Józef Szaniawski (dziennikarz) – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy dziennikarza. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Józef Szaniawski
Józef Szaniawski
Data i miejsce urodzenia 4 października 1944
Polska Lwów
Zawód nauczyciel akademicki, historyk, publicysta
Wikicytaty Józef Szaniawski w Wikicytatach

Józef Szaniawski (ur. 4 października 1944 we Lwowie) – polski politolog, doktor historii, sowietolog, dziennikarz. Publicysta i felietonista "Naszego Dziennika", "Naszej Polski" oraz Telewizji Trwam, Radia Maryja i internetowego SIM Radia. Wykładowca Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego i profesor mianowany Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki oraz WSKSiM w Toruniu.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] PRL

W latach 1970-1985 był redaktorem PAP w Warszawie. We wczesnych latach PRL przez krótki okres należał do Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[1]. Od 1973 nawiązał konspiracyjną współpracę z Radiem Wolna Europa, któremu przekazał wiele depesz nieocenzurowanych jeszcze przez władze komunistyczne. Dla rozgłośni w ciągu 11 lat napisał i przesłał ponad pół tysiąca tajnych korespondencji. Poznał wtedy Jana Nowaka Jeziorańskiego. Działał przeciw wpływom radzieckim w Polsce i na rzecz integracji Polski z NATO. W 1985 został wykryty przez WSW i SB, aresztowany i fałszywie oskarżony o współpracę z CIA. Sąd wojskowy skazał go na 10 lat więzienia. W latach 1985-1990 był przetrzymywany w więzieniach na warszawskim Mokotowie przy ul. Rakowieckiej i w Barczewie. Uniewinniony przez Sąd Najwyższy. Wyszedł na wolność 22 grudnia 1989. Sąd Najwyższy określił go jako ostatniego więźnia politycznego PRL.

[edytuj] III RP

Został pełnomocnikiem pułkownika Ryszarda Kuklińskiego w Polsce, organizując kampanię o przywrócenie mu dobrego imienia. Przyczynił się do ujawnienia jego misji wywiadowczej oraz do jego rehabilitacji. W 1998 przygotował wizytę pułkownika w Polsce. Jeden z inicjatorów budowy Pomnika Katyńskiego w Warszawie.

W latach 1990–2003 publikował w prasie polskiej i polonijnej w USA, m.in. w "Tygodniku Solidarność", "Wprost", "Polsce Zbrojnej", "Nowym Świecie", "Gazecie Polskiej", "Dzienniku Chicagowskim", "Nowym Dzienniku", "Dzienniku Związkowym". W latach 1994-2003 wykładał w Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, od 1996 do 2001 profesor nadzwyczajny i prorektor w Wyższej Szkole Dziennikarstwa im. Melchiora Wańkowicza. Od 2001 wykłada w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki i Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Jest również wykładowcą w założonej przez o. Tadeusza Rydzyka toruńskiej Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej oraz publicystą i felietonistą "Naszego Dziennika", "Naszej Polski", Radia Maryja, Telewizji Trwam i internetowego SIM Radia.

Autor kilku tysięcy artykułów, esejów politycznych, książek (zwłaszcza o pułkowniku Ryszardzie Kuklińskim i Józefie Piłsudskim), audycji radiowych i scenariuszy filmów dokumentalnych. Ostatnią jego publikacją jest książka-album "Grunwald pole chwały" wydana przez wydawnictwo Ex Libris w lipcu 2010.

30 lipca 2011 otrzymał tytuł Zasłużony dla miasta stołecznego Warszawy[2].

[edytuj] Wybrane publikacje

  • Reduta-Polska między historią a geopolityką Warszawa-Chicago, 2002 ISBN 83-88455-65-6
  • Samotna misja pułkownik Kukliński i zimna wojna Warszawa-Chicago, 2003 ISBN 83-88455-85-0
  • Pułkownik Kukliński - Misja Polski Wydawnictwo Ex Libris Warszawa-Chicago, 2005 (przedmowa - Tomasz Lis)
  • Pułkownik Kukliński - tajna misja Wydawnictwo RYTM Warszawa 2008
  • Victoria Polska. Marszałek Piłsudski w obronie Europy Wydawnictwo Ex Libris Warszawa 2009 (przedmowa - biskup Tadeusz Płoski)
  • Grunwald pole chwały, Wydawnictwo Ex Libris Warszawa 2010 (przedmowa - biskup Tadeusz Płoski)

[edytuj] Życie prywatne

Jest synem Ignacego, pedagoga, profesora Uniwersytetu Warszawskiego, oraz Julii z Tarczyłów, nauczycielki języka polskiego[3].

Do połowy lat 90. XX wieku był związany z piosenkarką Haliną Frąckowiak, z którą ma syna Filipa Frąckowiaka[4].

Przypisy

  1. ↑ Angora 2006 nr 3 s. 8
  2. ↑ Józef Szaniawski zasłużonym dla Warszawy, www.zetnews.pl
  3. ↑ Mariusz Ryńca, Szaniawski Ignacy, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XLVI (redaktor naczelny Andrzej Romanowski), Warszawa-Kraków 2010, s. 630.
  4. ↑ Jolanta Nadzieja Szaniawska: Wywiad z Haliną Frąckowiak. tnpolonia.com, grudzień 2005. [dostęp 2009-12-04].

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne