Ten artykuł dotyczy cesarza Japonii. Zobacz też: Akihito (imię).

Akihito 明仁 Cesarz Japonii
Cesarz Japonii
Okres panowania	od 7 stycznia 1989
Poprzednik	Hirohito
Dane biograficzne
Dynastia	Yamato
Urodzony	23 grudnia 1933
Ojciec	Hirohito
Matka	Nagako
Żona	Michiko
Dzieci	Naruhito Akishino Sayako Kuroda
Odznaczenia
Galeria w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Japonia

To jest artykuł z cyklu: Japońska Rodzina Cesarska

JCM Cesarz Akihito JCM Cesarzowa Michiko (1) JCW Książę Naruhito i JCW Księżna Masako JCW Księżniczka Aiko (2) JCW Książę Akishino i JCW Księżna Kiko JCW Księżniczka Mako JCW Księżniczka Kako (3) JCW Książę Hisahito W skład Rodziny Cesarskiej wchodzi ponadto rodzeństwo obecnego cesarza (poniżej wymienieni męscy potomkowie). (4) JCW Książę Hitachi (5) JCW Książę Mikasa (6) JCW Książę Tomohito (7) JCW Książę Katsura Liczba w nawiasach oznacza kolejność w sukcesji do tronu cesarskiego. Córka obecnego cesarza – Sayako – opuściła Rodzinę poślubiając urzędnika niezwiązanego z Rodziną Cesarską.

Wikiprojekt · Portal · Kategoria

Akihito (jap. 明仁, Akihito^? ur. 23 grudnia 1933) – 125. cesarz, głowa państwa Japonii.

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Do czasu objęcia tronu

Akihito urodził się 23 grudnia 1933 jako piąte dziecko (pierwszy syn) cesarza Hirohito (Shōwa) i cesarzowej Nagako (Kōjun). W 1936, w wieku trzech lat, został odseparowany od swych rodziców. Cesarz ma cztery starsze siostry, jednego młodszego brata oraz jedną młodszą siostrę.

Wykształcenie podstawowe i średnie zdobył w Gakushūin, ówczesnej szkole Ministerstwa Dworu Cesarskiego (w późniejszych latach stała się instytucją prywatną).

W 1944 Akihito wraz ze swym młodszym bratem został ewakuowany do Nikkō po niespodziewanym ataku amerykańskich bombowców na Tokio.

W latach 1947–1950 książę Akihito uczył się języka angielskiego, a jego nauczycielką była Elizabeth Gray Vining.

10 listopada 1951 Akihito otrzymał Wielką Wstęgę Najwyższego Orderu Chryzantemy. W 1952 odbyła się ceremonia z okazji osiągnięcia przez niego pełnoletności oraz ogłoszenia go następcą tronu. W dniu 2 czerwca 1953 reprezentował on Japonię na uroczystości koronacji królowej Wielkiej Brytanii, Elżbiety II. Była to jego pierwsza zamorska podróż jako następcy tronu. Podczas tej samej uroczystości król Norwegii, Haakon VII, nadał mu Krzyż Wielki Orderu Św. Olafa.

W latach 1952–1956 studiował nauki polityczne i ekonomiczne na Uniwersytecie Gakushūin. W uzupełnieniu swoich studiów cesarz Akihito otrzymał wykształcenie specjalistyczne w takich dziedzinach, jak historia Japonii i prawo konstytucyjne.

W dniu 10 kwietnia 1959, pomimo negatywnej opinii swojego ojca i rodziny panny młodej, Akihito wziął ślub z Michiko Shōda, córką japońskiego przemysłowca z branży młynarskiej. Zgodnie z prawem dworu cesarskiego, Rada Dworu Cesarskiego, której przewodniczy premier, udziełiła zgody na zawarcie tego małżeństwa.

Do czasu intronizacji Akihito pełnił szereg funkcji reprezentacyjnych jako następca tronu. Złożył oficjalne wizyty w następujących krajach: Afganistan, Arabia Saudyjska, Australia, Argentyna, Belgia, Brazylia, Bułgaria, Dania, Etiopia, Filipiny, Finlandia, Hiszpania, Indie, Indonezja, Iran, Irlandia, Jordania, Jugosławia, Kenia, Malezja, Meksyk, Nepal, Nowa Zelandia, Norwegia, Pakistan, Paragwaj, Peru, Rumunia, Senegal, Singapur, Sri Lanka, Stany Zjednoczone, Szwecja, Tajlandia, Tanzania, Wielka Brytania i Zair (obecnie Demokratyczna Republika Konga). Był też honorowym przewodniczącym na wielu imprezach i igrzyskach sportowych.

Cesarz jest z zamiłowania ichtiologiem. Przez wiele lat prowadził badania taksonomiczne nad rybami babkowatymi i do dziś jest uznanym ekspertem. Jest współautorem pierwszej, ilustrowanej książki o rybach występujących w wodach Japonii pt.: Ryby Archipelagu Japońskiego wydanej w 1984. W 1986 został honorowym członkiem London Linnean Society za swoje badania w tej dziedzinie. Należy do licznych klubów i stowarzyszeń zajmujących się tą dziedziną nauki.

[edytuj] Akihito jako cesarz

7 stycznia 1989 zmarł cesarz Hirohito i Akihito został 125. cesarzem Japonii, kontynuatorem nieprzerwanej od setek lat dynastii. Ceremonia intronizacji Akihito odbyła się w Tokio 12 listopada 1990. Nowy cesarz ogłosił okres swego panowania erą Heisei (jap. 平成, Heisei^?), czyli budowaniem pokoju. Wbrew wcześniejszym przypuszczeniom, nie zaprzestał zagranicznych podróży. Jako głowa państwa odwiedził ponad 40 krajów, a wraz ze swą małżonką odbył 6 oficjalnych podróży. W 1998 królowa Wielkiej Brytanii Elżbieta II nadała cesarzowi Akihito Order Podwiązki. Ponadto został odznaczony Orderem Wschodzącego Słońca i Orderem Świętego Skarbu.

7 lipca 2005 Akihito wraz z małżonką odwiedził wyspę Saipan, gdzie w czerwcu 1944 rozegrała się ogromna bitwa pomiędzy Japończykami a wojskiem USA. Zginęło tam ponad 40 tys. Japończyków.

Cesarz odwiedził najważniejsze miejsca, złożył kwiaty i modlił się na grobach żołnierzy japońskich i amerykańskich. Wygłosił kilka ważnych przemówień, w których przeprosił USA i państwa wschodnioazjatyckie za zbrodnie, których Japończycy dokonali podczas II wojny światowej. Wydarzenie to było bardzo szeroko komentowane w prasie japońskiej i dalekowschodniej.

23 grudnia 2001, podczas przemówienia z balkonu Pałacu Cesarskiego w dniu swoich urodzin Akihito powiedział, że czuje "pewne pokrewieństwo z Koreą", które uzasadnił tym, że matka cesarza Kammu była z pochodzenia Koreanką i w żyłach Akihito, dalekiego potomka Kammu, płynie pewna część koreańskiej krwi. W dalszej części mowy cesarz wspomniał o wielkiej roli Korei w rozwoju kultury, języka i buddyzmu w Japonii. co miało wpływ na napięte stosunki japońsko-południowokoreańskie.

[edytuj] Akihito w Polsce

W lipcu 2002 cesarz Akihito, wraz z małżonką, odbył podróż do Polski na zaproszenie prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. 3 lipca zarówno on, jak i jego małżonka, zostali odznaczeni Orderem Orła Białego.

W grudniu 2008 cesarz miał przyjąć prezydenta Lecha Kaczyńskiego podczas jego oficjalnej wizyty w Japonii. Zły stan zdrowia (nieregularny puls, skoki ciśnienia, nagły ból w piersiach) spowodował jednak odwołanie spotkania^[1].

[edytuj] Odznaczenia

• Order Chryzantemy – 1951, Japonia
• Wielka Wstęga Kwiatu Paulowni Orderu Wschodzącego Słońca – Japonia
• Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu – Japonia
• Order Kultury – Japonia
• Wielka Gwiazda Zasługi Odznaki Honorowej za Zasługi dla Republiki (Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich) – Austria
• Order Leopolda – Belgia
• Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Ordem de Cruzeiro) – Brazylia
• Wielki Order Króla Tomisława – Chorwacja
• Order Białego Lwa – Czechosłowacja
• Order Słonia – Dania
• Wielka Wstęga Orderu Nilu – Egipt
• Krzyż Wielki z Kollaną Orderu Krzyża Ziemi Maryjnej – Estonia
• Order Salomona – Etiopia
• Chief Commander Legion of Honor – Filipiny
• Order Białej Róży – Finlandia
• Krzyż Wielki Legii Honorowej (Grand Croix Légion d'honneur) – Francja
• Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela – Grecja
• Order Złotego Runa – Hiszpania
• Order Karlosa III – Hiszpania
• Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego – Holandia
• Krzyż Wielki Orderu Sokoła Islandzkiego (Hin Islenska Fálkaorδa) – Islandia
• Order Złotego Orła (Алтын Қыран ордені) – Kazachstan
• Order Mubaraka – Kuwejt
• Order Gwiazdy Afryki – Liberia
• Wielki Krzyż ze Złotą Kollaną Orderu Witolda Wielkiego (Vytauto Didžiojo ordinas) – 2007; Litwa^[2]
• Order Złotego Lwa Nassau – Luksemburg
• Krzyż Wielki Orderu Trzech Gwiazd – Łotwa
• Kollana Orderu Orła Azteków – Meksyk
• Order Ojaswi Rajanya – Nepal
• Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (Verdienstorden der Bundesrepublik Deutschland) – Niemcy
• Krzyż Wielki Orderu Świętego Olafa – Norwegia
• Order Manuela Amadora Guerrero – Panama
• Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru (Orden El Sol del Perú) – Peru
• Order Orła Białego – 2002; Polska^[3]
• Wielka Kollana Orderu Świętego Jakuba od Miecza (Ordem de Sant'Iago da Espada) – 1993; Portugalia^[4]
• Wielka Kollana Orderu Infanta Henryka (Ordem do Infante Dom Henrique) – 1998; Portugalia^[4]
• Krzyż Wielki Narodowego Orderu Lwa – Senegal
• Królewski Order Serafinów – Szwecja
• Order Rajamitrabhorn – Tajlandia
• Order Domowy Chakri – Tajlandia
• Order Podwiązki (Order of the Garter) – Wielka Brytania
• Królewski Order Wiktorii (Royal Victorian Order) – Wielka Brytania
• Medal Koronacyjny Królowej Elżbiety II – Wielka Brytania
• Order Annuncjaty – Włochy
• Cavaliere di Gran Croce Orderu Zasługi Republiki Włoskiej – 1982, Włochy^[5]
• Order Księcia Jarosława Mądrego I Klasa – Ukraina
• I inne

[edytuj] Rodzina cesarska

Cesarz Akihito z żoną Michiko

Cesarz Akihito i cesarzowa Michiko mają troje dzieci. Para cesarska odrzuciła wieloletnią tradycję oddawania dzieci pod opiekę szambelanów i postanowiła sama je wychowywać. Pierwszym dzieckiem jest następca tronu książę Naruhito (pełne imię Hiro no Miya Naruhito Shinno), urodzony 23 lutego 1960 w Tokio. Drugim jest książę Akishino (pełne imię Akishino no Miya Fumihito Shinno), urodzony 11 listopada 1965 w Tokio. Najmłodszym dzieckiem jest urodzona 18 kwietnia 1969 księżniczka Sayako (pełne imię panieńskie Nori no Miya Sayako Naishinno, po ślubie 15 listopada 2005 Sayako Kuroda). Sayako poprzez ślub z urzędnikiem miejskim – osobą nie związaną z dworem cesarskim – opuściła rodzinę cesarską i utraciła tytuł, a jej dzieci nie będą miały prawa do tronu.

Następca tronu książę Naruhito, ożeniony z księżną Masako, ma z nią kilkuletnią córeczkę – księżniczkę Aiko. Od czasu restauracji Meiji prawo w Japonii zabrania objęcia tronu przez kobietę. Narodziny męskiego potomka, bratanka następcy tronu (Hisahito, ur. 6 września 2006), zamknęły debatę w Japonii, dotyczącą zmiany konstytucji pod kątem stworzenia możliwości dziedziczenia tronu przez kobiety.

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Ludzie Wprost – Akihito
• The Imperial Household Agency (ang. • jap.)
• Biografia (hiszp. • ang. • kat.) na stronie Centro de Estudios Internacionales de Barcelona
• Biuletyn informacyjny japońskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Tokio, czerwiec 2002

Poprzednik Hirohito

Cesarz Japonii od 1989

Następca —

p • d • e Szefowie państw i rządów Azji Szefowie państw Afganistan[1] • Arabia Saudyjska[1] • Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Birma[1] • Brunei[1] • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Cypr[1] • Filipiny[1] • Gruzja • Indie • Indonezja[1] • Irak • Iran[1] • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malediwy[1] • Malezja • Mongolia • Nepal • Oman[1] • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Turkmenistan[1] • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Osetia Południowa • Palestyna Szefowie rządów Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Gruzja • Indie • Irak • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malezja • Mongolia • Nepal • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie rządów państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Osetia Południowa • Palestyna ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ 2,0 2,1 Republika Chińska (Tajwan) jest uznawana przez 23 państwa członkowskie ONZ