Ten artykuł dotyczy rosyjskiego polityka. Zobacz też: Dmitrij Miedwiediew – partyzant.

Dmitrij Anatoljewicz Miedwiediew Дмитрий Анатольевич Медведев
Data i miejsce urodzenia	14 września 1965 Leningrad
Premier Federacji Rosyjskiej
Okres urzędowania	od 8 maja 2012
Poprzednik	Władimir Putin
3. prezydent Federacji Rosyjskiej
Okres urzędowania	od 7 maja 2008 do 7 maja 2012
Poprzednik	Władimir Putin
Następca	Władimir Putin
I zastępca przewodniczącego Rządu Federacji Rosyjskiej
Okres urzędowania	od 14 listopada 2005 do 7 maja 2008
Szef Administracji Prezydenta Federacji Rosyjskiej
Przynależność polityczna	bezpartyjny
Okres urzędowania	od 30 października 2003 do 14 listopada 2005
Poprzednik	Aleksandr Wołoszyn
Następca	Siergiej Sobianin
Odznaczenia
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Dmitrij Anatoljewicz Miedwiediew (cyryl. Дмитрий Анатольевич Медведев; wym. [ˈdmʲitrʲɪj ɐnɐˈtolʲjɪvʲɪtɕ mʲɪˈdvʲedʲɪf] ^?/i; ur. 14 września 1965 w Leningradzie, ob. Sankt Petersburg) – rosyjski polityk, prawnik, działacz państwowy. Wicepremier Rosji od 14 listopada 2005 do 7 maja 2008. Od 7 maja 2008 do 7 maja 2012 prezydent Federacji Rosyjskiej. Od 8 maja 2012 Premier Rosji.

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Dzieciństwo i młodość

Urodził się w rodzinie inteligenckiej. Jego ojciec Anatolij Afanasewicz Miedwiediew (1926–2004) był profesorem Leningradzkiego Instytutu Technologicznego. Jego matka Julia Weniaminowna (ur. 1939) – filologiem i wykładowcą w Instytucie Pedagogicznym.

Jest jedynakiem. Jako nastolatek pracował na stanowisku laboranta w Leningradzkim Instytucie Technologicznym.

[edytuj] Wykształcenie i działalność naukowo-dydaktyczna

W 1987 ukończył studia na Wydziale Prawa Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego, a w 1990 uzyskał tam stopień kandydata (odpowiednik stopnia doktora) nauk prawnych. W czasie studiów doktoranckich pracował jako asystent, a w latach 1990–1999 jako docent w Katedrze Prawa Cywilnego i jako wykładowca na Wydziale Prawa Leningradzkiego (później Petersburskiego) Uniwersytetu Państwowego. Jest współautorem podręcznika do prawa cywilnego.

[edytuj] Kariera polityczna

Wicepremier Miedwiediew i sekretarz energetyki USA Samuel Bodman

W trakcie studiów poznał Anatolija Sobczaka, który na Wydziale Prawa Uniwersytetu Leningradzkiego wykładał prawo cywilne. W 1989, gdy Sobczak ubiegał się o mandat deputowanego na Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR, Miedwiediew był pracownikiem jego sztabu wyborczego. Miedwiediew kontynuował współpracę z Sobczakiem przez kilka kolejnych lat, gdy ten pełnił funkcję mera Sankt Petersburga.

Od czerwca 1990 do stycznia 1991 Miedwiediew wchodził w skład zespołu doradców Sobczaka. Jednym z doradców był w tym czasie także Władimir Putin. Od czerwca 1991 Miedwiediew był ekspertem prawnym Komitetu Spraw Zagranicznych urzędu mera, na czele którego stanął Władimir Putin. Z pracy we władzach Petersburga Miedwiediew odszedł w 1996 po przegranej Sobczaka w wyborach municypalnych.

W 1999 Miedwiediew ponownie podjął współpracę z Putinem. Po objęciu przez Putina funkcji premiera został on mianowany zastępcą szefa administracji rządu Federacji Rosyjskiej. Po przejęciu przez Putina obowiązków głowy państwa od Borysa Jelcyna Miedwiediew przeszedł do pracy w administracji Prezydenta Federacji Rosyjskiej na stanowisku zastępcy, a od 2000 pierwszego zastępcy szefa administracji Prezydenta. W 2003 powołany na stanowisko szefa administracji Prezydenta. W listopadzie 2005 został mianowany pierwszym zastępcą Przewodniczącego Rządu (wicepremierem) Federacji Rosyjskiej.

Od 2000 zasiada w Radzie Dyrektorów (radzie nadzorczej) Gazpromu jako wiceprzewodniczący, a od 2002 jako przewodniczący.

[edytuj] Kandydat na prezydenta

Od kilku lat był wymieniany jako jeden z głównych kandydatów do przejęcia funkcji prezydenta Rosji po zakończeniu drugiej kadencji Władimira Putina w 2008. 10 grudnia 2007 został przedstawiony Putinowi jako kandydat na urząd prezydenta przez rosyjskie partie polityczne: Jedna Rosja, Sprawiedliwa Rosja, Agrarna Partia Rosji i Siła Obywatelska. Putin poparł jego kandydaturę^[1]. Był faworytem wyborów, które odbyły się 2 marca 2008. Według danych Centralnej Komisji Wyborczej wygrał je już w pierwszej turze, uzyskawszy 70,28% głosów (52 530 712 głosów)^[2]. W czasie koncertu, który odbył się pod ścianą Kremla po zakończeniu głosowania, urzędujący prezydent Putin pogratulował Miedwiediewowi zwycięstwa w wyborach.

[edytuj] Prezydent

Orędzie prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa do Polaków po katastrofie w Smoleńsku (10 kwietnia 2010)

Prezydent Miedwiediew podczas spotkania z premier Ukrainy Julią Tymoszenko, 2 października 2008

Prezydent Miedwiediew podczas oficjalnej wizyty w Polsce, 6 grudnia 2010

Jako prezydent elekt spotkał się już z kilkoma zagranicznymi przywódcami, m.in. George W. Bushem, kanclerz federalną Angelą Merkel, premierem Serbii Voislawem Koštunicą, z prezydentem USA Barackiem Obamą.

Dmitrij Miedwiediew objął urząd Prezydenta [7 maja 2008. Niedługo po objęciu urzędu odwiedził przewodniczącego ChRL, Hu Jintao i kilka innych państw Azji. Zdecydował też o wysłaniu sił rosyjskich, by wspomóc separatystów z Osetii Południowej podczas konfliktu z Gruzją. 26 sierpnia 2008 roku podjął decyzję o uznaniu niepodległości Osetii Południowej i Abchazji pomimo protestów ze strony NATO, Unii Europejskiej oraz samej Gruzji.

Wraz z prezydentem Stanów Zjednoczonych podpisał nowy układ START, który miał zmniejszyć ilość posiadanych głowic nuklearnych w USA i Rosji do 1550 oraz wszystkich wyrzutni do 80.

1 listopada 2010 jako pierwszy rosyjski przywódca od zakończenia II wojny światowej odwiedził Wyspy Kurylskie, co wywołało ostrą reakcję dyplomatyczną Japonii; czasowo odwołała ona swojego ambasadora z Moskwy^[3].

Jako prezydent Rosji dwukrotnie gościł w Polsce, 18 kwietnia 2010 na uroczystościach pogrzebowych Lecha Kaczyńskiego i 6 grudnia 2010 podczas wizyty oficjalnej, kiedy to spotkał się z prezydentem Bronisławem Komorowskim i premierem Donaldem Tuskiem.

[edytuj] Życie prywatne

Miedwiediew jest żonaty od 1993 r. ze Swietłaną Miedwiediewą^[4], z którą ma syna imieniem Ilja (ur. 1995)^[5].

Miedwiediew jest aktywny sportowo, pływa oraz podnosi ciężary^[6]. Uprawia również jogging, jogę i gra w szachy. Czyta także książki m.in. autorstwa Michaiła Bułhakowa, kibicuje zespołowi Zenit Sankt Petersburg^[7]. Jest miłośnikiem muzyki hard rock, słucha Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin i Pink Floyd, jest także kolekcjonerem płyt winylowych, zebrał także wszystkie nagrania Deep Purple^[8][9]. W młodości sporządzał kopie ich utworów, ponieważ oryginały znajdowały się na urzędowej czarnej liście^[10]. W lutym 2008 wraz z ministrem Siergiejem Iwanowem wziął udział w koncercie grupy Deep Purple w Moskwie^[11].

Prezydent posiada akwarium we własnym biurze, a także kota syberyjskiego (Neva Masquerade) imieniem Dorofiej.

W runiecie i pismach satyrycznych nazwisko Miedwiediewa stało się obiektem żartów, sam Miedwiediew jest obeznany z tym zjawiskiem, i stwierdził, że takie coś ma prawo do istnienia^[12][13][14]. Mierzy 162 cm wzrostu^[15].

[edytuj] Odznaczenia (lista niepełna)

• Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru (2008, Peru)
• Wielka Kollana Orderu Wyzwoliciela (2008, Wenezuela)^[16]

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona kampanii wyborczej Dmitrija Miedwiediewa (ros.)
• Strona wicepremiera Federacji Rosyjskiej (ros.)
• Dmitrij Miedwiediew w Lentapedii (ros.)
• Dmitrij Miedwiediew w Антикомпромат.Ру (archiwum) (ros.)
• „Wezyr Putina” – artykuł o Dmitriju Miedwiediewie w tygodniku „Przekrój” (pol.)
• „Człowiek z teflonu” – artykuł o Dmitriju Miedwiediewie w tygodniku „Przekrój” (pol.)

p • d • e Rosyjskie głowy państwa po upadku caratu Przewodniczący Rządu Tymczasowego (1917) Gieorgij Lwow • Aleksander Kiereński Przewodniczący Centralnego Komitetu Wykonawczego (1917–1922) Lew Kamieniew • Jakow Swierdłow • Michaił Kalinin Prezydent Federacji Rosyjskiej (od 1991) Borys Jelcyn • Władimir Putin • Dmitrij Miedwiediew• Władimir Putin

p • d • e Szefowie państw i rządów Europy Szefowie państw Albania • Andora (1, 2) • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina (1, 2, 3) • Bułgaria • Chorwacja • Cypr[1] • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo[2] • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino (1, 2) • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy Państwa nieuznawane: Naddniestrze Szefowie rządów Albania • Andora • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy Państwa nieuznawane: Naddniestrze ↑ Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ Republika Kosowa jest obecnie uznawana przez 75 ze 192 państw członkowskich ONZ, 22 z 27 państw członkowskich UE, w tym przez Polskę, oraz 22 z 26 państw członkowskich NATO (stan na 3 września 2010)

p • d • e Szefowie państw i rządów Azji Szefowie państw Afganistan[1] • Arabia Saudyjska[1] • Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Birma[1] • Brunei[1] • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Cypr[1] • Filipiny[1] • Gruzja • Indie • Indonezja[1] • Irak • Iran[1] • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malediwy[1] • Malezja • Mongolia • Nepal • Oman[1] • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Turkmenistan[1] • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Osetia Południowa • Palestyna Szefowie rządów Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Gruzja • Indie • Irak • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malezja • Mongolia • Nepal • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie rządów państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Osetia Południowa • Palestyna ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ 2,0 2,1 Republika Chińska (Tajwan) jest uznawana przez 23 państwa członkowskie ONZ