Jan Oleśnicki – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jan Głowacz Oleśnicki, Jan Głowacz z Oleśnicy herbu Dębno (ok. 1400–1460), marszałek Królestwa Polskiego 1430-1440, wojewoda sandomierski od 1442, kasztelan i starosta sandomierski od 1440, wielkorządca krakowski od 1439, kasztelan żarnowski od 1425.
Był bratem biskupa krakowskiego kardynała Zbigniewa Oleśnickiego i ojcem Zbigniewa Oleśnickiego arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski.
Po śmierci Władysława Warneńczyka popierał kandydaturę księcia mazowieckiego Bolesława IV do tronu polskiego. W 1454 poparł inkorporację Prus Królewskich do Polski.