Jan Zygmunt Berek – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Jan Zygmunt Emil Berek | |
 generał brygady |
|
| Data i miejsce urodzenia | 19 sierpnia 1896 Nowy Sącz |
| Data i miejsce śmierci | 18 czerwca 1986 Londyn |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1918 |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
       |
|
Jan Zygmunt Emil Berek (ur. 19 sierpnia 1896 w Nowym Sączu, zm. 18 czerwca 1986 w Londynie) – oficer rezerwy austriackiej piechoty, generał brygady Wojska Polskiego.
Studiował medycynę w Krakowie. Od maja 1918 służył w Polskiej Organizacji Wojskowej.
W listopadzie 1918 dowodził kompanią w 5 Pułku Piechoty Legionów. Walczył w odsieczy Lwowa. Od lutego 1919 do kwietnia 1921 był dowódcą kompanii w 9 Pułku Piechoty Legionów w wojnie polsko-bolszewickiej, następnie od kwietnia 1921 do września 1926 dowódcą kompanii i batalionu w 9 Pułku Piechoty Legionów w Lublinie. 1 czerwca 1919 został awansowany na majora. Był następnie kolejno dowódcą batalionu 83 Pułku Piechoty w Kobryniu (wrzesień - grudzień 1926), kwatermistrzem 9 Pułku Piechoty Legionów (grudzień 1926 - maj 1929), słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie (maj 1929 - wrzesień 1931), szefem sztabu 4 Dywizji Piechoty w Toruniu (wrzesień 1931 - listopad 1934), dowódcą 1 Batalionu Strzelców w Chojnicach (listopad 1934 - październik 1936). 1 stycznia 1935 awansowany na podpułkownika dyplomowanego. Od października 1936 do lipca 1939 służył w Sztabie Głównym w Warszawie, następnie dowodził 3 Pułkiem Piechoty Legionów, aż do kapitulacji twierdzy Modlin.
Po kapitulacji Modlina przebywał w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu pozostawał w II Korpusie Polskim we Włoszech, z którym został przebazowany do Wielkiej Brytanii. Po demobilizacji osiadł w Londynie, gdzie w 1983 został promowany na generała brygady przez władze emigracyjne. Udzielał się w życiu społecznym i politycznym uchodźców polskich, m.in. w 1958 zainicjował działalność i stanął na czele Związku Filatelistów Polskich w Wielkiej Brytanii. 26 maja 1978 został w miejsce Władysława Zaleskiego prezesem Najwyższej Izby Kontroli na uchodźstwie; ze stanowiska tego zzostał odwołany 13 maja 1980 (zastąpił go płk Franciszek Szystowski).
15 maja 1980 roku Prezydent RP na Uchodźstwie, Edward Raczyński mianował go Ministrem Spraw Wojskowych w gabinecie Kazimierza Sabbata [1]. 17 grudnia 1983 roku Prezydent RP na Uchodźstwie zwolnił go z urzędu Ministra Spraw Wojskowych i powierzył mu pełnienie obowiązków do czasu powołania nowego rządu [2], co nastąpiło w dniu 17 stycznia 1984 roku [3].
[edytuj] Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych – czterokrotnie
- Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
- Złoty Krzyż Zasługi
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991
- Ryszard Szawłowski, Najwyższe państwowe organy kontroli II Rzeczypospolitej, Wydawnictwo "von borowiecky", Warszawa 2004
|
||||||||||
