113 metrów, za które uzyskał 212,9 pkt. W kolejnych konkursach turnieju nie wziął udziału, w związku z czym zajął 51. miejsce w klasyfikacji generalnej.

[edytuj] Mistrzostwa Świata w lotach - 27. miejsce

Na mistrzostwach świata w lotach w Planicy, które odbyły się 19-20 marca 2010 Ahonen uplasował się na 27. pozycji. Pierwszego dnia oddawał skoki na odległość 182 i 189,5 m, natomiast drugiego dwukrotnie na 197 m. Zgromadził 701,1 pkt. i do zdobywcy złotego medalu Simona Ammanna stracił ponad 200 pkt.

[edytuj] 2010/2011

[edytuj] Puchar Świata - 44. miejsce

Janne Ahonen rozpoczął sezon nie zakwalifikowaniem się do konkursu podczas kwalifikacji w Kuusamo. Do konkursu w Kuopio zakwalifikował się skokiem na 111.0 m. W konkursie skoczył 112.5 m i zajął 35. miejsce. Nie wystąpił w konkursach w norweskim Lillehammer. W kwalifikacjach w Engelbergu zapewnił sobie awans do konkursu 27. miejscem. Punktował tam dwukrotnie - raz zajął 24., następnie 34., po czym 20. pozycję. Po TCS następnymi zawodami w jakich brał udział były te w Zakopanem, gdzie nie punktował zajmując 35., 39. i 47. miejsce. Nie zakwalifikował się do zawodów w Vikersund.

5 marca ogłosił po raz drugi zakończenie kariery. 13 marca 2011 oddał swój ostatni skok w karierze w rodzinnym Lahti, zajął 34. miejsce w konkursie, skacząc 117.0 m i zdobywając 109 punktów. Najlepsze miejsce jakie zajął w sezonie to 5 podczas noworocznego konkursu Turnieju Czterech Skoczni w Ga-Pa, zaliczanego do Pucharu Świata. Ogółem wystartował w dwunastu konkursach, punktował w czterech, raz udało mu się znaleźć w pierwszej dziesiątce.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni - 24. miejsce

W pierwszym z konkursów 59. Turnieju Czterech Skoczni, w Oberstdorfie znalazł się w parze z Manuelem Fettnerem. Przegrał z nim rywalizację, skacząc 119,5 m, jednak zakwalifikował się do drugiej serii jako lucky loser. Tam skoczył 110,5 m i zajął 31. pozycję. W Garmisch-Partenkirchen został zestawiony w parę z Andreasem Wankiem. Rozegrana została tylko jedna seria, w trakcie której skoczył 134 m i zajął 5 miejsce. W Innsbrucku jego konkurentem był Anders Bardal, który skoczył 122 m i pokonał Ahonena, który oddał skok 118,5 m. Janne znalazł się na 31. miejscu. W Bischofshofen zakwalifikował się do drugiej serii jako lucky loser, gdyż pokonał go zestawiony z nim w parę Martin Schmitt. Ahonen zajął 20. miejsce przy skokach 121,5 m i 125,5 m. W klasyfikacji generalnej turnieju Ahonen zajął 24 miejsce.

[edytuj] Mistrzostwa Świata – 20. i 30. miejsce

  • Na Mistrzostwach Świata w Oslo Fin zdobył 20. miejsce na skoczni K-95 Midtstubakken. W pierwszej serii skoczył 96.0 m i zajął 13 miejsce po pierwszej serii. W drugiej skoczył 94.0 m i zajął 20. miejsce.

Na skoczni K-120 Holmenkollbakken oddał skoki 121.0 m i 115.0 m zajmując 30. miejsce

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów

Turniej 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005 2004 2003 2002 2001 2000 1999 1998 1997 1996 1995 1994
Puchar Świata 44 11 - 3 8 2 1 1 4 15 5 3 2 9 8 3 3 10
Puchar Świata w lotach 48 10 - 1 7 10 22 2 16 X 6 2 6 11 7 2 5 12
Turniej Czterech Skoczni 24 2 - 1 8 1 1 5 1 26 2 2 1 3 18 6 3 16
Turniej Nordycki X 51 - 4 4 24 5 4 17 5 36 2 5 9 4 X X X
Letnie Grand Prix - - - - 26 31 25 31 18 3 16 1 3 4 - 5 5 12
Turniej Czterech Narodów - 60 - - 13 - X X X X X X X X X X X X

[edytuj] Osiągnięcia

[edytuj] Igrzyska Olimpijskie

[edytuj] Starty J. Ahonena na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
25. 20 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 b.d. ind. 108,5 m 99,5 m 163,4 pkt 111,1 pkt Jens Weißflog
5. 23 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 b.d. druż.[79] 119,5 m 111,0 m 889,5 pkt (214,9 pkt) 80,6 pkt Niemcy
37. 25 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 b.d. ind. 88,0 m 73,0 m 186,0 pkt 96,0 pkt Espen Bredesen
4. 11 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-90 HS-98 ind. 86,5 m 91,5 m 231,5 pkt 3,0 pkt Jani Soininen
37. 15 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 ind. 106,0 m — 91,3 pkt 181,0 pkt Kazuyoshi Funaki
5. 17 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 druż.[80] 101,0 m 128,0 m 833,9 pkt (213,2 pkt) 99,1 pkt Japonia
4. 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 ind. 95,5 m 98,0 m 261,5 pkt 7,5 pkt Simon Ammann
9. 13 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-120 HS-134 ind. 124,0 m 123,5 m 241,5 pkt 39,9 pkt Simon Ammann
2.Silver medal with cup.svg 18 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-120 HS-134 druż.[81] 129,0 m 125,5 m 974,0 pkt (260,6 pkt) 0,1 pkt Niemcy
6. 12 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-95 HS-106 ind. 103,5 m 100,0 m 261,5 pkt 5,0 pkt Lars Bystøl
9. 18 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 ind. 123,5 m 128,5 m 234,1 pkt 42,8 pkt Thomas Morgenstern
2.Silver medal with cup.svg 20 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 druż.[82] 129,0 m 132,0 m 976,6 pkt (251,8 pkt) 7,4 pkt Austria
4. 13 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-95 HS-106 indywid. 102,0 m 104,0 m 263,0 pkt 13,5 pkt Simon Ammann
31. 20 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 indywid. 125,0 m DNS[83] 111,0 pkt 173,6 pkt Simon Ammann

[edytuj] Mistrzostwa Świata

[edytuj] Starty J. Ahonena na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
31. 21 lutego 1993 Szwecja Falun Lugnet K-115 HS-124 ind. 103,0 m 76,0 m 131,1 pkt 110,3 pkt Espen Bredesen
6. 23 lutego 1993 Szwecja Falun Lugnet K-115 HS-124 druż.[95] 93,0 m 94,0 m 696,7 pkt (145,8 pkt) 124,8 pkt Norwegia
9. 12 marca 1995 Kanada Thunder Bay Normal Thunder K-90 b.d. ind. 86,5 m 87,0 m 219,5 pkt 46,5 pkt Takanobu Okabe
1.Gold medal with cup.svg 16 marca 1995 Kanada Thunder Bay Big Thunder K-120 b.d. druż.[96] 123,5 m 121,5 m 889,0 pkt (244,5 pkt) — —
9. 18 marca 1995 Kanada Thunder Bay Big Thunder K-120 b.d. ind. 108,5 m 118,0 m 208,2 pkt 64,4 pkt Tommy Ingebrigtsen
1.Gold medal with cup.svg 22 lutego 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-90 b.d. ind. 95,0 m 98,5 m 263,5 pkt — —
1.Gold medal with cup.svg 27 lutego 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 druż.[96] 114,5 m 123,0 m 955,3 pkt (231,0 pkt) — —
36. 1 marca 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 ind. 111,5 m 126,5 m 231,9 pkt 20,2 pkt Masahiko Harada
4. 21 lutego 1999 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 HS-140 ind. 123,5 m 126,0 m 254,1 pkt 9,3 pkt Martin Schmitt
4. 23 lutego 1999 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 HS-140 druż.[97] 123,0 m 110,5 m 855,7 pkt (220,3 pkt) 133,2 pkt Niemcy
4. 26 lutego 1999 Austria Ramsau Mattenschanze K-90 HS-98 ind. 94,0 m 93,0 m 249,0 pkt 6,0 pkt Kazuyoshi Funaki
3.Bronze medal with cup.svg 19 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 ind. 124,5 m 125,5 m 267,4 pkt 8,9 pkt Martin Schmitt
2.Silver medal with cup.svg 21 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[98] 112,5 m 126,0 m 900,2 pkt (245,2 pkt) 39,6 pkt Niemcy
6. 23 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-98 ind. 86,0 m 87,5 m 216,5 pkt 29,5 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 25 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-98 druż.[99] 90,0 m 93,0 m 951,5 pkt (240,5 pkt) 2,0 pkt Austria
35. 22 lutego 2003 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 ind. 120,0 m[100] — 93,5 pkt 195,5 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 23 lutego 2003 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 druż.[101] 118,5 m 124,0 m 1046,6 pkt (236,5 pkt) — —
3.Bronze medal with cup.svg 19 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 ind. 97,0 m 92,0 m 249,0 pkt 7,0 pkt Rok Benkovič
4. 20 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 druż.[102] 95,0 m 97,0 m 928,0 pkt (254,5 pkt) 42,5 pkt Austria
1.Gold medal with cup.svg 25 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 ind. 141,5 m 142,5 m 313,2 pkt — —
2.Silver medal with cup.svg 26 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[103] 129,5 m 142,5 m 1122,9 pkt (282,1 pkt) 14,4 pkt Austria
6. 24 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 ind. 123,0 m 130,0 m 249,9 pkt 16,2 pkt Simon Ammann
4. 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[104] 124,0 m 119,0 m 869,8 pkt (231,4 pkt) 130,4 pkt Austria
14. 3 marca 2007 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 ind. 93,5 m 90,5 m 236,0 pkt 41,0 pkt Adam Małysz
20. 26 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 96,0 m 94,0 m 223,0 pkt 46,2 pkt Thomas Morgenstern
8. 27 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż.[93] 100,0 m 94,5 m 900,5 pkt (221,1 pkt) 125,0 pkt Austria
30. 3 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 121,0 m 115,0 m 209,1 pkt 78,4 pkt Gregor Schlierenzauer
7. 5 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż.[94] 117,5 m - 408,3 pkt (102,1 pkt) 91,7 pkt Austria

[edytuj] Mistrzostwa świata w lotach

[edytuj] Starty J. Ahonena na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
12. 20 marca 1994 Słowenia Planica Velikanka K-185 b.d. ind. 120,0 m 159,0 m —[110] —[111] 228,8 pkt 122,5 pkt Jaroslav Sakala
2.Silver medal with cup.svg 10-11 lutego 1996 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-203 ind. 179,0 m 191,0 m 192,0 m 194,0 m 734,2 pkt 3,9 pkt Andreas Goldberger
8. 24 stycznia 1998 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 b.d. ind. 187,0 m 177,5 m 191,0 m 183,5 m 702,8 pkt 63,6 pkt Kazuyoshi Funaki
3.Bronze medal with cup.svg 12-14 lutego 2000 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 ind. 147,5 m 180,5 m 190,0 m —[111] 484,1 pkt 52,7 pkt Sven Hannawald
24. 9-10 marca 2002 Czechy Harrachov Čerťák K-185 HS-205 ind. 160,0 m 151,5 m —[110] —[111] 270,3 pkt 126,0 pkt Sven Hannawald
2.Silver medal with cup.svg 20-21 lutego 2004 Słowenia Planica Velikanka K-185 HS-215 ind. 190,0 m 225,0 m 216,5 m 201,5 m 814,1 pkt 18,0 pkt Roar Ljøkelsøy
2.Silver medal with cup.svg 22 lutego 2004 Słowenia Planica Velikanka K-185 HS-215 druż.[112] 211,5 m 217,5 m 1704,1 pkt (422,3 pkt) 7,7 pkt Norwegia
8. 13-14 stycznia 2006 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-203 ind. 192,5 m 197,0 m 167,0 m 195,0 m 715,8 pkt 72,2 pkt Roar Ljøkelsøy
2.Silver medal with cup.svg 15 stycznia 2006 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-203 druż.[82] 196,0 m 193,5 m 1477,2 pkt (377,4 pkt) 20,7 pkt Norwegia
3.Bronze medal with cup.svg 22-23 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 ind. 210,5 m 206,5 m 209,0 m 208,5 m 811,9 pkt 23,5 pkt Gregor Schlierenzauer
2.Silver medal with cup.svg 24 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[113] 195,5 m 194,0 m 1477,0 pkt (372,4 pkt) 76,3 pkt Austria
27. 19-20 lutego 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 ind. 182,0 m 189,5 m 197,0 m 197,0 m 701,1 pkt 234,7 pkt Simon Ammann

[edytuj] Mistrzostwa Świata Juniorów

[edytuj] Puchar Świata

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

Janne Ahonen w całej swojej karierze tylko dwa razy zakończył sezon poza czołową "15". Aż 8 raz stał na podium w klasyfikacji generalnej, dwukrotnie w tej klasyfikacji zwyciężał.

Sezon Miejsce
1992/1993 50.
1993/1994 10.
1994/1995 3.
1995/1996 3.
1996/1997 8.
1997/1998 9.
1998/1999 2.
1999/2000 3.
2000/2001 5.
2001/2002 15.
2002/2003 4.
2003/2004 1.
2004/2005 1.
2005/2006 2.
2006/2007 8.
2007/2008 3.
2009/2010 11.
2010/2011 44.

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach

Ahonen mając na koncie 36 zwycięstw jest trzecim zawodnikiem w historii pod względem liczby zwycięstw w konkursach PŚ[116]. Więcej wygranych ma Matti Nykänen (46) oraz Adam Małysz (39). Jako jedyny w historii pięciokrotnie wygrywał zawody PŚ w Engelbergu.

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 19 grudnia 1993 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 120,5 m - 113,4 pkt –
2. 1 stycznia 1995 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 b.d. 114,0 m 112,0 m 247,6 pkt * TCS 1994/1995
3. 3 grudnia 1995 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 HS-134 123,0 m 131,0 m 257,7 pkt –
4. 10 stycznia 1996 Austria Tauplitz Kulm K-180 b.d. 179,0 m 191,5 m 357,0 pkt * Pierwszy dzień Mistrzostw Świata w Lotach
5. 7 marca 1998 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 125,0 m 121,0 m 259,7 pkt * Turniej Nordycki 1998
6. 6 grudnia 1998 Francja Chamonix Le Mont K-95 HS-102 98,0 m 97,5 m 248,0 pkt –
7. 19 grudnia 1998 Czechy Harrachov Čerťák K-120 b.d. 109,0 m 132,0 m 235,3 pkt –
8. 20 grudnia 1998 Czechy Harrachov Čerťák K-120 b.d. 126,0 m 126,5 m 252,5 pkt –
9. 9 stycznia 1999 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 126,5 m 127,0 m 255,3 pkt –
10. 17 stycznia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 b.d. 119,0 m 128,5 m 258,4 pkt –
11. 7 lutego 1999 Czechy Harrachov Čerťák K-120 b.d. 118,5 m 123,0 m 233,7 pkt –
12. 12 grudnia 1999 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 94,0 m 94,0 m 251,0 pkt –
13. 4 marca 2000 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-98 91,0 m 98,5 m 254,5 pkt * Turniej Nordycki 2000
14. 21 grudnia 2002 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 128,0 m 132,0 m 271,5 pkt –
15. 4 stycznia 2003 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-134 122,0 m 115,5 m 227,5 pkt * 51. Turniej Czterech Skoczni
16. 10 stycznia 2004 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 127,0 m - 128,6 pkt –
17. 11 stycznia 2004 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 139,0 m - 147,2 pkt –
18. 14 lutego 2004 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 132,5 m 133,5 m 242,8 pkt –
19. 27 listopada 2004 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 144,5 m 142,0 m 318,7 pkt –
20. 28 listopada 2004 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 143,0 m 143,0 m 308,3 pkt –
21. 4 grudnia 2004 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 132,0 m 135,5 m 281,5 pkt –
22. 5 grudnia 2004 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 123,0 m 124,5 m 246,5 pkt –
23. 12 grudnia 2004 Czechy Harrachov Čerťák K-120 HS-142 140,0 m 141,0 m 288,8 pkt –
24. 18 grudnia 2004 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 141,0 m 137,5 m 279,3 pkt –
25. 19 grudnia 2004 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 134,0 m 135,0 m 260,7 pkt –
26. 29 grudnia 2004 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 127,5 m 133,5 m 268,4 pkt * 53. Turniej Czterech Skoczni
27. 1 stycznia 2005 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 HS-125 124,0 m 128,0 m 260,1 pkt * 53. Turniej Czterech Skoczni
28. 3 stycznia 2005 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-134 128,5 m 120,0 m 243,8 pkt * 53. Turniej Czterech Skoczni
29. 9 stycznia 2005 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 135,0 m 152,0 m 279,1 pkt –
30. 9 stycznia 2005 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 142,0 m 138,0 m 283,5 pkt –
31. 29 grudnia 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 130,5 m 130,0 m 270,9 pkt * 54. Turniej Czterech Skoczni
32. 6 stycznia 2006 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-125 HS-140 141,0 m 141,5 m 293,0 pkt * 54. Turniej Czterech Skoczni
33. 5 stycznia 2008 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-125 HS-140 139,5 m 138,0 m 282,5 pkt * 56. Turniej Czterech Skoczni
34. 6 stycznia 2008 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-125 HS-140 126,0 m 136,0 m 251,6 pkt * 56. Turniej Czterech Skoczni
35. 20 stycznia 2008 Czechy Harrachov Čerťák K-185 HS-205 199,5 m - 187,9 pkt * Loty 2007/2008
36. 4 marca 2008 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 122,5 m 126,0 m 248,3 pkt * Turniej Nordycki 2008

[edytuj] Miejsca na podium

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
1992/1993 - - - -
1993/1994 1 - - 1
1994/1995 1 2 3 6
1995/1996 2 2 2 6
1996/1997 - 1 - 1
1997/1998 1 1 4 6
1998/1999 6 7 - 13
1999/2000 2 8 6 16
2000/2001 - 4 - 4
2001/2002 - - 1 1
2002/2003 2 1 2 5
2003/2004 3 5 5 13
2004/2005 12 3 - 15
2005/2006 2 5 2 9
2006/2007 - - - -
2007/2008 4 3 2 9
2009/2010 - 2 1 3
2010/2011 - - - -
suma 36 44 28 108

[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie

Ahonen 108 razy stał na podium konkursów PŚ, co jest bezapelacyjnym rekordem[1][117]. Drugi w klasyfikacji Adam Małysz stawał na podium "tylko" 92 razy. Ahonen aż dwunastokrotnie zajmował miejsca na podium w Engelbergu.

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 19 grudnia 1993 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 120,5 m - 113,4 pkt 1. - -
2. 10 grudnia 1994 Słowenia Planica Srednija Velikanka K-92 b.d. 92,0 m 93,0 m 233,0 pkt 3. 10,0 pkt Kazuyoshi Funaki
3. 1 stycznia 1995 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 b.d. 114,0 m 112,0 m 247,6 pkt 1. - -
4. 14 stycznia 1995 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 116,0 m 117,5 m 216,3 pkt 2. 2,9 pkt Roberto Cecon
5. 15 stycznia 1995 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 123,5 m 124,0 m 252,0 pkt 3. 6,2 pkt Roberto Cecon
6. 21 stycznia 1995 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 b.d. 87,0 m 96,0 m 241,5 pkt 2. 4,0 pkt Andreas Goldberger
7. 22 stycznia 1995 Japonia Sapporo Ōkurayama K-115 b.d. 108,0 m 106,5 m 206,1 pkt 3. 8,6 pkt Nicolas Dessum
8. 3 grudnia 1995 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 HS-134 123,0 m 131,0 m 257,7 pkt 1. - -
9. 10 grudnia 1995 Słowenia Planica Bloudkova Velikanka K-120 b.d. 130,5 m 133,0 m 271,8 pkt 3. 5,5 pkt Mika Laitinen
10. 16 grudnia 1995 Francja Chamonix Le Mont K-95 HS-102 88,0 m 101,5 m 248,0 pkt 2. 2,0 pkt Ari-Pekka Nikkola
11. 10 stycznia 1996 Austria Tauplitz Kulm K-180 b.d. 179,0 m 191,5 m 357,0 pkt 1. - -
12. 11 stycznia 1996 Austria Tauplitz Kulm K-180 b.d. 192,0 m 194,0 m 377,2 pkt 3. 8,7 pkt Andreas Goldberger
13. 17 marca 1996 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-110 b.d. 118,0 m 108,0 m 242,8 pkt 2. 6,6 pkt Adam Małysz
14. 12 stycznia 1997 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 124,0 m 125,0 m 241,2 pkt 2. 11,5 pkt Primož Peterka
15. 20 grudnia 1997 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 111,0 m 111,5 m 198,5 pkt 3. 18,7 pkt Andreas Widhölzl
16. 4 stycznia 1998 Austria Innsbruck Bergisel K-108 b.d. 104,5 m 117,5 m 230,2 pkt 3. 10,5 pkt Kazuyoshi Funaki
17. 6 stycznia 1998 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 b.d. 118,0 m 121,0 m 232,7 pkt 3. 14,9 pkt Sven Hannawald
18. 17 stycznia 1998 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 b.d. 98,0 m 107,0 m 181,9 pkt 2. 1,5 pkt Kristian Brenden
19. 5 lutego 1998 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 b.d. 133,0 m 119,0 m 258,1 pkt 3. 25,7 pkt Andreas Widhölzl
20. 7 marca 1998 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 125,0 m 121,0 m 259,7 pkt 1. - -
21. 28 listopada 1998 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 b.d. 124,5 m 130,0 m 261,1 pkt 2. 7,7 pkt Martin Schmitt
22. 29 listopada 1998 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 b.d. 117,5 m 117,5 m 223,5 pkt 2. 16,4 pkt Martin Schmitt
23. 5 grudnia 1998 Francja Chamonix Le Mont K-95 HS-102 100,5 m 92,0 m 240,5 pkt 2. 2,0 pkt Martin Schmitt
24. 6 grudnia 1998 Francja Chamonix Le Mont K-95 HS-102 98,0 m 97,5 m 248,0 pkt 1. - -
25. 19 grudnia 1998 Czechy Harrachov Čerťák K-120 b.d. 109,0 m 132,0 m 235,3 pkt 1. - -
26. 20 grudnia 1998 Czechy Harrachov Čerťák K-120 b.d. 126,0 m 126,5 m 252,5 pkt 1. - -
27. 1 stycznia 1999 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 b.d. 114,5 m 118,0 m 240,0 pkt 2. 7,8 pkt Martin Schmitt
28. 3 stycznia 1999 Austria Innsbruck Bergisel K-108 b.d. 108,5 m 108,5 m 226,1 pkt 2. 6,4 pkt Noriaki Kasai
29. 6 stycznia 1999 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 b.d. 124,5 m 126,0 m 255,9 pkt 2. 7,4 pkt Andreas Widhölzl
30. 9 stycznia 1999 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 126,5 m 127,0 m 255,3 pkt 1. - -
31. 16 stycznia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 b.d. 108,5 m 121,0 m 227,5 pkt 2. 5,8 pkt Stefan Horngacher
32. 17 stycznia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 b.d. 119,0 m 128,5 m 258,4 pkt 1. - -
33. 7 lutego 1999 Czechy Harrachov Čerťák K-120 b.d. 118,5 m 123,0 m 233,7 pkt 1. - -
34. 12 grudnia 1999 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 94,0 m 94,0 m 251,0 pkt 1. - -
35. 18 grudnia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 b.d. 121,5 m 116,0 m 243,9 pkt 2. 16,1 pkt Martin Schmitt
36. 19 grudnia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 b.d. 124,5 m 121,0 m 261,3 pkt 2. 7,4 pkt Martin Schmitt
37. 1 stycznia 2000 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 b.d. 111,5 m 117,0 m 231,8 pkt 3. 9,9 pkt Andreas Widhölzl
38. 3 stycznia 2000 Austria Innsbruck Bergisel K-108 b.d. 111,5 m 112,5 m 239,8 pkt 3. 6,9 pkt Andreas Widhölzl
39. 6 stycznia 2000 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 b.d. 130,5 m 127,0 m 270,3 pkt 2. 1,6 pkt Andreas Widhölzl
40. 8 stycznia 2000 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 125,5 m 119,5 m 244,0 pkt 2. 14,1 pkt Martin Schmitt
41. 9 stycznia 2000 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 111,5 m 122,5 m 222,2 pkt 3. 25,1 pkt Martin Schmitt
42. 22 stycznia 2000 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 b.d. 120,5 m 116,0 m 226,7 pkt 2. 12,1 pkt Martin Schmitt
43. 5 lutego 2000 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-120 b.d. 114,5 m 126,0 m 234,4 pkt 3. 25,2 pkt Andreas Widhölzl
44. 6 lutego 2000 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-120 b.d. 117,0 m 128,0 m 234,4 pkt 2. 5,2 pkt Andreas Widhölzl
45. 4 marca 2000 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-98 91,0 m 98,5 m 254,5 pkt 1. - -
46. 5 marca 2000 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 120,5 m 124,5 m 257,5 pkt 2. 0,7 pkt Martin Schmitt
47. 10 marca 2000 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 132,5 m 127,0 m 266,6 pkt 3. 13,1 pkt Sven Hannawald
48. 12 marca 2000 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-130 127,0 m 123,5 m 266,4 pkt 3. 5,0 pkt Sven Hannawald
49. 19 marca 2000 Słowenia Planica Velikanka K-185 HS-215 198,0 m 211,0 m 402,3 pkt 2. 8,4 pkt Sven Hannawald
50. 3 grudnia 2000 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 119,0 m 124,0 m 232,1 pkt 2. 0,6 pkt Martin Schmitt
51. 4 stycznia 2001 Austria Innsbruck Bergisel K-108 b.d. 104,0 m 103,0 m 214,3 pkt 2. 44,9 pkt Adam Małysz
52. 6 stycznia 2001 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 HS-140 118,5 m 124,5 m 242,9 pkt 2. 31,9 pkt Adam Małysz
53. 14 stycznia 2001 Czechy Harrachov Čerťák K-185 HS-205 200,5 m 193,0 m 381,2 pkt 2. 16,6 pkt Adam Małysz
54. 13 marca 2002 Szwecja Falun Lugnet K-115 b.d. 121,5 m 117,5 m 248,7 pkt 3. 25,8 pkt Matti Hautamäki
55. 29 listopada 2002 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 133,5 m 138,0 m 291,2 pkt 3. 2,3 pkt Primož Peterka
56. 30 listopada 2002 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 141,0 m 134,5 m 298,4 pkt 2. 5,4 pkt Andreas Widhölzl
57. 21 grudnia 2002 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 b.d. 128,0 m 132,0 m 271,5 pkt 1. - -
58. 29 grudnia 2002 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 b.d. 124,0 m 118,5 m 257,5 pkt 3. 5,6 pkt Sven Hannawald
59. 4 stycznia 2003 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-134 122,0 m 115,5 m 227,5 pkt 1. - -
60. 6 grudnia 2003 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 129,0 m 121,5 m 249,9 pkt 2. 4,4 pkt Roar Ljøkelsøy
61. 14 grudnia 2003 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 133,0 m - 139,9 pkt 3. 5,9 pkt Tami Kiuru
62. 20 grudnia 2003 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 128,5 m 134,5 m 251,4 pkt 2. 7,2 pkt Roar Ljøkelsøy
63. 4 stycznia 2004 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-134 132,5 m 121,0 m 253,8 pkt 3. 11,4 pkt Peter Žonta
64. 6 stycznia 2004 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 HS-140 131,5 m 132,0 m 261,3 pkt 3. 4,5 pkt Sigurd Pettersen
65. 10 stycznia 2004 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 127,0 m - 128,6 pkt 1. - -
66. 11 stycznia 2004 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 139,0 m - 147,2 pkt 1. - -
67. 23 stycznia 2004 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 116,0 m 133,5 m 240,6 pkt 2. 11,2 pkt Matti Hautamäki
68. 24 stycznia 2004 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 135,5 m 129,0 m 279,1 pkt 2. 2,3 pkt Roar Ljøkelsøy
69. 25 stycznia 2004 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 124,5 m 128,0 m 256,5 pkt 3. 6,4 pkt Roar Ljøkelsøy
70. 7 lutego 2004 Niemcy Oberstdorf Heini-Klopfer-Skiflugschanze K-185 HS-213 213,5 m 198,0 m 402,8 pkt 2. 11,1 pkt Roar Ljøkelsøy
71. 14 lutego 2004 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 132,5 m 133,5 m 242,8 pkt 1. - -
72. 7 marca 2004 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 126,0 m 123,0 m 265,6 pkt 3. 3,5 pkt Bjørn Einar Romøren
73. 27 listopada 2004 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 144,5 m 142,0 m 318,7 pkt 1. - -
74. 28 listopada 2004 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 143,0 m 143,0 m 308,3 pkt 1. - -
75. 4 grudnia 2004 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 132,0 m 135,5 m 281,5 pkt 1. - -
76. 5 grudnia 2004 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 123,0 m 124,5 m 246,5 pkt 1. - -
77. 11 grudnia 2004 Czechy Harrachov Čerťák K-120 HS-142 141,0 m 136,5 m 279,0 pkt 2. 5,2 pkt Adam Małysz
78. 12 grudnia 2004 Czechy Harrachov Čerťák K-120 HS-142 140,0 m 141,0 m 288,8 pkt 1. - -
79. 18 grudnia 2004 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 141,0 m 137,5 m 279,3 pkt 1. - -
80. 19 grudnia 2004 flaga Szwajcarii Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 134,0 m 135,0 m 260,7 pkt 1. - -
81. 29 grudnia 2004 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 127,5 m 133,5 m 268,4 pkt 1. - -
82. 1 stycznia 2005 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 HS-125 124,0 m 128,0 m 260,1 pkt 1. - -
83. 3 stycznia 2005 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-134 128,5 m 120,0 m 243,8 pkt 1. - -
84. 6 stycznia 2005 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-125 HS-140 132,0 m 140,5 m 271,0 pkt 2. 6,0 pkt Martin Höllwarth
85. 9 stycznia 2005 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 135,0 m 152,0 m 279,1 pkt 1. - -
86. 9 stycznia 2005 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 142,0 m 138,0 m 283,5 pkt 1. - -
87. 30 stycznia 2005 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 128,5 m 132,0 m 268,7 pkt 3. 9,5 pkt Adam Małysz
88. 26 listopada 2005 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 138,5 m - 149,8 pkt 2. 5,6 pkt Jakub Janda
89. 26 listopada 2005 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 140,5 m 136,0 m 299,7 pkt 2. 5,9 pkt Robert Kranjec
90. 10 grudnia 2005 Czechy Harrachov Čerťák K-120 HS-142 129,0 m 140,0 m 264,2 pkt 3. 25,3 pkt Andreas Küttel
91. 11 grudnia 2005 Czechy Harrachov Čerťák K-120 HS-142 137,5 m 139,0 m 281,7 pkt 2. 5,4 pkt Jakub Janda
92. 29 grudnia 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 130,5 m 130,0 m 270,9 pkt 1. - -
93. 1 stycznia 2006 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 HS-125 122,5 m 124,0 m 262,2 pkt 2. 2,5 pkt Jakub Janda
94. 6 stycznia 2006 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-125 HS-140 141,0 m 141,5 m 293,0 pkt 1. - -
95. 30 stycznia 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 127,0 m 130,5 m 264,0 pkt 3. 10,3 pkt Matti Hautamäki
96. 30 stycznia 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 132,0 m 130,5 m 274,5 pkt 2. 3,0 pkt Matti Hautamäki
97. 13 grudnia 2007 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 93,0 m 95,0 m 243,5 pkt 2. 11,0 pkt Thomas Morgenstern
98. 14 grudnia 2007 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 91,0 m 94,0 m 238,5 pkt 3. 11,0 pkt Thomas Morgenstern
99. 29 grudnia 2007 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 130,5 m 137,0 m 279,0 pkt 3. 16,9 pkt Thomas Morgenstern
100. 1 stycznia 2008 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 132,0 m 141,0 m 272,7 pkt 2. 1,7 pkt Gregor Schlierenzauer
101. 5 stycznia 2008 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-125 HS-140 139,5 m 138,0 m 282,5 pkt 1. - -
102. 6 stycznia 2008 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-125 HS-140 126,0 m 136,0 m 251,6 pkt 1. - -
103. 20 stycznia 2008 Czechy Harrachov Čerťák K-185 HS-205 199,5 m - 187,9 pkt 1. - -
104. 4 marca 2008 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 122,5 m 126,0 m 248,3 pkt 1. - -
105. 14 marca 2008 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 212,5 m 221,5 m 427,8 pkt 2. 19,2 pkt Gregor Schlierenzauer
106. 29 grudnia 2009 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 116,5 m 137,0 m 253,3 pkt 2. 11,9 pkt Andreas Kofler
107. 3 stycznia 2010 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 128,0 m 117,5 m 237,4 pkt 3. 13,7 pkt Gregor Schlierenzauer
108. 6 stycznia 2010 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-125 HS-140 134,0 m 133,5 m 264,0 pkt 2. 0,7 pkt Thomas Morgenstern

[edytuj] Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

[118]

Do sezonu 1992/1993obowiązywała inna punktacja za konkurs Pucharu Świata.

Sezon 1992/1993
Falun Falun Ruhpolding Sapporo Sapporo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Predazzo Tauplitz Tauplitz Lahti Lahti Lillehammer Oslo Planica punkty
- - 56 - - 47 55 23 45 41 - - - 11 - - 30 4
Legenda (do sezonu 1992/93)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się
Sezon 1993/1994
Planica Planica Predazzo Courchevel Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Murau Liberec Liberec Sapporo Sapporo Lahti Örnsköldsvik Planica Thunder Bay Thunder Bay punkty
47 - 35 11 1 8 27 36 10 20 5 5 - - 20 7 12 32 8 388
Sezon 1994/1995
Planica Planica Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Lahti Lahti Kuopio Falun Falun Lillehammer Oslo Vikersund Vikersund Oberstdorf punkty
3 4 4 1 7 15 4 2 3 2 3 11 18 5 30 7 23 - 14 4 8 869
Sezon 1995/1996
Lillehammer Lillehammer Villach Planica Predazzo Chamonix Chamonix Oberhof Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Tauplitz Tauplitz Iron Mountain Iron Mountain Kuopio Lahti Lahti Harrachov Falun Oslo punkty
4 1 4 3 4 2 31 38 6 5 14 7 37 20 15 16 17 19 1 3 4 9 5 7 14 10 18 2 1054
Sezon 1996/1997
Lillehammer Lillehammer Kuusamo Kuusamo Harrachov Harrachov Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Hakuba Willingen Willingen Tauplitz Tauplitz Lahti Kuopio Falun Oslo Planica Planica punkty
48 34 23 5 9 12 33 14 31 5 8 2 5 6 6 7 10 5 4 7 6 15 6 22 8 734
Sezon 1997/1998
Lillehammer Lillehammer Predazzo Villach Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Ramsau Zakopane Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Sapporo Vikersund Vikersund Kuopio Lahti Lahti Falun Trondheim Oslo Planica Planica punkty
24 34 14 11 q 3 7 12 4 3 3 7 2 6 8 10 3 18 11 12 1 11 18 22 13 - - 836
Sezon 1998/1999
Lillehammer Lillehammer Chamonix Chamonix Predazzo Oberhof Harrachov Harrachov Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Harrachov Kuopio Lahti Trondheim Falun Oslo Planica Planica Planica punkty
2 2 2 1 8 7 1 1 5 2 2 2 1 4 2 1 8 7 6 14 1 18 4 31 8 5 5 8 9 1695
Sezon 1999/2000
Kuopio Kuopio Predazzo Predazzo Villach Zakopane Zakopane Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Hakuba Willingen Willingen Tauplitz Iron Mountain Iron Mountain Lahti Lahti Trondheim Oslo Planica punkty
37 66 10 33 1 2 2 6 3 3 2 2 3 2 6 4 2 3 6 19 9 1 2 3 3 2 1437
Sezon 2000/2001
Kuopio Kuopio Kuopio Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Park City Hakuba Sapporo Sapporo Willingen Willingen Oberstdorf Oberstdorf Falun Trondheim Oslo Planica punkty
17 4 2 9 4 2 2 5 2 5 6 9 10 - - 10 46 19 - - - 686
Sezon 2001/2002
Kuopio Kuopio Neustadt Neustadt Villach Engelberg Engelberg Val di Fiemme Val di Fiemme Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Lahti Falun Trondheim Oslo punkty
33 - - - 19 18 11 - - 12 16 q 16 8 34 14 - - 4 3 5 4 356
Sezon 2002/2003
Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Neustadt Neustadt Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Tauplitz Tauplitz Willingen Willingen Oslo Lahti Lahti Planica Planica punkty
3 2 9 4 4 10 1 8 3 5 1 4 6 20 6 6 8 11 17 5 9 24 19 17 19 35 19 1016
Sezon 2003/2004
Kuusamo Kuusamo Trondheim Neustadt Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Oberstdorf Willingen Park City Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
23 6 2 3 2 13 4 3 3 1 1 6 12 2 2 3 2 1 14 3 4 7 8 1316
Sezon 2004/2005
Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Tauplitz Tauplitz Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Pragelato Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
1 1 1 1 2 1 1 1 1 1 1 2 1 - - 1 7 4 2 - - - 4 12 4 18 17 6 1715
Sezon 2005/2006
Kuusamo Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
2 2 5 6 3 2 4 1 2 6 1 - - 3 2 6 20 - 25 12 11 10 1024
Sezon 2006/2007
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Vikersund Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Oslo Oslo Planica Planica Planica punkty
55 6 7 21 14 7 16 5 11 4 25 8 8 - - - - 8 8 10 10 7 9 17 539
Sezon 2007/2008
Kuusamo Trondheim Trondheim Villach Villach Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Bischofshofen Bischofshofen Predazzo Predazzo Harrachov Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Liberec Liberec Willingen Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
14 4 7 2 3 16 15 3 2 1 1 5 4 1 13 16 - - 4 5 9 9 1 4 14 2 5 1291
Sezon 2009/2010
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Oberstdorf Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
34 9 - 16 13 10 2 6 3 2 9 12 - - 7 9 11 - - 27 - - - 494
Sezon 2010/2011
Kuusamo Kuopio Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Zakopane Willingen Klingenthal Oberstdorf Vikersund Vikersund Lahti Planica Planica punkty
q 35 - - 24 34 20 31 5 33 20 - - - - 35 39 47 - - - q 34 - - 74
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się[119])

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
Sezon Miejsce
1992/1993 39.
1993/1994 16.
1994/1995 3.
1995/1996 6.
1996/1997 18.
1997/1998 3.
1998/1999 1.[120]
1999/2000 2.
2000/2001 2.
2001/2002 26.
2002/2003 1.
2003/2004 5.
2004/2005 1.
2005/2006 1.[121]
2006/2007 8.
2007/2008 1.
2008/2009 -
2009/2010 2.
2010/2011 24.

[edytuj] Turniej Nordycki (Skandynawski)

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
Sezon Miejsce
1997 4.
1998 9.
1999 5.
2000 2.
2001 36.[122]
2002 5.
2003 17.
2004 4.
2005 5.
2006 24.
2007 4.
2008 4.
2009 -
2010 51.

[edytuj] Puchar Świata w lotach

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
Sezon Miejsce
1993/1994 12.
1994/1995 5.
1995/1996 2.
1996/1997 7.
1997/1998 11.
1998/1999 6.
1999/2000 2.
2000/2001 6.
2002/2003 16.
2003/2004 2.
2004/2005 22.
2005/2006 10.
2006/2007 7.
2007/2008 1.
2009/2010 10.

[edytuj] Letnie Grand Prix

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
1994 12.
1995 5.
1996 5.
1998 4.
1999 3.
2000 1.
2001 16.
2002 3.
2003 18.
2004 31.
2005 25.
2006 31.
2007 26.

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 8 sierpnia 2000 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 123,5 m - 120,0 pkt
2. 12 sierpnia 2000 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 96,5 m - 120,0 pkt
3. 14 sierpnia 2000 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 125,5 m - 120,0 pkt[123]
4. 27 sierpnia 2000 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 131,0 m - 120,0 pkt
5. 3 września 2000 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 132,0 m 127,5 m 272,6 pkt

[edytuj] Miejsca na podium

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia PunktK HS Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 11 sierpnia 1998 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 b.d. 114,5 m 113,0 m 206,5 pkt 2. 23,8 pkt Masahiko Harada
2. 14 sierpnia 1998 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 122,5 m 127,0 m 251,1 pkt 2. 1,3 pkt Nicolas Dessum
3. 16 sierpnia 1998 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-90 b.d. 91,5 m 87,5 m 229,5 pkt 2. 21,5 pkt Masahiko Harada
4. 7 sierpnia 1999 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 103,5 m 103,0 m 265,5 pkt 2. 7,5 pkt Sven Hannawald
5. 11 września 1999 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 120,5 m 117,5 m 234,4 pkt 2. 13,5 pkt Sven Hannawald
6. 8 sierpnia 2000 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 123,5 m - 120,0 pkt 1. - -
7. 12 sierpnia 2000 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 96,5 m - 120,0 pkt 1. - -
8. 14 sierpnia 2000 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 125,5 m - 120,0 pkt[123] 1. - -
9. 26 sierpnia 2000 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 128,0 m 122,0 m 252,5 pkt 2. 5,5 pkt Matti Hautamäki
10. 27 sierpnia 2000 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 131,0 m - 120,0 pkt 1. - -
11. 2 września 2000 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 133,5 m 130,0 m 273,8 pkt 2. 5,3 pkt Hideharu Miyahira
12. 3 września 2000 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 132,0 m 127,5 m 272,6 pkt 1. - -
13. 14 sierpnia 2001 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 115,5 m 120,5 m 223,8 pkt 3. 8,8 pkt Andreas Widhölzl
14. 10 sierpnia 2002 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 104,5 m 102,5 m 274,0 pkt 2. 4,5 pkt Andreas Widhölzl
15. 6 września 2002 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 120,0 m 125,5 m 261,9 pkt 2. 13,5 pkt Andreas Widhölzl
16. 7 września 2002 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 120,0 m 123,5 m 253,8 pkt 2. 9,5 pkt Andreas Widhölzl
17. 7 sierpnia 2005 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 100,5 m 104,0 m 261,0 pkt 2. 3,0 pkt Wolfgang Loitzl
18. 3 października 2006 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 130,5 m 131,5 m 273,6 pkt 3. 12,3 pkt Adam Małysz

[edytuj] Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

stan na 3 października 2010[124]

W 1994 i 1995 roku sumowano punkty za pojedyncze skoki (tak jak np. w TCS)

1994
Hinterzarten Predazzo Stams punkty
10 7 31 599.3
1995
Kuopio Trondheim Hinterzarten Stams punkty
13 21 4 21 871.8
1996
Trondheim Oberhof Hinterzarten Predazzo Stams punkty
10 6 5 15 9 156
1998
Stams Predazzo Courchevel Hinterzarten Hakuba Hakuba punkty
4 2 2 2 - - 290
1999
Hinterzarten Courchevel Stams Hakuba Sapporo punkty
2 4 5 2 7 291
2000
Hinterzarten Kuopio Villach Courchevel Hakuba Hakuba Sapporo Sapporo punkty
5 1 1 1 2 1 2 1 705
2001
Hinterzarten Hinterzarten Courchevel Stams Sapporo Hakuba Hakuba punkty
24 6 3 19 - - - 119
2002
Hinterzarten Hinterzarten Courchevel Lahti Lahti Innsbruck punkty
2 9 6 2 2 9 338
2003
Hinterzarten Courchevel Predazzo Innsbruck punkty
14 12 14 33 58
2004
Hinterzarten Courchevel Zakopane Predazzo Innsbruck Hakuba Hakuba punkty
- - - - 6 - - 40
2005
Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Zakopane Predazzo Bischofshofen Hakuba Hakuba punkty
2 - - - - - - - 80
2006
Hinterzarten Predazzo Einsiedeln Courchevel Zakopane Kranj Hakuba Hakuba Klingenthal Oberhof punkty
- - - - - - - - 11 3 84
2007
Hinterzarten Courchevel Pragelato Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Oberhof Klingenthal punkty
10 10 8 36 - - - - - - 84
2010
Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Wisła Wisła Hakuba Hakuba Liberec Klingenthal punkty
34 - - - - - - - - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się[125]
 -  – zawodnik nie wystartował
(lub nie zakwalifikował się[126])

[edytuj] Turniej Czterech Narodów

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
Sezon Miejsce
2007 13.
2010 60.

[edytuj] Mistrzostwa Finlandii do lat szesnastu

  • 1991/1992 - 1. miejsce (ind.)[9]
  • 1992/1993 - 1. miejsce (ind.)[9]

[edytuj] Zimowe Mistrzostwa Finlandii Seniorów

[edytuj] Indywidualnie

  • 1994/1995 - 1. miejsce (K-120)[9]
  • 1995/1996 - 2. miejsce (K-120)[9]
  • 1996/1997 - 1. miejsce (K-90)[9]
  • 1997/1998 - 1. miejsce (K-120), 2. miejsce (K-90)[9]
  • 1998/1999 - 1. miejsce (K-116)[9]
  • 1999/2000 - 1. miejsce (K-120)[9]
  • 2000/2001 - 1. miejsce (K-90), 3. miejsce (K-120)[9]
  • 2001/2002 - 3. miejsce (K-116), 1. miejsce (K-90)[9]
  • 2002/2003 - 3. miejsce (K-120), 8. miejsce (K-90)[127][128]
  • 2003/2004 - 3. miejsce (K-120), 1. miejsce (K-90)[129][130]
  • 2005/2006 - 1. miejsce (K-90), 3. miejsce (K-120)[131][132]
  • 2006/2007 - 1. miejsce (K-120)[133]
  • 2007/2008 - 1. miejsce (K-120)[134]
  • 2009/2010 - 2. miejsce (K-90)[135]

[edytuj] Drużynowo

  • 2000/2001 - 2. miejsce (K-90), 2. miejsce (K-116)[9]
  • 2001/2002 - 1. miejsce (K-90)[9]
  • 2003/2004 - 2. miejsce (K-90)[136]

[edytuj] Letnie Mistrzostwa Finlandii (od 2002)

  • 2002/2003 – 1. miejsce (ind.)[137]
  • 2003/2004 – 15. miejsce (ind.)[138]
  • 2005/2006 – 1. miejsce (ind.)[139]
  • 2006/2007 – 1. miejsce (druż.)[140]
  • 2007/2008 – 2. miejsce (ind.), 1. miejsce (druż.)[141][142]
  • 2009/2010 – 1. miejsce (ind.), 1. miejsce (druż.)[143][144]

[edytuj] Sprzęt

Skacze na nartach firmy Atomic, butach Jalas i w wiązaniach Win Air[145].

[edytuj] Zobacz też

Commons in image icon.svg
  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Janne Ahonen
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Janne Ahonena

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Rekordy i statystyki, Tab.3 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  2. ↑ Paweł Stawowczyk: Skoki Narciarskie - Finał PŚ: Dramat i rekordy na skoczni! - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2009-12-26].
  3. ↑ 3,0 3,1 Tadeusz Mieczyński i Tuija Hankkila: Janne Ahonen kończy karierę! – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  4. ↑ Janne Ahonen wraca do skoków – sport.pl. [dostęp 2009-11-11].
  5. ↑ Ahonen får Holmenkollmedaljen (norw.)
  6. ↑ 6,0 6,1 Janne Ahonen - skoki narciarskie - www.ahonen.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-19].
  7. ↑ Paweł Guzik: Janne Ahonen został po raz drugi ojcem!. [dostęp 2009-11-19].
  8. ↑ Jednak nie krył radości, gdy zwyciężał w 56. Turnieju Czterech Skoczni
    Andrzej Mysiak: TCS: Podwójne zwycięstwo Janne Ahonena! (FILMY). [dostęp 2009-12-29].
    Wojciech Szatkowski: Skoki Narciarskie: Janne Ahonen: Fiński mistrz z kamienną twarzą i rodziną w sercu.... [dostęp 2009-12-31].
  9. ↑ 9,00 9,01 9,02 9,03 9,04 9,05 9,06 9,07 9,08 9,09 9,10 9,11 9,12 9,13 9,14 Wojciech Szatkowski: Skoki Narciarskie: Janne Ahonen: Fiński mistrz z kamienną twarzą i rodziną w sercu.... 2005-03-28. [dostęp 2009-12-27].
  10. ↑ 10,0 10,1 Janne AHONEN (Finlandia) – skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  11. ↑ Janne AHONEN (Finlandia) – skijumping.pl. [dostęp 2009-12-17].
  12. ↑ Pasi AHONEN (Finlandia) - Skijumping.pl. [dostęp 2009-12-20].
  13. ↑ Skoki Narciarskie: Janne Ahonen skakał po alkoholu.... [dostęp 2009-11-11].
  14. ↑ Turniej Czterech Skoczni 1992/1993 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  15. ↑ 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 15,5 15,6 15,7 AHONEN Janne, World Ski Championships – fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].
  16. ↑ 16,0 16,1 AHONEN Janne, FIS Junior World Ski Championships – fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].
  17. ↑ 17,00 17,01 17,02 17,03 17,04 17,05 17,06 17,07 17,08 17,09 17,10 17,11 17,12 17,13 17,14 17,15 World Cup: Standings – fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].
  18. ↑ W konkursie tym odbyła się tylko jedna seria
  19. ↑ World Cup, Engelberg 1993, fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].
  20. ↑ Turniej Czterech Skoczni 1993/1994 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  21. ↑ 21,0 21,1 21,2 21,3 AHONEN Janne, Olympic Winter Games – fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].
  22. ↑ AHONEN Janne, Flying Hill – fis-ski.com (ang.). [dostęp 2009-11-19].
  23. ↑ 23,00 23,01 23,02 23,03 23,04 23,05 23,06 23,07 23,08 23,09 23,10 23,11 23,12 23,13 23,14 AHONEN Janne, FIS Ski-Flying World Championships – fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].
  24. ↑ 1994 FIS Summer Grand Prix Ski-Jumping. [dostęp 2009-11-11].
  25. ↑ Turniej Czterech Skoczni 1994/1995 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  26. ↑ 1995 FIS Summer Grand Prix Ski-Jumping. [dostęp 2009-11-11].
  27. ↑ Turniej Czterech Skoczni 1995/1996 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  28. ↑ 1996 FIS Summer Grand Prix Ski-Jumping. [dostęp 2009-11-11].
  29. ↑ Turniej Czterech Skoczni 1996/1997 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  30. ↑ Turniej Skandynawski 1997 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  31. ↑ Turniej Czterech Skoczni 1997/1998 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  32. ↑ Turniej Skandynawski 1998 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  33. ↑ 1998 FIS Summer Grand Prix Ski-Jumping. [dostęp 2009-11-11].
  34. ↑ Turniej Czterech Skoczni 1998/1999 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  35. ↑ Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 1999 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2009-12-31].
  36. ↑ Turniej Skandynawski 1999 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  37. ↑ 1999 FIS Summer Grand Prix Ski-Jumping. [dostęp 2009-11-11].
  38. ↑ Turniej Czterech Skoczni 1999/2000 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  39. ↑ Turniej Skandynawski 2000 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  40. ↑ 40,0 40,1 40,2 40,3 40,4 40,5 40,6 40,7 Grand Prix: Standings – fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].
  41. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2000/2001 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  42. ↑ Turniej Skandynawski 2001 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  43. ↑ Kwalifikacje w Innsbrucku – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  44. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2001/2002 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  45. ↑ Turniej Skandynawski 2002 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  46. ↑ Koniec PŚ 2001/2002. Przerwano konkurs. – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  47. ↑ Wielkie emocje w Garmisch-Partenkirchen! – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  48. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2002/2003 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  49. ↑ Turniej Skandynawski 2003 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  50. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2003/2004 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  51. ↑ Turniej Skandynawski 2004 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  52. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2004/2005 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  53. ↑ Tadeusz Mieczyński: Matti Hautamaeki wygrywa w Planicy. [dostęp 2009-11-19].
  54. ↑ Tadeusz Mieczyński: PŚ w Engelbergu: Morgenstern ponownie najlepszy, Małysz 10.. [dostęp 2009-11-19].
  55. ↑ Paweł Guzik: PŚ w Klingenthal: Schlierenzauer wygrywa szósty raz z rzędu. [dostęp 2009-11-19].
  56. ↑ Tadeusz Mieczyński: Bez Ahonena w Bad Mitterndorf! – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  57. ↑ Anna Szczepankiewicz i Karolina Osenka: Ahonen:"Rekord jest ważny dla mnie..." – wypowiedzi po konkursie w Neustadt – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  58. ↑ Turniej Skandynawski 2005 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  59. ↑ Tadeusz Mieczyński: Janne Ahonen bez poważniejszych urazów – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  60. ↑ Barbara Niewiadomska i Anna Szczepankiewicz: Robert Kranjec najlepszy, Adam Małysz piąty – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  61. ↑ Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: Bischofshofen: Niesamowity pojedynek Jandy z Ahonenem, dwóch zwycięzców Turnieju! – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  62. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2005/2006 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  63. ↑ Tadeusz Mieczyński: Ahonen nie składa broni – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  64. ↑ Turniej Skandynawski 2006 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  65. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2006/2007 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  66. ↑ Turniej Skandynawski 2007 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  67. ↑ Tadeusz Mieczyński: TCS w Innsbrucku: Zawody w Innsbrucku przeniesione do Bischofshofen (nowy program) – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  68. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2007/2008 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  69. ↑ Turniej Skandynawski 2008 – www.skokinarciarskie.pl –. [dostęp 2009-11-11].
  70. ↑ Tadeusz Mieczyński i Karolina Osenka: Janne Ahonen triumfuje po raz ostatni (wyniki). [dostęp 2009-11-11].
  71. ↑ Tuija Hankkila: Janne Ahonen pod kroplówką!. [dostęp 2009-12-12].
  72. ↑ Andrzej Mysiak: Skoki Narciarskie - PŚ Engelberg: Ammann wygrywa i wyrównuje rekord skoczni Ahonena - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2009-12-20].
  73. ↑ Alicja Bochenek: Skoki Narciarskie: Janne Ahonen kontuzjowany (pol.). [dostęp 2010-02-21].
  74. ↑ 74,0 74,1 Skoki narciarskie - Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1994 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  75. ↑ 75,0 75,1 Skoki narciarskie - Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1998 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  76. ↑ 76,0 76,1 Skoki narciarskie - Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2002 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  77. ↑ 77,0 77,1 Skoki narciarskie - Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2006 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  78. ↑ Skoki narciarskie - Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2010 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-02-21].
  79. ↑ Skład zespołu: Raimo Ylipulli, Janne Ahonen, Janne Väätäinen i Jani Soininen
  80. ↑ Skład zespołu: Ari-Pekka Nikkola, Mika Antero Laitinen, Janne Ahonen i Jani Soininen
  81. ↑ Skład zespołu: Matti Hautamäki, Veli-Matti Lindström, Janne Ahonen i Risto Jussilainen
  82. ↑ 82,0 82,1 Skład zespołu: Tami Kiuru, Janne Happonen, Janne Ahonen i Matti Hautamäki
  83. ↑ Kontuzja spowodowana upadkiem w serii próbnej
  84. ↑ 84,0 84,1 Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 1993 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  85. ↑ 85,0 85,1 Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 1995 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  86. ↑ 86,0 86,1 Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 1997 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  87. ↑ 87,0 87,1 Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 1999 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  88. ↑ 88,0 88,1 Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 2001 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  89. ↑ 89,0 89,1 Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 2003 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  90. ↑ 90,0 90,1 Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 2005 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  91. ↑ 91,0 91,1 Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 2007 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-02].
  92. ↑ Skoki narciarskie - Mistrzostwa Świata 2011 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2011-02-26].
  93. ↑ 93,0 93,1 Anssi Koivuranta, Olli Muotka, Janne Ahonen, Matti Hautamäki
  94. ↑ 94,0 94,1 Matti Hautamäki, Olli Muotka, Anssi Koivuranta, Janne Ahonen
  95. ↑ Skład zespołu: Janne Ahonen, Vesa Hakala, Toni Nieminen i Risto Jussilainen
  96. ↑ 96,0 96,1 Skład zespołu: Ari-Pekka Nikkola, Jani Soininen, Janne Ahonen i Mika Laitinen
  97. ↑ Skład zespołu: Ville Kantee, Jani Soininen, Janne Ahonen i Mika Laitinen
  98. ↑ Skład zespołu: Risto Jussilainen, Jani Soininen, Ville Kantee i Janne Ahonen
  99. ↑ Skład zespołu: Risto Jussilainen, Matti Hautamäki, Ville Kantee i Janne Ahonen
  100. ↑ Nie ustał tego skoku.
  101. ↑ Skład zespołu: Janne Ahonen, Tami Kiuru, Arttu Lappi i Matti Hautamäki
  102. ↑ Skład zespołu: Matti Hautamäki, Jussi Hautamäki, Risto Jussilainen i Janne Ahonen
  103. ↑ Skład zespołu: Matti Hautamäki, Tami Kiuru, Risto Jussilainen i Janne Ahonen
  104. ↑ Skład zespołu: Arttu Lappi, Matti Hautamäki, Harri Olli i Janne Ahonen
  105. ↑ Skoki narciarskie - Planica, Mistrzostwa Świata w lotach 1994 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-03].
  106. ↑ Skoki narciarskie - Bad Mitterndorf, Mistrzostwa Świata w lotach 1996 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-03].
  107. ↑ Skoki narciarskie - Oberstdorf, Mistrzostwa Świata w lotach 1998 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-03].
  108. ↑ Skoki narciarskie - Vikersund, Mistrzostwa Świata w lotach 2000 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-03].
  109. ↑ Skoki narciarskie - Harrachov, Mistrzostwa Świata w lotach 2002 - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich. [dostęp 2010-01-03].
  110. ↑ 110,0 110,1 III seria konkursowa została odwołana
  111. ↑ 111,0 111,1 111,2 IV seria konkursowa została odwołana
  112. ↑ Skład zespołu: Tami Kiuru, Veli-Matti Lindström, Matti Hautamäki i Janne Ahonen
  113. ↑ Skład zespołu: Janne Happonen, Harri Olli, Matti Hautamäki i Janne Ahonen
  114. ↑ Skład zespołu: Risto Jussilainen, Janne Ahonen, Olli Happonen i Tuomo Kykkänen
  115. ↑ Skład zespołu: Jani Mattila, Olli Happonen, Tero Koponen i Janne Ahonen
  116. ↑ Rekordy i statystyki, Tab.1 – www.skokinarciarskie.pl. [dostęp 2009-11-11].
  117. ↑ AHONEN Janne, Results, World Cup, Top 3 – fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].
  118. ↑ AHONEN Janne, Results – fis-ski.com. [dostęp 2010-03-17].
  119. ↑ Przed sezonem 1997/1998.
  120. ↑ Nie wygrał żadnego z konkursów
  121. ↑ ex aequo z Jakubem Jandą
  122. ↑ Wystartował tylko w jednym konkursie.
  123. ↑ 123,0 123,1 ex aequo z Hideharu Miyahirą
  124. ↑ Letnia Grand Prix 1994-1999 – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
    Grand Prix 2000-2009 – fis-ski.com. [dostęp 2010-03-14].
  125. ↑ Od 2002 roku
  126. ↑ Przed 2002 rokiem
  127. ↑ Tadeusz Mieczyński: Matti Hautamaeki mistrzem Finlandii na K-120 – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  128. ↑ Tadeusz Mieczyński: Matti podwójnym Mistrzem Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  129. ↑ Tadeusz Mieczyński: Wypowiedzi po Mistrzostwach Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  130. ↑ Tadeusz Mieczyński i Heidi Lehikoinen: Janne Ahonen mistrzem Finlandii na skoczni w Rovaniemi! – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  131. ↑ Tadeusz Mieczyński: Janne Ahonen Mistrzem Finlandii na średniej skoczni – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  132. ↑ Tadeusz Mieczyński: Matti Hautamaeki Mistrzem Finlandii na dużej skoczni – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  133. ↑ Maciej Mikołajczyk: Janne Ahonen Mistrzem Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  134. ↑ Tadeusz Mieczyński: Janne Ahonen Mistrzem Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  135. ↑ Klaudia Feruś: Skoki Narciarskie: Ville Larinto Mistrzem Finlandii w skokach narciarskich. [dostęp 2010-03-28].
  136. ↑ Tadeusz Mieczyński: Wypowiedzi po drużynowych mistrzostwach Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  137. ↑ Tadeusz Mieczyński: Janne Ahonen Mistrzem Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  138. ↑ Janne Happonen mistrzem Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  139. ↑ Skijumping.pl – Wyniki Zawodów. [dostęp 2009-11-11].
  140. ↑ Anna Szczepankiewicz: Mistrzostwa Finlandii: Lahden Hiihtoseura najlepsza w konkursie drużynowym – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  141. ↑ Anna Szczepankiewicz: Harri Olli Mistrzem Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  142. ↑ Anna Szczepankiewicz: Lahden Hiihtoseura najlepszym klubem w Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  143. ↑ Tuija Jankkila: Drużyna Lahden Hiihtoseura drużynowym mistrzem Finlandii – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  144. ↑ Maciej Mikołajczyk: Janne Ahonen nokautuje i zostaje Mistrzem Finlandii! – skijumping.pl. [dostęp 2009-11-11].
  145. ↑ AHONEN Janne, Biography – fis-ski.com. [dostęp 2009-11-11].

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e
Mistrzowie świata w skokach narciarskich
Mężczyźni
Skocznia normalna
1925: Willen Dick • 1926: Jacob Tullin Thams • 1927: Tore Edman • 1929: Sigmund Ruud • 1930: Gunnar Andersen • 1931: Birger Ruud • 1933: Marcel Reymond • 1934: Kristian Johansson • 1935: Birger Ruud • 1937: Birger Ruud • 1938: Asbjørn Ruud • 1939: Josef Bradl • 1950: Hans Bjørnstad • 1954: Matti Pietikäinen • 1958: Juhani Kärkinen • 1962: Toralf Engan • 1966: Bjørn Wirkola • 1970: Garij Napałkow • 1974: Hans-Georg Aschenbach • 1978: Matthias Buse • 1982: Armin Kogler • 1985: Jens Weißflog • 1987: Jiří Parma • 1989: Jens Weißflog • 1991: Heinz Kuttin • 1993: Masahiko Harada • 1995: Takanobu Okabe • 1997: Janne Ahonen • 1999: Kazuyoshi Funaki • 2001: Adam Małysz • 2003: Adam Małysz • 2005: Rok Benkovič • 2007: Adam Małysz • 2009: Wolfgang Loitzl • 2011: Thomas Morgenstern
Skocznia duża
Skocznia duża
drużynowo
Skocznia normalna
drużynowo
Kobiety
Skocznia normalna
p • d • e
Zdobywcy Pucharu Świata w skokach narciarskich
mężczyźni
1980: Hubert Neuper • 1981: Armin Kogler • 1982: Armin Kogler • 1983: Matti Nykänen • 1984: Jens Weißflog • 1985: Matti Nykänen • 1986: Matti Nykänen • 1987: Vegard Opaas • 1988: Matti Nykänen • 1989: Jan Boklöv • 1990: Ari-Pekka Nikkola • 1991: Andreas Felder • 1992: Toni Nieminen • 1993: Andreas Goldberger • 1994: Espen Bredesen • 1995: Andreas Goldberger • 1996: Andreas Goldberger • 1997: Primož Peterka • 1998: Primož Peterka • 1999: Martin Schmitt • 2000: Martin Schmitt • 2001: Adam Małysz • 2002: Adam Małysz • 2003: Adam Małysz • 2004: Janne Ahonen • 2005: Janne Ahonen • 2006: Jakub Janda • 2007: Adam Małysz • 2008: Thomas Morgenstern • 2009: Gregor Schlierenzauer • 2010: Simon Ammann • 2011: Thomas Morgenstern • 2012: Anders Bardal
kobiety
p • d • e
Zdobywcy Pucharu Świata w lotach narciarskich
Zwycięzcy edycji
oficjalnych:
Zwycięzcy edycji
nieoficjalnych:
p • d • e
Zwycięzcy Letniego Grand Prix w skokach narciarskich