Elektroniczna Legitymacja Studencka – Wikipedia, wolna encyklopedia
Elektroniczna Legitymacja Studencka (ELS) – nowa postać tradycyjnej papierowej legitymacji studenckiej.
Została wprowadzona przepisami Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 2 listopada 2006 w sprawie dokumentacji przebiegu studiów[1].
Elektroniczna Legitymacja Studencka ma formę karty z tworzywa sztucznego z wbudowanym procesorem, a jej wzór graficzny jest jednolity dla wszystkich uczelni i został określony w ww. rozporządzeniu.
Legitymacja wyposażona jest w chip stykowy oraz może być wyposażona w bezstykowy interfejs Mifare. Według rozporządzenia jest ona dokumentem poświadczającym status studenta. Dodatkowo może być ona wykorzystywana jako karta biblioteczna, karta dostępu do laboratoriów, bilet komunikacji miejskiej itp.