Hierarchizacja podmiotów administracyjnych – Wikipedia, wolna encyklopedia
Hierarchizacja podmiotów administracyjnych – sposób uporządkowania podmiotów publicznych tak, że są one uszczeblowane: organy kierownicze są nadrzędne organom kierowanym. Hierarchiczne podporządkowanie oznacza pełne podporządkowanie jednostek organizacyjnych niższych szczebli jednostkom wyższym i to podporządkowanie w układzie pionowym (np. w administracji wojskowej, prokuraturze).
Zasada hierarchicznego podporządkowania przejawia się w podwójnej zależności:
a) służbowej (nieograniczona możliwość wydawania poleceń służbowych przez organ wyższy organom niższym)
b) osobowej (organ wyższego stopnia ma prawo obsadzania stanowisk w organach bezpośrednio lub pośrednio niższych).
Zasada hierarchii charakteryzuje się następującymi cechami: 1) określona ranga jednostek organizacyjnych i poszczególnych członków 2) ranga związana jest z prawem wydawania zarządzeń albo obowiązkiem ich wykonywania 3) stosunek nadrzędności obejmuje prawo kontroli oraz uzyskiwania informacji od jednostek podległych 4) podwójna zależność - służbowa i osobowa 5) nierówności społeczne wynikające z posiadania określonej rangi
Źródło: "Prawo administracyjne" E. Ochendowski