Deportacja (prawo) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Deportacja – wydalenie cudzoziemca na podstawie decyzji administracyjnej. Z reguły wydalenie dotyczy cudzoziemców, którzy nielegalnie przebywają na terytorium określonego państwa, nielegalnie podejmują w nim zatrudnienie lub stanowią zagrożenie dla państwa. Deportacji (wydalenia) nie powinno się mylić z banicją (wygnaniem) lub ekstradycją (wydaniem).
[edytuj] Decyzja o wydaleniu
W Polsce decyzje o wydaleniu (decyzję deportacyjną) podejmują wojewodowie na podstawie Ustawy z 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach. W decyzji wojewoda określa termin do opuszczenia kraju, nie dłuższy niż 14 dni. Może także określić trasę przejazdu cudzoziemca do granicy i miejsce jej przekroczenia. O wydaleniu orzeka również Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w postępowaniach o nadanie statusu uchodźcy, w sytuacji, gdy w stosunku do cudzoziemca nie zachodzą przesłanki nadania statusu uchodźcy bądź udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany, a jednocześnie nie istnieją przesłanki negatywne orzeczenia o wydaleniu (np. związek małżeński cudzoziemca z obywatelem polskim). Decyzja o wydaleniu może zostać wykonana zarówno przez dobrowolny wyjazd cudzoziemca z terytorium RP, jak też przymusowo poprzez doprowadzenie do granicy przez Straż Graniczną lub Policję.
[edytuj] Wydalanie cudzoziemców według prawa międzynarodowego
Co do zasady każde państwo ma prawo określać warunki, na jakich cudzoziemcy mogą wjeżdżać i przebywać na jego terytorium. Jednak w pewnym zakresie kwestiami deportacji obcokrajowców zajmuje się także prawo międzynarodowe. Przykładowo, Protokół nr 4 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka zakazuje zbiorowego wydalania cudzoziemców (sprawa deportacji każdej osoby powinna być rozpatrzona indywidualnie, zaś Protokół nr 7 do tej Konwencji przewiduje pewne gwarancje proceduralne wydalanie cudzoziemców:
- decyzja o deportacji powinna być podjęta na podstawie ustawy (nie może to być czyste uznanie urzędnika)
- należy wysłuchać argumentów obcokrajowca za niewydalaniem
- powinien mieć możliwość wniesienia odwołania od decyzji wydaleniowej
- może skorzystać z pomocy pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego lub innej osoby), który będzie reprezentować go w postępowaniu o wydalenie.