Dekoncentracja (prawo) – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Dekoncentracja władzy – formalny lub nieformalny podział kompetencji władczych pomiędzy kilka podmiotów, instytucji, ośrodków decyzyjnych, które funkcjonują na różnych szczeblach organizacji (centralnym, regionalnym, lokalnym). W tym ujęciu dekoncentracja władzy to po prostu jej delegacja z jednego szczebla hierarchii administracyjnej na drugi - niższy i przestrzennie oddalony od centrum[1].Metoda dekoncentracji kompetencji jest na dużą skalę stosowana również w obrębie poszczególnych szczebli organizacyjnych (np. w każdej gminie, powiecie i województwie).

Przykłady dekoncentracji:

- zastosowanie monteskiuszowskiej zasady trójpodziału władzy, według której instytucje władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej mają odrębne kompetencje i wzajemnie kontrolują swoje poczynania,

- rada gminy przekazuje kompetencję wójta gminy do sołectwa (dekoncentracja względnie trwała, gdyż wójt nie może samodzielnie przejąć przekazanej kompetencji),

- wójt upoważnia swojego zastępcę, sekretarza gminy lub innego pracownika urzędu gminy do wykonywania niektórych kompetencji tego wójta - w jego imieniu (dekoncentracja relatywnie nietrwała, gdyż wójt może w każdej chwili przejąć przekazaną przez siebie kompetencję),

- wojewoda upoważniający swego zastępcę lub innego pracownika urzędu wojewódzkiego do wykonywania w imieniu wojewody niektórych kompetencji, które ustawa przydzieliła wojewodzie (dekoncentracja relatywnie nietrwała).

Przypisy

  1. G. Smith, Życie polityczne w Europie Zachodniej, Warszawa 1992.

[edytuj] Bibliografia

  • Leksykon politologii, pod red. A. Antoszewskiego i R. Herbuta, Wrocław 2004, ISBN 83-88555-46-4

[edytuj] Zobacz też