Imperium Karolińskie – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Imperium Carolingium Imperium Karolińskie |
||||
|
||||
| Język urzędowy | łacina | |||
| Język używany | języki germańskie, języki romańskie | |||
| Stolica | Akwizgran[1] | |||
| Ustrój polityczny | monarchia | |||
| Ostatnia głowa państwa | król Franków, cesarz Lotar I | |||
| Status terytorium | Cesarstwo | |||
| Data powstania | Odnowienie cesarstwa 800 |
|||
| Traktat w Verdun | 843 | |||
| Zasięg państwa frankijskiego | ||||
Imperium Karolińskie (także Imperium Frankijskie) - określenie nadane w 800 r. przez papieża Leona III terytorium zajmowanym przez Franków od V wieku podczas koronacji Karola I Wielkiego na Świętego Cesarza Rzymskiego. Wśród historyków trwają spory, od kiedy można mówić o Imperium Karolińskim. Dynastia Karolingów dominowała w Europie już od czasów Karola Młota, a koronacja Karola Wielkiego w praktyce niewiele zmieniała.
Na mocy traktatu w Verdun państwo rozpadło się na część centralną, wschodnią i zachodnią, odpowiadające kolejno późniejszym Włochom, Niemcom i Francji. Podział imperium przyczynił się do powstania pierwszych postrzymskich narodów europejskich.
Przypisy
- ↑ Brak stałej siedziby władcy i nominalnej stolicy. Akwizgran był miejscem koronacji władców i rezydencją Karola I Wielkiego