Buława – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Buława (słowo pochodzenia tureckiego, ros. bułat) – broń obuchowa, udoskonalona forma kościanej lub drewnianej maczugi. Składała się ze styliska oraz kulistej lub gruszkowatej głowicy. Używana była do rozbijania hełmu przeciwnika. Znak dostojeństwa wojskowego. Popularna broń na wschodzie (starożytny Egipt, Mezopotamia, Indie, Persja, Turcja) i w Europie (na Węgrzech, w Rzeczypospolitej i na Rusi). W Polsce znak urzędu hetmana w XVI-XVIII wieku, później marszałka w XX wieku. Aby podkreślić znaczenie dowódcy często wykonywano je z cennych materiałów i bogato dekorowano.[1][2]
-
Buławy z XVIII-XIX w.
-
Buława moskiewska sprzed 1853 r.
-
Buława marszałka Rydza Śmigłego.
-
Hetman Jan Zamoyski trzymający buławę.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9
- ↑ Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2010, s. 60-61, ISBN 978-83-01-16260-3
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||