Bolesław Michał Nieczuja-Ostrowski Tysiąc, Bolko, Grzmot, Michałowicz, Burza
generał brygady
Data i miejsce urodzenia	29 września 1907 Halicz
Data i miejsce śmierci	13 lipca 2008 Elbląg
Przebieg służby
Lata służby	od 1931
Stanowiska	d-ca kompanii 115. Pułku Piechoty 41. DP (rez.), d-ca 106. Dywizji Piechoty AK
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa: kampania wrześniowa
Odznaczenia

Bolesław Michał Nieczuja-Ostrowski ps. Tysiąc, Bolko, Grzmot, Michałowicz, Burza (ur. 29 września 1907 w Haliczu, zm. 13 lipca 2008 w Elblągu) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego, honorowy obywatel Wolbromia, Elbląga i Krakowa^[1].

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Dzieciństwo i młodość

Urodził się 29 września 1907 w Haliczu, w województwie stanisławowskim, w rodzinie Michała i Anieli z d. Frank. Ożenił się z Bronisławą Marią z d. Paklikowską (1909–1988), urodzoną we Lwowie. Mieli troje dzieci, Wandę, Michała i Tadeusza.

Ukończył gimnazjum humanistyczne w Przeworsku. Działał w harcerstwie dochodząc do funkcji Komendanta Hufca ZHP w Przeworsku. W 1931 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej. Służbę rozpoczął w 5. Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. Następnie został wykładowcą w szkole podchorążych rezerwy w Zambrowie i Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie.

[edytuj] II wojna światowa

Wziął udział w wojnie obronnej z '39; zgodnie z planem mobilizacji objął dowództwo kompanii w 115. Pułku Piechoty (Rezerwowym). Za zasługi w września '39 odznaczony został Krzyżem Walecznych.

Dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł, po czym zaangażował się w działalność Związku Walki Zbrojnej we Lwowie, a następnie na terenie Podkarpacia i ziemi krakowskiej. Został szefem uzbrojenia w Komendzie Okręgu Krakowskiego ZWZ. Zorganizował tam konspiracyjną produkcję broni, która otrzymała kryptonim „Ubezpieczalnia”. W 1943 został awansowany do stopnia majora oraz odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami. W 1944 został mianowany dowódcą 106. Dywizji Piechoty Armii Krajowej kryp. "Dom", walczył na terenie Małopolski. Za zasługi awansowano go do stopnia podpułkownika ze starszeństwem od 11 listopada 1944 r. oraz odznaczono Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

[edytuj] Okres powojenny

Po rozwiązaniu dywizji wyjechał wraz z grupą byłych żołnierzy do Elbląga. Osiedlili się w Pogrodziu k. Elbląga, gdzie zorganizowano Spółdzielnię Gospodarczo-Społeczną. Zrzeszała ona byłych żołnierzy AK i ich rodziny. W 1949 został aresztowany. Dwukrotnie został skazany na karę śmierci. W więzieniu spędził 7 lat. Przez kolejne lata prześladowany był za działalność w Armii Krajowej.

W 1991 został wyróżniony awansem na stopień generała brygady, a rok później otrzymał honorowe obywatelstwo Elbląga. 3 maja 2006 Bolesław Nieczuja-Ostrowski, otrzymał od prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Za zasługi na rzecz Kościoła katolickiego został uhonorowany odznaczaniem papieskim "Pro Ecclesia et Pontifice". W 1999 został odznaczony Medalem Polonia Mater Nostra Est.

[edytuj] Setne urodziny

29 września 2007 generał Bolesław Nieczuja-Ostrowski obchodził swoje 100. urodziny. Na uroczystościach urodzinowych byli m.in: bp Jan Styrna, wiceprezydent miasta Witold Wróblewski, Leonard Krasulski, Jerzy Wcisła, Sławomir Sadowski. Generał otrzymał list z życzeniami od byłego Prezesa Rady Ministrów Jarosława Kaczyńskiego

[edytuj] Śmierć i pogrzeb

Zmarł 13 lipca 2008 w Elblągu. Pogrzeb generała odbył się 18 lipca 2008. Msza święta żałobna, którą celebrował biskup pomocniczy warmiński i elbląski Józef Wysocki i biskup polowy Wojska Polskiego gen. dyw. Tadeusz Płoski, odbyła się w Katedrze św. Mikołaja w Elblągu,

Generał Bolesław Nieczuja-Ostrowski został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Agrikola. Podczas uroczystości pogrzebowych przemawiali: gen. dyw. Ryszard Sorokosz i dyrektor Biura Regionalnego w Elblągu Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Marszałkowskiego Jerzy Wcisła.

Przypisy

[edytuj] Publikacje

• Rzeczpospolita partyzancka, Warszawa 1991
• Drogi Miłości Bożej, Kraków 1993
• Inspektorat AK "Maria" w walce, tom 1., Warszawa 1995
• Inspektorat AK "Maria" w walce, tom 2., cz. 1., Elbląg 2001
• Inspektorat AK "Maria" w walce, tom 2., cz. 2., Elbląg 2007

[edytuj] Bibliografia

• P. Nieczuja-Ostrowski, Inicjatywa społeczno-gospodarcza akowskich osadników w powiecie elbląskim w latach 1945-1949, „Rocznik Elbląski” t. 20 (2006), s. 258
• S. Piwowarski, Niezwykłe życie generała brygady Bolesława Michała Nieczui-Ostrowskiego, pseudonim: „Bolko”, „Grzmot”, „Tysiąc”, „Michałowicz”, „Informator Stowarzyszenia Żołnierzy Armii Krajowej” nr 3/2007, s. 4.
• L. Zieliński, Osadnictwo wiejskie w powiecie elbląskim w latach 1945-1950, „Rocznik Elbląski” nr 3 (1966), s. 184
• IPN