Franciszek Zygmunt Szystowski (ur. 8 grudnia 1898 w Windawie, zm. 17 sierpnia 1991 w Londynie) - pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

W 1928 roku był dowódcą Szwadronu Samochodów Pancernych 3 Dywizji Kawalerii przy 15 Pułku Ułanów Poznańskich w Poznaniu. We wrześniu 1930 roku przeniesiony został do garnizonu Brześć, gdzie dowodzony przez niego szwadron wszedł w skład nowo utworzonego 1 Dywizjonu Samochodów Pancernych ^[1] (z dniem 1 września 1931 roku 1 Dywizjon Samochodów Pancernych przeformowany został w 4 Dywizjon Pancerny ^[2]). 12 października 1931 roku skierowany został na jednomiesięczny Kurs Doskonalący Oficerów Broni Pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych. Brześciu. Od 1 grudnia 1934 roku do 1 kwietnia 1938 roku zajmował stanowisko szefa Wydziału Studiów Dowództwa Broni Pancernych. W latach 1927-1937 był członkiem Komitetu Redakcyjnego "Przeglądu Wojskowo-Technicznego". Podczas kampanii wrześniowej w stopniu majora był dowódcą 81 Dywizjonu Pancernego Pomorskiej Brygady Kawalerii, z którym odbył szlak bojowy od Chojnic do okolic Buczacza 17 września 1939.

Przedostał się następnie do Wielkiej Brytanii. Od października 1940 do 1941 wchodził w skład Komisji Regulaminowej Broni Pancernej, zajmującej się tłumaczeniem regulaminów brytyjskich, następnie służył w referacie broni pancernej w Oddziale III Sztabu Naczelnego Wodza. W czerwcu 1942 roku został szefem nowo utworzonego Wydziału Broni Pancernej w Sztabie Naczelnego Wodza, przemianowanego jesienią 1944 roku na Szefostwo Broni Pancernej. Podczas wojny dosłużył się stopnia podpułkownika, następnie pułkownika.

Po wojnie, w marcu 1946 roku został komendantem Centrum Wyszkolenia Pancernego i Technicznego we Fraserburgh, działającego następnie w ramach Polskiego Korpus Przysposobienia i Rozmieszczenia (jako Centrum Szkolenia Technicznego i Zawodowego), zlikwidowanego 1 października 1947. Po demobilizacji pozostał na emigracji w Londynie, aktywnie działał w polskich organizacjach kombatanckich. Był m.in. prezesem Zarządu Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernej.

Od 14 maja 1980 roku do 1 września 1989 roku był prezesem Najwyższej Izby Kontroli przy rządzie na uchodźstwie (zastąpił w 1980 roku generała Jana Berka). Za działalność państwową został odznaczony 11 listopada 1989 roku Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Jego następcą w emigracyjnej NIK został Stanisław Borczyk (przed nominacją Borczyka przez dwa miesiące pełnił obowiązki prezesa Bolesław Kotowski). Zmarł 17 sierpnia 1991 roku w Londynie.

[edytuj] Awanse

• porucznik - zweryfikowany 3 V 1922 ze starszeństwem z 1 VI 1919 (w 1924 roku zajmował 159, a cztery lata później - 39 lokatę w korpusie oficerów zawodowych kawalerii)
• rotmistrz - 27 I 1930 ze starszeństwem z 1 I 1930 i 15 lokatą w korpusie oficerów zawodowych kawalerii

[edytuj] Ordery i odznaczenia

• Krzyż Walecznych – dwukrotnie
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal Międzysojuszniczy "Mededaille Interalliee"

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Ryszard Szawłowski, Najwyższe państwowe organy kontroli II Rzeczypospolitej, Warszawa 2004
• Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 569, 607.
• Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 304, 354.
• Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 153, 734.